Tuesday, October 16

Τελικά, μετανάστης



Να μαι και γω να γράφω από το Λήντς στη Βόρεια Αγγλία! Αν και ποτέ δεν θα μπορούσα να το φανταστώ οτί θα έγραφα στο “Μετανάστη”, την είχα μάλλον τη μετανάστευση στο αίμα μου: οι γονείς μου και οι δυο παιδιά προσφύγων, από τη Στενήμαχο και από τον Πόντο, με συγγενείς ακόμα στη Βουλγαρία, από αυτούς που δεν ήρθαν τότε με τις ανταλλαγές. Ο αδερφός του παππού μου έκανε λίγο Μακρόνησο ( αυτό που ονομάζουμε “εσωτερική μετανάστευση”), και αρκετοί συγγενείς του πατέρα μου έφυγαν το 60 για Γερμανία. Εκανε και ο ίδιος δέκα χρόνια εκεί, δούλεψε σκληρά για να σπουδάσει, και πάντα κοίταζε να γυρίσει πίσω.

Τελικά, αφού παντρεύτηκε τη μαμά μου ξανάφυγαν μαζί για να πάνε στο Βέλγιο, με εμένα και την αδερφή μου μικρά. Πάλι δεν τους άρεσε λέει, αν και ήτανε μάλλον “γιαλαντζί” μετανάστες: η μητέρα μου δίδασκε στο Ελληνικό σχολείο, και ο πατέρας μου έκανε διδακτορικό στο πανεπιστήμιο. Εκεί όμως αν μη τί άλλο, γνωρίσαμε και πραγματικούς μετανάστες, αυτούς που έφυγαν κάποτε από τη φτωχή Ελλάδα για να δουλέψουν “ στου Βελγίου τις στοές”, που λέει και ο Καζαντίδης.

Εκεί γνωρίσαμε και τις κατά Σαββόπουλο “των Ελλήνων κοινότητες”, με το σχολείο και την εκκλησία, και το πώς με το ένα και το άλλο, πώς τα φέρνει η ζωή, και οι Ελληνες παντρεύνται πάλι Ελληνίδες, και να πάλι στο Ελληνικό σχολείο κτλ (βλέπε και My big fat Greek wedding).

Γυρίσαμε όμως, εγώ σπούδασα στη Θεσσαλονίκη Γαλλικά παρακαλώ(!!), και έπιασα δουλεία στην τράπεζα. Από κει, όλο κοίταζα όμως πώς θα φύγω, είχα και αυτή τη λόξα να γίνω η μούσα ενός ρώσσου σκηνοθέτη, μάθαινα ρωσσικά στη Δράμα, και κοίταζα να δώ πότε θα κάνει η Εμπορική κατάστημα στη Μόσχα να κάνω αίτηση.

Με το ένα και το άλλο, έκανα μια αίτηση για υποτροφία για να κάνω μεταπτυχιακά σε ρωσσικές σπουδές στην Αγγλία, η οποία και απορρίφθηκε. Αλλά το είχα δέσει σκοινί-κορδόνι οτί θα φύγω, και δε με χωρούσε πια ο τόπος.

Τα μάζεψα λοιπόν, και ήρθα εδώ πάνω να κάνω το μεταπτυχιακό, με δυο τεράστιες βαλίτσες και χωρίς σχέδια για το μέλλον.

Από τότε έχουν περάσει έξι χρόνια, παντρεύτηκα, έχω δυο παιδάκια και σπίτι εδώ στο Λήντς. Ακόμα σχέδια για το μέλλον δεν έχω, αλλά όπως λέμε και μεις εδώ πάνω, I ve made a home here.

10 comments:

ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ said...

Χμ, η μετανάστευση είναι όντως στο αίμα της οικογένειάς σου.
αυτά βίωσες αυτά κάνεις, έτσι παει η ζωή...

Κώστας Δραμινός said...

(Σιμέλα μήπως είσαι Πόντια;)
Μαρία κι εγώ από τη Δράμα δραπέτευσα και βρέθηκα στο Ληντς εδώ και 17 χρόνια. Χάρηκα πολύ όταν πριν λίγο καιρό γνωριστήκαμε. Τελικά άλλο πράγμα να είναι ο άλλος από τον τόπο σου - με την πιο στενή έννοια. Εγώ τη μετανάστευση την 'κόλλησα' μάλλον από έναν ξάδελφό μου που πήγε στη Γερμανία για σπουδές κι έμεινε 15 χρόνια - γύρισε όμως. Εγώ (όπως τουλάχιστο λέω τώρα) δεν βλέπω να γυρίζω.

exiled said...

Πολύ όμορφη η ιστορία σου. Γεμάτη αγάπη. Χάρηκα για την γνωριμία.
:)

ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ said...

ti kani niaou-niaou sta keramidia?
pontia ke asa seras ime. konta stin drama, diladi

ipodcrates said...

Άλλη μία ωραία διαδρομή! Τελικά ο καθένας μας φαίνεται να έχει και ένα παππού από «μέρη αυτόνομα μέσα στην Τουρκοκρατία» και που εξαναγκάσθηκε σε …εσωτερικό τουρισμό σε Μακρονήσια και σε Γυάρους!

Katerina ante portas said...

Kαλή συνέχεια και σε αυτό το blog!!
Σαν την μετανάστη και εσύ, από μπλογκίου σε..μπλόγκιον!
Σπίτι ΄μας είναι εκεί που είναι η καρδιά μας μάλλον..

cuentos_nat said...

μαράκι, ξέρεις ότι κι εγώ καταλαβαίνω τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας από ιστορίες της μοναδικής γιαγιάς που γνώρισα.
Φυσικά πόντια κι εγώ...
Καλή επιτυχία με το καινούριο ημέρολόγιο.
Φιλιά

Nemo said...

Καλη "μεταναστρια" εισαι και συ λοιπον. Καλως μας ηρθες στην παρεουλα.
Τυχεροι ειστε που εισαστε Ευρωπη βρε παιδια... Εμενα η οικογενεια μου ολο μακρινους προορισμους διαλεγε (Νοτια Αφρικη, Καναδα, Αυστραλια) γιαυτο και γω διαλεξα να κατεβω εδω κατω (στο DownUnder).
Ειναι τελικα οπως λεει η Συμελα με οποιον δασκαλο καθησεις...

maria_pin said...

Συμέλα, και κοντοχωριανή, και ποντία! Πολλά κοινά έχουμε λοιπόν!

Κώστα μου, το "από τη Δράμα δραπέτευσα" πολύ μου άρεσε, και πιστεύω θα το καταλάβουν πολλοί, και από αυτούς που "δραπέτευσαν" και από τους άλλους! Σ'ευχαριστώ που ήρθες να με διαβάσεις!

exiled, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!Και για το χαμόγελο..

ipodcrates δεν είναι τυχαίο που όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις Ελληνες! Γιατί είμαστε ταξιδιάρηδες (συμπεριλαμβανομένου και του εσωτερικού τουρισμού πάντα!)

Κατερίνα, δεν το είχα σκεφτεί έτσι, αλλά πολύ μου άρεσε η μετανάστευση από μπλογκ σε μπλογκ! Έίναι, όπως λέει και ο Steven Poole στο Unspeak που διαβάζω τώρα, ότι όταν μιλάμε για κοινότητες, ο κάθενας μας μάλλον ανήκει σε πολλές! Και εγώ ανήκω και στο "μετανάστη".
Φιλάκια!

Νατάσα μου, αυτά πρέπει να καθίσουμε να τα πούμε μια φορά! Με ουζάκι, στα "Παραμύθια"!!
(Να που παραπονιόσουν που δε γράφω Ελληνικά..είδες τώρα?)

Nemo, να πω κατ'αρχας ευχαριστώ για την πρόσκληση. Τί να κάνεις, που όσο προσαρμοσμένος και να είσαι κάπου, όσο καλή ζωή και να κάνεις, πάλι είσαι "μετανάστης"!

Και τι να πω για τους προορισμούς της οικογένειάς σου! Μπράβο σας! Οι δικοί μου το σκέφτηκαν αλλά δεν το επιχείρησαν ποτέ: Κάποτε ξεκίνησαν με άλλους θείους για Αυστραλία, και του πατέρα μου του είχαν θέση στο πανεπιστήμιο στο Σουρινάμ, αλλά δεν τη δέχτηκε! Ούτε μπορώ να φανταστώ, που θα ήμουν εγώ τότε!

Την καλημέρα μου σε όλους!

Anonymous said...

149 ανθρωποι ειδαν την αληθεια και η ζωη τους εχει ενα νοημα.
αν θες να εισαι μεσα στα πραγματα τοτε, σηκω απο την χεστρα,την αναπηρικη σου καρεκλα, απο το πατωμα,απο τοβοθρο που εισαι μεσα και κανε κλικ τωρα αμεσως

http://s2.bitefight.gr/c.php?uid=34503