Φιλάκια... για το περιβάλλον!

Οι σύγχρονοι ηγέτες πλέον προσφέρονται σαν φασουλήδες για το μιντιακό υπερθέαμα μάλλον παρά ως πολιτικοί με σκέψη και ικανότητες να βρουν λύσεις. Μεγαλύτερο μέλημά τους να πετύχουν θεαματικές πιρουέτες στη βαλτώδη πολιτική σκηνή χάριν της κάμερας. Και οι Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί αποδεικνύονται βιρτουόζοι. Και οι δυο τους πολιτικοί του συντηρητικού χώρου και ως εκ τούτου υπέρμαχοι των μεθόδων ανάπτυξης και λειτουργίας του οικονομικού συστήματος που κατ΄ εξοχήν ευθύνονται για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Τι άλλο να κάνουν, λοιπόν; Στέλνουν φιλάκια για να κάνουν ατμόσφαιρα, που λέει και το ανέκδοτο.

Τους είδαμε να στέλνουν φιλιά σαν ροκ σταρ σε μαθητριούλες, αλλά δεν ακούσαμε τι συζήτησαν για την προστασία του περιβάλλοντος Τους ξανάδαμε σε άλλα πλάνα να φυτεύουν όλοι μαζί ταυτοχρόνως δεντράκια σε συμμετρικά τετραγωνισμένους χώρους, σαν να εκτελούν συγχρονισμένα φιγούρα χορευτικής παρωδίας.

Οι ηγέτες των 8 οικονομικά εύρωστων χωρών του κόσμου με τα σινιέ κοστούμια τους και τα βιαστικά βήματά τους μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς έστειλαν το μήνυμα της... αδιαφορίας τους για το περιβάλλον.

Αν και συναντήθηκαν ακριβώς γι΄ αυτό. Να συζητήσουν μέτρα προστασίας του. Εν τω μεταξύ, ο Μπερλουσκόνι έστειλε στις παγκόσμιες οθόνες τα λιγωμένα χαρακτηριστικά του καθώς έστελνε φιλάκια σε κάτι μαθητριούλες που έτυχε να βρεθούν στο κτίριο όπου συναντήθηκαν οι 8 ηγέτες.

Έτσι κι αλλιώς, η συνάντηση των 8 «ισχυρών του κόσμου» δεν ήταν παρά μια προγραμματισμένη παράσταση δήθεν εγρήγορσης υπέρ της προστασίας του πλανήτη, η οποία πάντως δεν έγινε εμφανής, παρά μόνο στις αντιδράσεις του Ιταλού πρωθυπουργού στη θέα των κοριτσιών με τις σχολικές ποδιές. Είναι βέβαιο πως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει το κέφι και τον χρόνο να σαλιαρίζει. Και αυτό ακριβώς «πουλάει» στα διεθνή μίντια, όπως ο Σαρκοζί τον γάμο του με τη μοντέλα- τραγουδίστρια Κάρλα Μπρούνι.

Αυτά τα πολύ προσωπικά τους χαρακτηριστικά σχολιάζονται μονίμως από τα διεθνή μέσα, συγκεντρώνουν την προσοχή, γίνονται το επίκεντρο διαφόρων σαχλαμαριζουσών αναλύσεων από δημοσιογράφους που άλλοτε θα κατακεραύνωναν με πικρόχολα σχόλια την αποτυχημένη πολιτική των εν λόγω ηγετών. Κι όμως, το πλούσιο αυτό ταλέντο δημοσιογραφικής διεισδυτικότητας έχει πλέον διοχετευθεί στην κουτσομπολίστικη προσέγγιση της πολιτικής σκηνής, όχι μόνο της εσωτερικής των κρατών αλλά της παγκόσμιας.

Ως εκ τούτου οι 8 ισχυροί δεν έχουν πλέον κανένα πρόβλημα να επιδείξουν την καλοζωισμένη ελαφρότητά τους και χωρίς να ορρωδούν μπροστά στο βλέμμα του παγκόσμιου κοινού, να σαχλαμαρίζουν σαν κομψευάμενοι δανδήδες των σαλονιών. Αλλά γνωρίζουν καλύτερα απ΄ όλους τη λειτουργία των μίντια. Γνωρίζουν άριστα το τελετουργικό της ενημέρωσης, που επικεντρώνεται και αναδεικνύει τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες ιδιωτικών συμπεριφορών εις βάρος της πολιτικής ουσίας. Γνωρίζει πολύ καλά ο Μπερλουσκόνι ότι αυτό που παθιάζει τις κάμερες είναι το προφίλ του ακαταπόνητου ερωτύλου, το οποίο διαρκώς επιδεικνύει στη θέση της πολιτικής βαρύτητας, που δεν διαθέτει. Επιδίδεται ανέτως στις ανάλογες χειρονομίες, όπως αυτή που έστελνε φιλάκια στις μαθητριούλες, προσφέροντας εικόνα γερομπισμπίκη με το καρβουνί γλάσο στο μαλλί και λεύκανση στη μασέλα. Σκασίλα του. Τράβαγε από το μανίκι τον Σαρκοζί να στείλουν μαζί φιλάκια, θεωρώντας προφανώς ότι ο Γάλλος πρόεδρος είναι πιο οικείος από τους υπόλοιπους ως πιο «παιχνιδιάρης» στις ερωτικές του επιλογές. Μάλιστα!

Μάθαμε τι ακριβώς είπαν οι 8 για τη σωτηρία του πλανήτη; Είπαν στ΄ αλήθεια κάτι που να έχει νόημα σε αυτές τις κρίσιμες ώρες; Μα τα παγκόσμια μίντια είχαν άλλες φούριες. Ο δημοσιογράφος της ιταλικής τηλεόρασης έδινε ρεπορτάζ για τη μελαγχολία του Γάλλου προέδρου καθώς συλλογιζόταν την Κάρλα που του έλειπε (που το ΄ξερε άραγε; Του το εξομολογήθηκε ο Νικολά προσωπικώς;): «Μπήκε στο αυτοκίνητο, έγειρε το κεφάλι σκεπτικός και έμεινε έτσι σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, καθώς σκεφτόταν την ωραία Κάρλα», έλεγε ο Ιταλός δημοσιογράφος, σαχλαμαρίζοντας και αυτός για να πουλήσει.
Να που έχει αποτελέσματα η φροντίδα των σύγχρονων ηγετών για την decoration της εξουσίας προκειμένου να τραβήξουν το βλέμμα του φιλοθεάμονος κοινού από τα πραγματικά κρίσιμα προβλήματα. Έτσι κι αλλιώς δυσεπίλυτα είναι, τουλάχιστον ας διασκεδάσει το πλήθος. Αυτή είναι η σύγχρονη μέθοδος διαχείρισης των μεγάλων κρίσεων. Η αφασία.

Πόπη Διαμαντάκου, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

«Πέρασα υπέροχα στην Ελλάδα!»

Αυτο δήλωσε η Μέριλ Στριπ και η αλήθεια είναι πως λίγο- πολύ νιώσαμε όλοι ικανοποίηση και υπερηφάνεια. Κάπου εδώ, όμως, μου τελείωσε το αίσθημα της εθνικής ανάτασης.

Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά και με όλη μου την ειλικρίνεια ομολογώ πως δεν μου αρέσει πια τόσο πολύ αυτό που αντικρύζω γύρω μου. Τα επιχειρήματα καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο! Κάποιοι λένε πως η Ελλάδα είναι η «πατρίδα» των διακοπών. Μόνον που φέτος δεν θα πάω διακοπές- για να είμαι απολύτως ειλικρινής, η πολυπόθητη απόδρασή μου από την Αθήνα θα διαρκέσει μόνο μερικές ημέρες.
Ο λόγος είναι πια κοινό μυστικό: δεν μου περισσεύουν 1.000 ευρώ για μόλις 6 ημέρες πλασματικής ηρεμίας- επειδή θα τις περάσω σε ένα μέτριο δωμάτιο που όμως θα κοστίζει στη καλύτερη περίπτωση 80 ευρώ, με μέτριο σέρβις. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν πως η Ελλάδα περικλείει την απόλυτη διασκέδαση. Ε, δεν θα το έλεγα, όταν στήνομαι μια ώρα στους δρόμους- με πρώτη- δευτέρα, πρώτη- δευτέρα- έως ότου φτάσω στον προορισμό μου.

Και τώρα ας πάμε στα πιο σοβαρά ζητήματα. Κάποιοι άλλοι λένε πως στην Ελλάδα γεννήθηκε η ιατρική. Το επιχείρημα αυτό ακολουθείται μάλιστα από την υπενθύμιση πως όλοι οι γιατροί του κόσμου δίνουν τον όρκο του Ιπποκράτη.
Δεν αντιλέγω πως είναι μεγάλη υπόθεση, αλλά τι να το κάνω όταν κάθε φορά που ακούω για αρρώστιες χτυπάω ξύλο... Τι με τρομάζει; Ότι δεν θα βρίσκω κρεβάτι ΜΕΘ για τον συγγενή μου, ότι θα χρειαστεί κάποιος γνωστός μου να περιμένει 4 μήνες για ακτινοθεραπεία, ότι θα αργήσει το ασθενοφόρο και ένα αγαπημένο μου πρόσωπο θα πληρώσει ακριβά αυτή την καθυστέρηση.

Επίσης, δεν πετάω από χαρά όταν πρέπει να αντιμετωπίσω τη γραφειοκρατία στην Εφορία, όταν χρειάζεται να χαμογελάσω στον αναιδέστατο τραπεζικό υπάλληλο μπας και τελειώσω μια ώρα νωρίτερα, όταν αντιλαμβάνομαι πως το ταξίμετρο με κλέβει αλλά κάνω τα στραβά μάτια γιατί δεν θέλω μπελάδες, όταν πέφτω να κοιμηθώ και ακούω κόρνες, όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και πληρώνω τα «μαλλιοκέφαλά» μου για τα απαραίτητα.
Της Μάρθας Καϊτανίδη, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

Στα κινέζικα να τα πούμε;

Από Συμέλα

Σε καμιά “βαδίζω και παραμιλώ” θα έπεσα σκέφτηκα πρωί-πρωί προχθές, στην βόλτα μου με το σκυλάκι μιας φίλης που αυτές τις μέρες φροντίζω, βλέποντας μια κυρία να μιλά δυνατά - σε κινητό δεν μιλούσε αφού καλόδια δεν είδα πάνω της!

Βάδιζε και προς εμένα, μόλις με είδε, κι εγώ αναρωτιόμουν τι να ήθελε και σαν με πλησίασε αντιλήφθηκα ότι είχα να κάνω με μια που εκτός από την γλώσσα της, τα κινέζικα υποψιαζόμουν, αλλη δεν μιλούσε…

“μμ… νν… ου ου…” κάπως έτσι μου μήλαγε και αφότου με πλησίασε δεν την έκοψα πλέον για καμιά “βαδίζω και παραμιλώ!”

Κάτι προσπαθούσε να μου πει και στην παλάμη με το δάχτυλό της έγραψε τα νούμερα 26 - 20 μα τι να σου πουν τώρα τα εικοσιέξι και τα είκοσι… σε μια ολόκληρη Στοκχόλμη

Κι έδειξε να ήθελε να τηλεφωνήσει κι έβγαλα το κινητό μου! Ευτυχώς που θυμόταν το νούμερο απ’ έξω και το σχημάτισε η ίδια… “μια μια” την άκουγα να λεει, πριν ακόμα μιλήσω, και φαντάστηκα ότι θα μιλήσω με κάποια που λέγεται Mia - ένα συνηθισμένο γυναικείο όνομα!
Κι όντως άκουσα μια γυναίκα στο ακουστικό και χάρηκα κι άρχισα να λέω ότι βρήκα μια κυρία… “μαμα - μαμα” εξηγούσε η κυρία δίπλα μου και κατάλαβα ότι στην κόρη της είχαμε τηλεφωνήσει και χάρηκα ακόμα πιό πολύ! Λύθηκε το πρόβλημα, σκέφτηκα!
Μα να πάω την κυρία στην διεύθηνση που μου ‘λεγε η κόρη στο ακουστικό μου φάνηκε πολύ!
“Να έρθεις να την πάρης”, της είπα… μη μου ζητάς να τρέχω να ψάχνω και διευθήνσεις…!

Δώσαμε ένα ραντεβού και καθόμουν με την χαμένη κυρία και περιμέναμε την κόρη να έρθει να την παραλάβει…δίχως να μιλάμε! Τι να πούμε; Στα κινέζικα;

Τέλος καλό όλα καλά και η κόρη μου εξήγησε ότι η μάνα μόλις τώρα έχει έρθει από την Κίνα αλλά με την διαφορά ώρας ξύπνησε λιγάκι νωρίς κι επειδή οι υπόλοιποι στο σπίτι κοιμόντουσαν πήρε αυτή την κατηφόρα για μια βολτίτσα, υπολόγισε, αλλά δίχως να το αντιληφθεί απομακρύνθηκε από το σπίτι και χάθηκε… δύσκολο είναι μήπως να χαθείς;

(Στην φωτογραφία η μάννα και η κόρη)

ΥΓ: Καλό καλοκαίρι σε όλο τον κόσμο - εγώ θα είμαι λίγο στη Νίσιρο και λίγο στην Αθήνα...

Οσοι πιστοι...

Φίλε blogger,

Σου αποστέλλουμε ξανά το ερωτηματολόγιο της έρευνας που πραγματοποιούν το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα δημοσιευθούν σε ένα από τα προσεχή τεύχη του περιοδικού, καθώς και στην ηλεκτρονική του έκδοση (www.monthlyreview.gr).

Η επιλογή των blogs έγινε βάσει ποιοτικών χαρακτηριστικών, τα οποία θα βοηθήσουν στην ασφαλέστερη και αντιπροσωπευτικότερη εξαγωγή συμπερασμάτων.

Σε περίπτωση όπου οι διαχειριστές του blog σας είναι περισσότεροι του ενός, δικαίωμα συμμετοχής στην έρευνα έχουν όλοι τους ανεξαιρέτως.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη συμμετοχή, το ενδιαφέρον και το χρόνο σας.

Παραμένω στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση, απορία ή πρόβλημα.

Με εκτίμηση,

Σταμάτης Νικηταράς

Τ 210 3214488

Φ 210 3213578

Κ 697 32 88 026

stamatis@monthlyreview.gr

ΥΓ. Οποιος απο εσας θελει ας μου στειλει ενα email να του αποστειλω το ερωτηματολογιο...εγω προσωπικα δεν εχω απαντησει ακομη και δεν ξερω και αν...

O ανώτερος πολιτισμός διδάσκει τρόπους!!

Αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται εδώ, συχνά για μία μόνο φορά στη ζωή τους, να δουν την Ακρόπολη επειδή θεωρείται κάτι τόσο σημαντικό στον κόσμο, καθόλου δεν τους συμπαθούμε. Καθόλου δεν εκτιμάμε το γεγονός ότι μάζεψαν λεφτά και τα έδωσαν για το ταξίδι αυτό, των λίγων ημερών, το οποίο είναι γι΄ αυτούς πολύτιμο. Το ότι παίρνουν την απόφαση να έρθουν εδώ μέσα στο κατακαλόκαιρο κι ας υποφέρουν πάρα πολύ με τη ζέστη. Το ότι ανεβαίνουν στον γυμνό βράχο μέσα στο λιοπύρι, επισκέπτονται ένα σωρό μνημεία με δύσκολες συνθήκες.

Είναι τώρα μια εβδομάδα που έχει έρθει μια φίλη μου από την Αμερική, 63 χρόνων, ενδυματολόγος στο σινεμά και το θέατρο, μόνη της, αλωνίζει όλη μέρα την Αθήνα και συχνά μου λέει πράγματα που με κάνουν να ντρέπομαι. Πήγε στην Αρχαία Αγορά, πλήρωσε το εισιτήριο κανονικά. Την άλλη μέρα στην Ακρόπολη την έβαλαν να πληρώσει ένα εισιτήριο για όλους τους αρχαιολογικούς χώρους, υποχρεωτικά, κι ας μην ήθελε να πάει σε κανέναν άλλον. Της έδωσαν ένα εισιτήριο που έγραφε πάνω 12 ευρώ, αλλά της ζήτησαν 24! Είσαι σίγουρη; τη ρωτάω. Πήραν 24 ευρώ από όλους όσους ήταν μαζί της εκείνη τη στιγμή, επέμενε, και δεν τους έδωσαν ούτε ένα κατατοπιστικό χαρτάκι, επειδή τους είχαν, λέει, τελειώσει.

Κοιτάζω στον ιστότοπο, δεν υπάρχει άλλο εισιτήριο για την Ακρόπολη, είναι υποχρεωτικό το πακέτο! Λες και πρέπει οι άνθρωποι να τιμωρούνται που είχαν την ιδέα να επισκεφθούν την Ελλάδα. Θα κλείνουν τώρα τα μουσεία για μισή μέρα, άντε και πάλι χάρη τους κάνουμε, εμείς οι ανώτεροι πολιτιστικά, έτσι δεν είναι; Να ταλαιπωρούνται περισσότερο, να μάθουν να σέβονται! Μια τέτοια αντίληψη υποβόσκει..... (Άννα Δαμιανίδη)

Συνεχίζουν να κλείνουν νωρίς τα μουσεία

Σε «διακοπές» βρίσκονται ακόμη δεκάδες μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι ανά την Ελλάδα αφήνοντας απ΄ έξω χιλιάδες τουρίστες και διασύροντας τη χώρα. O Ιούνιος φεύγει, το μεσημεριανό λουκέτο στα μουσεία όμως παραμένει. Χιλιάδες τουρίστες βρίσκουν τις πόρτες κλειστές σε πολλά μουσεία ανά τη χώρα μετά τις τρεις το μεσημέρι. Και δεν είναι μόνο κεντρικά μουσεία που κλειδώνουν τις πόρτες τους- όπως το Νομισματικό της Αθήνας και το Αρχαιολογικό Θεσσαλονίκης- λόγω έλλειψης προσωπικού, αλλά και σχεδόν όλα τα αρχαιολογικά μουσεία των Κυκλάδων, αφήνοντας στους επισκέπτες την εντύπωση πως Ελλάδα σημαίνει μόνο ήλιος, παραλίες και μπαράκια.

Μπορεί στα τουριστικά σποτάκια η Θήρα να μοιάζει ο «απόλυτος προορισμός», όσοι όμως την επιλέξουν για να ανακαλύψουν πέρα από το μαγευτικό της ηλιοβασίλεμα μια γεύση από το πλούσιο παρελθόν της, έχουν χάσει. Διότι δεν φτάνει που το Ακρωτήρι θα μείνει για τρίτο καλοκαίρι κλειστό μετά την κατάρρευση του βιοκλιματικού στεγάστρου (την κατάσταση επιχειρεί να σώσει το προϊστορικό μουσείο που μένει ώς τις 19.00 ανοιχτό), αλλά και το αρχαιολογικό μουσείο του νησιού κλείνει τις πόρτες του στις 15.00.

Την ίδια ώρα κλείνει τόσο το αρχαιολογικό μουσείο της Δήλου- ένας από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς- όσο και και εκείνο της Μυκόνου θέτοντας το δίλημμα στους επισκέπτες: ύπνο μετά το ξενύχτι και παραλία ή πρωινό ξύπνημα και ένα μπάνιο λιγότερο για χάρη της πολιτιστικής ενημέρωσης;

Η εικόνα ίδια σε όλα τα νησιά (Άνδρος, Μήλος, Νάξος, Πάρος, Τήνος, Σύρος, Κέα), αλλά στη Σάμο και το Ρέθυμνο οι τελευταίοι επισκέπτες κόβουν εισιτήριο στις 14.30 καθώς «δεν υπάρχει προσωπικό για επιπλέον βάρδιες», όπως απάντησαν στα «ΝΕΑ» από τα περισσότερα μουσεία. «Κλείναμε στις επτά πέρυσι, αλλά φέτος δεν μας έχουν ενημερώσει». Υπάρχουν βεβαίως και τα χειρότερα καθώς το Αρχαιολογικό Μουσείο Ίου παραμένει κλειστό λόγω έλλειψης προσωπικού και αναμένεται να ανοίξει από τις αρχές Ιουλίου!(Μαίρη Αδαμοπούλου)

«Ας κλείσουν όλοι οι χώροι μόνιμα κι ας τα θάψουν ξανά στο έδαφος. Έτσι θα γίνουν οριστικά απρόσιτα. Αυτή η πολιτική ίσως να αντιπροσωπεύει μια από τις πλέον προηγμένες μεθόδους απώθησης τουρισμού», επισημαίνει ένας από τους δυσαρεστημένους επισκέπτες στον βρετανικό «Guardian» που φιλοξενεί εκτενές άρθρο υπό τον τίτλο «Η κατάρρευση των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων ντροπιάζει τους Έλληνες». «Η Ελλάδα, πατρίδα ορισμένων εκ των σημαντικότερων μνημείων του δυτικού κόσμου, απασχολεί λιγότερους από 100.000 ανθρώπους στον πολιτιστικό τομέα, το ένα όγδοο αυτών της Μεγάλης Βρετανίας. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Αθήνα έχει αφεθεί, χάνοντας την αίγλη που είχε καταφέρει με μόχθο να χαρίσει στην πόλη της το 2004, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, υπογραμμίζοντας τα γκράφιτι που ρυπαίνουν την ιστορική συνοικία της Πλάκας και τους γεμάτους σκουπίδια δρόμους που περιβάλλουν το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο», επισημαίνει το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας. (Αναδημοσιευση και των δυο αρθρων απο ΤΑ ΝΕΑ)

Θανασης Παπακωνσταντινου 'Παλια Πληγη'

Oι μιζες και εμεις!

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ! Ας το γράφουν οι εφημερίδες, ας το λένε τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις. Εγώ δεν το πιστεύω ότι Έλληνες πολιτικοί χρηματίζονται, παίρνουν μίζες, βάζουν το δάχτυλο στο μέλι. Ποτέ και κανένας υπουργός, υφυπουργός, γενικός γραμματέας, σύμβουλος, διοικητής ταμείου ή δημόσιου οργανισμού και επιχείρησης, δήμαρχος ή νομάρχης δεν άγγιξε το δημόσιο χρήμα. Όχι. Γιατί όλοι το θεωρούν ιερό και το φυλάνε, σαν τα μάτια τους.

Εξάλλου, κανένα κόμμα στην Ελλάδα που πέρασε από την κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν είχε υπουργούς κρυφούς ταμίες που διαχειρίζονται το μαύρο χρήμα που παίρνουν από εφοπλιστές, βιομηχάνους, εμπόρους, ελληνικές και ξένες εταιρείες.

Οι προεκλογικές εκστρατείες γίνονται με τα χρήματα που τους δίνει το Δημόσιο και τη συνδρομή των μελών τους. Αλλά χάρη στην καλή διαχείριση και την προσωπική εργασία καταφέρνουν και κάνουν δουλειά εκατομμυρίων με λίγα ευρώ. Ούτε Έλληνες υπουργοί μέσα σε λίγα χρόνια κάνουν βίλες χιλίων τετραγωνικών. Κι αν κανείς το καταφέρει στην Εκάλη, σκάβει ο ίδιος τα θεμέλια, με τα χέρια του ρίχνει τα μπετά και χτίζει αίθρια και σαλόνια.

Οι Έλληνες υπουργοί είναι ένα είδος κοσμοκαλόγερων. Φοράνε τριμμένα κοστούμια, κάλτσες με χαλασμένα λάστιχα και μόνη φιλοδοξία έχουν να μας υπηρετούν. Σε τέτοια ευτυχισμένη χώρα ζούμε. Αλλά, δεν το ξέρουμε!

(Θάνος Παπαδόπουλος, ανατυπωση απο TA NEA)

Ευτυχια, ή επιτυχια στη ζωη;

«Το να επιλεξω σχολη δεν ειναι και το ευκολοτερο που θα κανω στη ζωη μου.

Παρολο που μου αρεσει η ιδεα και θα ήθελα να σπουδάσω φιλολογος σκεφτομαι οτι θα χρειαστει να περιμένω χρόνια ολόκληρα μέχρι να διοριστώ!

Πρέπει λοιπόν να συμπληρώσω το Μηχανογραφικό με κυριο κριτήριο την επαγγελματική μου αποκατάσταση και να μη σκεφτομαι τι μου αρεσει! Ειναι πολυτελεια στις μερες μας, οταν υπαρχει μεγαλη ανεργια!

Το μαρκετινγκ και η διαφημιση προσφερουν μεγαλυτερες δυνατοτητες για εργασια. Ετσι λενε, ολοι, γνωστοι και φιλοι. Το συζητησα και με τους γονεις μου και μαλιστα συμφωνουν και οι δυο».

Κωστας Χ., 18 χρονων.

14 Ways To Avoid Nagging!

by Gretchen Rubin

In marriage, or any partnership, chores are a huge source of conflict. How do you get your sweetheart to hold up his or her end, without nagging? One of my best friends from college has a very radical solution: she and her husband don't assign. That's right. They never say: "Get me a diaper," "The trash needs to go out," etc. This only works because neither one of them is a slacker, but still -- what a tactic! And they have three children!

This is something to strive for. But even if we can't reach that point, most of us could cut back on the nagging. Here are some strategies that have worked for me:

1. It's annoying to hear a hectoring voice, so suggest tasks without words. When the Big Man needs a prescription filled, he puts his empty medicine bottle on the bathroom counter. Then I know to get it refilled.

2. If you need to voice a reminder, limit yourself to one word. Instead of barking out, "Now remember, I've told you a dozen times, stop off at the grocery store, we need milk, if you forget, you're going right back out!" Instead, call out, "Grocery store!" or "Milk!"


3. Don't insist that a task be done on your schedule. "You've got to trim those hedges today!" Says who? Try, "When are you planning to trim the hedges?" If possible, show why something needs to be done by a certain time. "Will you be able to trim the hedges before our party next week?"


4. Remind your partner that it's better to decline a task than to break a promise. The Big Man told me that he'd emailed some friends to tell them we had to miss their dinner party to go to a family dinner--but he hadn't. Then I had to cancel at the last minute. Now I tell him, "You don't have to do it. But tell me, so I can it."


5. Have clear assignments. I always call repairmen; the Big Man always empties the Diaper Genie.

6. Every once in a while, do your sweetheart's task, for a treat. This kind of pitching-in wins enormous goodwill.

7. Assign chores based on personal priorities. I hate a messy bedroom more than the Big Man, but he hates a messy kitchen more than I. So I do more tidying in the bedroom, and he does more in the kitchen.

8. Do it yourself. I used to be annoyed with the Big Man because we never had cash in the house. Then I realized: why did I get to assign that job? Now I do it, and we always have cash, and I'm not annoyed.

9. Settle for a partial victory. Maybe your partner won't put dishes in the dishwasher, but getting them from the family room into the sink is a big improvement.

10. Re-frame: decide that you don't mind doing a chore -- like putting clothes in the hamper or hanging up wet towels. Suprisingly, this is easier than you'd think.

11. Don't push for the impossible. The Big Man knows that there's no way I'll do anything relating to our car, so he doesn't even ask.

12. No carping from the sidelines. If your partner got the kids dressed, don't mock the outfits. If you want something done your way, do it yourself.

13. Think about how money might be able to buy some happiness. Could you find a teenager to mow the lawn? Could you hire a weekly cleaning service? Could you buy prepared foods? Eliminating conflict in a relationship is a high happiness priority, so this is a place to spend money if it can help.

14. Remember that messy areas tend to stay messy, and tidy areas tend to stay tidy. If you want your partner to be neat, be neat yourself!

I admit that these tips are practically useless, however, in a situation where one person is absolutely oblivious for the need for chores to be done. I have it easy, because if anything, the Big Man is more chore-oriented than I am. If a person simply does not care, it's practically impossible to get him or her to participate. (The Huffington Post)

Εννιάχρονος, μόνος, ταξιδεύει;

Στην πυρά Νεοϋορκέζα επειδή άφησε τον γιο της να κυκλοφορήσει μόνος του με το μετρό
ΤΗΕ ΤΙΜΕS Της Lenore Skenazy

Μητέρα και γιος. Η Λενόρ Σκενάζι και ο εννιάχρονος γιος της, ο Ίζι, έγιναν «είδηση» στη Νέα Υόρκη όταν εκείνη τον άφησε να επιστρέψει μόνος του στο σπίτι με το μετρό

Η Λενόρ Σκενάζι άφησε τον εννιάχρονο γιο της να κυκλοφορήσει μόνος του με το μετρό της Νέας Υόρκης και τη χαρακτήρισαν «χειρότερη μαμά της Αμερικής». Εκείνη υποστηρίζει πως οι υπερπροστατευτικοί γονείς επιτρέπουν στον φόβο να παραμορφώνει την πραγματικότητα.

Την 1η Απριλίου έγραψα ένα κομμάτι στην εφημερίδα στην οποία εργάζομαι, τη «Νew Υork Sun», με τίτλο «Γιατί άφησα τον 9χρονο γιο μου να κυκλοφορήσει μόνος του με το μετρό». Εξήγησα πως ο νεώτερος γιος μου, ο Ίζι, με παρακαλούσε να τον αφήσω να δοκιμάσει να βρει τον δρόμο του για το σπίτι μόνος του από κάπου- οπουδήποτε- χρησιμοποιώντας το μετρό. Εδώ στη Νέα Υόρκη χρησιμοποιούμε συνεχώς τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η Νέα Υόρκη έρχεται 136η στον κατάλογο των πιο επικίνδυνων πόλεων της Αμερικής. Η αναλογία των φόνων στον πληθυσμό της είναι αυτή που ήταν το 1963.
Γι΄ αυτό η ιδέα του Ίζι μου φάνηκε καλή. Όχι επικίνδυνη. Όχι τρελή. Ούτε καν κάτι δύσκολο. Ο σύζυγός μου συμφώνησε. Έτσι, εκείνη την ηλιόλουστη Κυριακή, πήρα το παιδί σ΄ ένα μεγάλο, λαμπρό πολυκατάστημα του Μανχάταν- το Μπλούμινγκντεϊλς- και το αποχαιρέτισα μπροστά στις γυναικείες τσάντες. Φυσικά δεν τον άφησα ανυπεράσπιστο. Του έδωσα έναν χάρτη του μετρό, μια κάρτα απεριορίστων διαδρομών και 20 δολάρια για περίπτωση ανάγκης. Του έδωσα επίσης μερικά ψιλά για την περίπτωση που θα χρειαζόταν να τηλεφωνήσει.

Όμως αυτό που δεν μου συγχωρούν είναι ότι δεν του έδωσα κινητό τηλέφωνο. Πιστεύω πως τα κινητά μετατρέπουν ακόμη και μεγάλους ανθρώπους σε μωρά που τηλεφωνούν στο σπίτι για να ζητήσουν άδεια για το παραμικρό. Άσε που μπορεί να... έχανε την πανάκριβη συσκευή!

Τέλος πάντων, όλα πήγαν καλά. Μια διαδρομή με το μετρό, μια διαδρομή με το λεωφορείο και περίπου μια ώρα αργότερα, ο γιος μου είχε επιστρέψει, υπερήφανος που τα κατάφερε. Έγραψα για τη μικρή του περιπέτεια μόνον επειδή, όταν μίλησα γι΄ αυτή σε άλλες μητέρες στο σχολείο, όλες είπαν το ίδιο: «Τι είπες πως τον άφησες να κάνει;». Τότε ήταν που συνειδητοποίησα πως πολλοί γονείς έχουν διαφορετικές ιδέες για την ασφάλεια των παιδιών. Το κατάλαβα ακόμη καλύτερα όταν δημοσιεύτηκε η στήλη. ΜΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΑΝ από την πρωινή εκπομπή με τη μεγαλύτερη θεαματικότητα στις ΗΠΑ, «Τhe Τoday Show», για να πάω τη μεθεπομένη να μιλήσω για τον γιο μου. Μου ξανατηλεφώνησαν για να μου ζητήσουν να πάει και ο γιος μου. Μου ξανατηλεφώνησαν για να με ρωτήσουν αν θα συμφωνούσα να τον ακολουθήσει μια κάμερα για να αναπαραστήσουν το ιστορικό ταξίδι του.
Η συζήτηση. Εντάξει, μα... ελάτε τώρα! Ο γιος μου δεν ανέβηκε το όρος Φίτζι με σανδάλια. Δεν αποκωδικοποίησε το DΝΑ του. Έκανε απλώς αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι της ηλικίας μου έκαναν τακτικά όταν ήταν στην ηλικία του: πήγε κάπου μόνος του, χωρίς να τον ακολουθούν δυνάμεις ασφαλείας. Φαίνεται όμως πως, μέσα σε μόλις μία γενιά, φυσιολογικές, καθημερινές δραστηριότητες έχουν μετατραπεί σε τολμηρά κατορθώματα. Να αφήσεις το παιδί σου να ξεφύγει από την επίβλεψή σου;
Ανάμεσα σε ξένους; Πριν κλείσει τα 35; Στο «Τhe Τoday Show», αντί εισαγωγής, η παρουσιάστρια στράφηκε στην κάμερα και ρώτησε: «Πρόκειται άραγε για μια φωτισμένη μητέρα ή για μια πραγματικά κακή μητέρα;».
Έγινα «η χειρότερη μητέρα της Αμερικής»- αν αναζητήσετε αυτήν τη διατύπωση στο Google, θα βγει το όνομά μου. Ένιωσα να ισορροπώ και πάλι όταν ξεκίνησα το μπλογκ μου, το οποίο ονόμασα Παιδιά Ελευθέρας Βοσκής (freerangekids.com). Δημοσιοποίησα εκεί την ιστορία μου μαζί με τη φιλοσοφία μου: ας δώσουμε στα παιδιά ας την ελευθερία που είχαμε εμείς.Όχι πως οι δεκαετίες του 1970 και του 1980 ήταν τόσο καλές- απλώς οι γονείς μας δεν περνούσαν όλο τον χρόνο τους αγωνιώντας ότι θα μας απαγάγουν.
Μια γυναίκα μου είπε πως καθόταν στο γκαζόν τους σπιτιού της, μαζί με τα παιδιά της, διαβάζοντας, όταν ένας γείτονας την επιτίμησε: «Άσε το βιβλίο! Μπορεί να αρπάξουν τα παιδιά σου!». Ο φόβος είναι μεγάλος. Και σας το λέω, ο ένοχος είναι η δορυφορική ΤV. Μέχρι να υπάρξει και να πρέπει να καλύψει 24 ώρες με ειδήσεις, η ιστορία ενός παιδιού που χάθηκε, ας πούμε στην Πορτογαλία, δεν ήταν κάτι που το παρακολουθούσαν καθημερινά ξένοι που βρίσκονται ηπείρους μακριά. (TA NEA)

Οι μπιζνες της αγνότητας

Γαλλία: πληθαίνουν οι επεμβάσεις παρθενορραφής σε μουσουλμάνες
TΗΕ ΝΕW ΥΟRΚ ΤΙΜΕS Των Εlaine Sciolino και Souad Μeckhennet

Η επέμβαση σε ιδιωτική κλινική στα Ηλύσια Πεδία κόστισε με έκπτωση 1.870 ευρώ και κράτησε περίπου 30 λεπτά. Για την ασθενή όμως, την 23χρονη Γαλλίδα φοιτήτρια μαροκινής καταγωγής, η διαδικασία αυτή θα της δώσει το κλειδί για μια νέα ζωήτην ψευδαίσθηση ότι είναι ξανά παρθένα. Όπως όλο και περισσότερες μουσουλμάνες στην Ευρώπη, έτσι και η φοιτήτρια από το Μονπελιέ υποβλήθηκε σε υμενοπλαστική- χειρουργική αποκατάσταση του υμένα. Ο υμένας συνήθως σπάει κατά την πρώτη σεξουαλική επαφή. «Αυτή τη στιγμή, η αγνότητα είναι πιο σημαντική για μένα ακόμη και από την ίδια τη ζωή», υποστηρίζει η 23χρονη, η οποία είχε προσπαθήσει να πάρει πιστοποιητικό αγνότητας από γιατρό για να το παρουσιάσει στον φίλο της και στην οικογένειά του. Δεν τα κατάφερε όμως, γιατί, όπως ισχυρίζεται, προφανώς ο υμένας της είχε σπάσει όταν έπεσε από άλογο σε ηλικία 10 ετών.

Ο άκυρος γάμος
Η Γαλλίδα φοιτήτρια αποφάσισε να πραγματοποιήσει την επέμβαση ύστερα από την πρόσφατη δημοσιοποίηση της υπόθεσης ενός ζεύγους μουσουλμάνων, των οποίων ο γάμος ακυρώθηκε το 2006. Όπως έγινε γνωστό, ο μόλις μερικών ωρών σύζυγος 20χρονης μουσουλμάνας, ένας 30χρονος μηχανικός, την παράτησε στο συζυγικό κρεβάτι κι ενώ οι καλεσμένοι χόρευαν στο γαμήλιο γλέντι τούς ανακοίνωσε πως η νύφη δεν ήταν παρθένα και ο γάμος θα ακυρωθεί. Δικαστήριο στη Λίλη ακύρωσε τον γάμο με το αιτιολογικό ότι η γυναίκα είχε σπάσει το συμβόλαιο της εμπιστοσύνης που συνοδεύει κάθε γάμο γιατί δεν ήταν παρθένα όπως ισχυριζόταν.

Η Αποκαλυψη αυτού του γεγονότος άγγιξε ευαίσθητες χορδές στη Γαλλία. Σε πολιτικό επίπεδο ζητήθηκε μέχρι και παραίτηση τής επίσης μουσουλμάνας υπουργού Δικαιοσύνης Ρασίντα Ντατί. Η υπουργός συντάχθηκε αρχικά με την απόφαση του δικαστηρίου αλλά στη συνέχεια ζήτησε έφεση. Σε κοινωνικό επίπεδο ανέδειξε ένα θέμα τη σημασία της αγνότητας της άγαμης γυναίκας- το οποίο, τουλάχιστον όσον αφορά τη μουσουλμανική κοινότητα, δεν θάφτηκε πριν από 40 χρόνια με τη σεξουαλική απελευθέρωση.

Γυναικολογοι επιβεβαιωσαν πως τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες μουσουλμάνες ζητούν πιστοποιητικά παρθενίας. Παράλληλα, αυξάνεται και η ζήτηση για υμενοπλαστική που πραγματοποιείται από πλαστικούς χειρουργούς και, αν γίνει με τον κατάλληλο τρόπο, δεν γίνεται αντιληπτή από τους συζύγους. «Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω;», αναρωτιέται ο πλαστικός χειρουργός Μαρκ Αμπεκάσις, που αποκατέστησε τον υμένα της 23χρονης φοιτήτριας. «Οι ασθενείς μου δεν έχουν επιλογή αν θέλουν να παντρευτούν». Ο ίδιος παραδέχεται πως πραγματοποιεί από 2 έως 4 τέτοιες επεμβάσεις εβδομαδιαίως. Στο Λονδίνο, ο συνάδελφός του Χικάμ Μουαλέμ συμφωνεί: «Αν είσαι μουσουλμάνα και ζεις στην Ευρώπη, καταλήγεις πιο εύκολα να κάνεις σεξ πριν από τον γάμο. Αν όμως θέλεις να παντρευτείς μουσουλμάνο, θα κάνεις την επέμβαση για να μην έχεις προβλήματα».

Προφανώς, δηλαδή, η αποκατάσταση του υμένα είναι πράξη που εκτελείται εξαιτίας πιέσεων. Η απόφαση όμως αυτή καθεαυτήν δεν στηρίζεται στην ελευθερία του ατόμου; Το ερώτημα απασχολεί τη γαλλική κοινή γνώμη. «Η απόδοση τόσο μεγάλης σημασίας στον υμένα αποτελεί οπισθοδρόμηση, υποταγή στην αδιαλλαξία του παρελθόντος», απαντά ο Ζακ Λανσάκ, πρόεδρος του Γαλλικού Κολεγίου Γυναικολόγων και Μαιευτήρων. «Ο άνδρας αυτός είναι το μεγαλύτερο γαϊδούρι απ΄ όλα» τονίζει εκνευρισμένος ο Αμπντελκιμπίρ Εράμι, αντιπρόεδρος του Ισλαμικού Κέντρου της Ρουμπέ, όπου είχε πραγματοποιηθεί ο γάμος που ακυρώθηκε. «Ακόμη κι αν η γυναίκα δεν ήταν πλέον παρθένα, αυτός δεν είχε κανένα δικαίωμα να την εκθέσει. Δεν διδάσκει το Ισλάμ τέτοια πράγματα. Το Ισλάμ διδάσκει τη συγχώρεση». Αναδημοσιευση απο ΤΑ ΝΕΑ