Sunday, June 29

Οι άμεμπτοι αρχηγοί

Τελευταία, γράφεται πολύ συχνά στις ελληνικές εφημερίδες, ιδίως στην Καθημερινή, ότι οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων είναι εκτός της λάσπης των δωροδοκιών της Siemens. Οι περισσότεροι αρθρογράφοι αναρωτιούνται βασιζόμενοι σε αυτή τη διαπίστωση (που κανείς δεν κάνει τον κόπο να αιτιολογήσει) γιατί ο Καραμανλής κι ο Παπανδρέου δεν αναλαμβάνουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες για να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση στα κόμματά τους. Νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή.

Στην περίπτωση της ΝΔ των 152 βουλευτών. Είτε εμπλέκονται μεγάλα ονόματα στην υπόθεση της Siemens είτε μικρά, η κυβέρνηση μπορεί να πέσει την επόμενη μέρα της αποπομπής τους από το κόμμα. Ειδικά αν πρόκειται για κανένα όνομα βόμβα. Στο ΠΑΣΟΚ, είναι σαφές ότι η επιβίωση του κόμματος θα βασιστεί για άλλη μια φορά στην ομερτά. Κάποιοι θα την πληρώσουν, αλλά η κομματική λογική θα επιβιώσει. Η ίδια λογική του συναγελασμού γύρω από μικρά και μεγάλα συμφέροντα, εξυπηρετήσεις, ίδιον όφελος, που χαρακτηρίζουν και τα δύο μεγάλα κόμματα από την Μεταπολίτευση και έπειτα (Όχι ότι πριν ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά υποτίθεται έχουμε δημοκρατία πλέον).

Και η τελευταία ερώτηση. Είναι οι δύο αρχηγοί ανεξάρτητοι να πράξουν κατά πώς ορίζει το χρέος τους για τη χώρα, τη δημοκρατία κτλ; Ποιος τους εξέλεξε; Ποιους διάλεξαν για στενούς συνεργάτες; Ποιοι διαχειρίζονται δημόσιο ή κομματικό χρήμα; Στενός συνεργάτης και φίλος του Καραμανλή ο Ζαχόπουλος, το ίδιο ο Κλαδάς. Τυχαίες περιπτώσεις; Πρώην γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ, επιλογή του Παπανδρέου, ο Γιάννης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ως πρόεδρος του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας, κατηγορείται ότι συναίνεσε σε αγορές ομολόγων (εκείνη την υπόθεση με τα δομημένα ομόλογα των ταμείων τη θυμάται κανείς; Με το Ζορμπά, τον πρόεδρο της Ανεξάρτητης αρχής για το βρώμικο χρήμα, του οποίου το πόρισμα επεστράφη από τον εισαγγελέα εφετών Κολιοκώστα λίγες μέρες πριν τις εκλογές για να μην παρουσιαστεί στη Βουλή; Με την μπλε παρέα του Λονδίνου και τις off-shore εταιρίες και τη JP Morgan που ξαναγόρασε το δομημένο απ'το ταμείο των Δημοσίων υπαλλήλων;) που ζημίωσαν το ταμείο.

Κατά τα άλλα, θα φέρουν την διαφάνεια ο Κωστάκης κι ο Γιωργάκης. Το άλλο με τον Τοτό το έχετε ακούσει; Το μεγάλο ερώτημα είναι: Θα ξαναεκλεγούν; Ναι. Γιατί αυτούς θέλουμε, αυτούς ζηλεύουμε, στη θέση τους θα θέλαμε να είμαστε, αυτοί μας αξίζουν. Και γιατί σε κάθε περίπτωση αυτό είναι το κακό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Όταν αναθέτεις σε 300 ανθρώπους να φέρουν σε πέρας τη διακυβέρνηση μιας χώρας, μαζί μ' αυτούς επιλέγεις και τα κομματόσκυλα που κάνουν τον προεκλογικό τους αγώνα (εποφθαλμιώντας κάτι, βεβαίως βεβαίως), τους συνεργάτες τους, τους προέδρους των νοσοκομείων, τους διευθυντές των υπουργείων, τα παιδιά και τα σκυλιά τους. Κι όλοι (σχεδόν όλοι) αυτοί τρώνε, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο και είναι τόσο βαθιά αλληλοεξαρτώμενοι που αν σκάσει η φούσκα θα τους πάρει όλους η μπάλα. Γι' αυτό, ακόμη κι αν ήταν οι αρχηγοί των δύο κομμάτων ανιδιοτελείς, έντιμοι πολιτικοί, δε θα έβαζαν το χέρι τους για να σκάσει η φούσκα. Θα τη συγκρατούσαν με νύχια και με δόντια...

Αυτό είναι το κομματικό, "αντιπροσωπευτικό" σύστημα στην Ελλάδα, αλλά και αλλού. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι, όπως γράφει ο Παπαχελάς, σήμερα (29/06) στην Καθημερινή, η "διευρυμένη συνείδηση", το ότι πλέον δε μας κάνει εντύπωση αυτή η κατάσταση, εντύπωση προκαλεί όποιος πάει κόντρα στο ρεύμα, αν δεν προκαλεί και ειρωνικά σχόλια. Προχτές ήμουν στο Leeds (ωραία πόλη, βιομηχανική, με ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική και εντυπωσιακή γκαλερί με δωρεάν είσοδο, όπως τα περισσότερα μουσεία της Βρετανίας) σε μια φίλη που επίσης σπουδάζει στη Βρετανία. Συζητούσαμε για τα της Ελλάδας, όπως μάλλον κάνουν οι περισσότεροι ξενιτεμένοι, με παράπονο αλλά και οργή, και άκουσα έντρομη τον εαυτό μου να λέει για τους πολιτικούς: "Ας λαδώνονται, αρκεί να κάνουν και κανένα έργο". Πού έχουμε φτάσει;;;