Προσωπική μαρτυρία-καταγγελία ενός ξένου φωτορεπόρτερ

Aντιγραφη απο το Κουτι της Πανδωρας

Παράνομη 24ωρη σύλληψη στην Αθήνα.

Το όνομα μου είναι Daniel Patino Flor, είμαι από το Εκουαδόρ και δουλεύω σαν φωτορεπόρτερ από το 2004 για διάφορες εφημερίδες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης. Από το 2007 ζω στην Βαρκελώνη όπου τελειώνω το μάστερ μου. Στις 22 Μαΐου με συνέλαβε η αστυνομία στην Αθήνα ενώ κάλυπτα την διαμαρτυρία των μουσουλμάνων μεταναστών κοντά στην πλατεία Ομονοίας.

Η διαμαρτυρία και η σύλληψη.

Στις 14 Μαΐου 2009 έφτασα στην Αθήνα με σκοπό μέσα σε 10 μέρες να φωτογραφίσω την πόλη. Επισκέφθηκα τις γειτονιές Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Πλάκα, Ομόνοια, Γκάζι, Λυκαβηττός και Ακρόπολη. Στις 22 Μαΐου στις 16:40 κατευθυνόμουν στο Σύνταγμα για ένα φωτορεπορτάζ στην Ερμού μέχρι το Μοναστηράκι. Ενώ το λεωφορείο κατευθυνόταν στο Σύνταγμα η αστυνομία είχε κλείσει το δρόμο και ο οδηγός πρότεινε να περπατήσουμε μέχρι το Σύνταγμα.

Όταν έφτασα στην Βουλή πρόσεξα ότι μια διμοιρία της αστυνομίας κατευθυνόταν προς μια ομάδα διαδηλωτών.Οι διαδηλωτές απάντησαν πετώντας πέτρες, κατέλαβαν τον δρόμο και απώθησαν τις αστυνομικές δυνάμεις. Μια άλλη ομάδα αστυνομικών εμφανίστηκε και πέταξε δακρυγόνα. Συνέχισα να φωτογραφίζω και στάθηκα σε μια πλευρά όπου υπήρχε αστυνομία και δημοσιογράφοι, ενώ η πλατεία είχε γεμίσει δακρυγόνα.Γύρω στις 18:00 οι διαδηλωτές κατευθύνονταν προς την Ομόνοια, φωνάζοντας συνθήματα σε σχάση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό του Ισλάμ.

Την προηγούμενη μέρα ένας αστυνομικός ενώ έλεγχε τα έγγραφα ενός μουσουλμάνου του πήρε το Κοράνι, (μπροστά στην γυναίκα και το παιδί του) το πέταξε και το πάτησε. Ενώ οι διαδηλωτές συνέχιζαν την πορεία διαμαρτυρίας, χάθηκε ο έλεγχος και άρχισαν να σπάνε ιδιωτική και δημόσια περιουσία.

Οι δρόμοι είχαν γεμίσει δακρυγόνα και φωτιές και ο κόσμος έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση. Όλη αυτή την ώρα φωτογράφιζα τα γεγονότα.Στις 18:45 μια νέα ομάδα αστυνομικών κατέφθασε με μηχανές. Από την αρχή είδα τις άγριες διαθέσεις τους και πράγματι ξεκίνησαν μια βίαιη καταστολή απέναντι στους διαδηλωτές και όποιον άλλον βρισκόταν εκεί. Ακινητοποιούσαν τον κόσμο χτυπώντας τον, συλλάμβαναν τους πάντες, και καθώς οδηγούσαν τον κόσμο στην άλλη πλευρά του δρόμου τους έδερναν όλους.

Ενώ φωτογράφιζα τα γεγονότα, ένας αστυνομικός ήρθε από πίσω μου και απείλησε να με χτυπήσει αν δεν τον ακολουθούσα, με χτύπησε στα πόδια και με έριξε στο πάτωμα για να μου βάλει χειροπέδες. Ενώ προσπαθούσα να του δείξω την δημοσιογραφική μου ταυτότητα, με έριξε στο πάτωμα με το πόδι του πάνω στο λαιμό μου. Ούρλιαζα δείχνοντας του την κάμερα μου και το διαβατήριο μου, αλλά δεν με άκουγε, ενώ πλησίασε ένας άλλος αστυνομικός (προφανώς ανώτερος του) που του ζήτησε να με απελευθερώσει.

Σηκώθηκα, έτρεξα στην άλλη πλευρά του δρόμου και απομακρύνθηκα αρκετά από τον συγκεκριμένο αστυνομικό. Περπάτησα 100 μέτρα, σταμάτησα να δω που είχα δεχθεί χτυπήματα και να ελέγξω τον εξοπλισμό μου. Ενώ κοιτούσα τις συλλήψεις που έκανε η αστυνομία, ένας αστυνομικός με πλησίασε από πίσω με έπιασε από το πουκάμισο, μου πήρε την κάμερα και με έσπρωξε μέσα σε ένα βαν μαζί με άλλους κρατούμενους, η ώρα ήταν 19:30.

Στα Ελληνικά κρατητήρια με μετέφεραν μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους (ένας από αυτούς ήταν ένα παιδί 13 ετών). Με γροθιές μας χτυπούσαν ενώ ανεβαίναμε στον 6ο όροφο. Οι αστυνομικοί κράτησαν τη κάμερα μου και τις κάρτες μνήμης και με έψαξαν 8 φορές. Πέταξαν κάτω όλο το περιεχόμενο της τσάντας μου και με ανάγκασαν να γδυθώ.

Αφού ντύθηκα με ανέβασαν στον 12ο όροφο.Στο ασανσέρ οι αστυνομικοί με έβριζαν στα Αγγλικά (δεν ήταν μεγαλύτεροι από 25 χρονών) “fuck you, mother fuckers, I will fuck your mother, and so on.” Καθώς με έβριζαν με χτυπούσαν στο κεφάλι και στο στομάχι. Το ασανσέρ σταμάτησε και μπήκε μέσα ένας πενηντάρης αστυνομικός, υποθέτω ότι του είπαν ότι είμαι φωτογράφος (κατάλαβα την λέξη φωτογράφος στα Ελληνικά). Ο αστυνομικός με κοίταξε, έβγαλε ένα μαχαίρι από τη ζώνη του και απειλώντας με είπε: “I will cut your balls and fuck you in the ass”.

Οι άλλοι γέλασαν και τον ευχαρίστησαν για την "παράσταση". Όταν φτάσαμε στο 12ο όροφο καθώς πηγαίναμε στο διάδρομο με κλότσησαν στους αστραγάλους, και με τους αγκώνες τους με χτύπησαν στο στήθος, το κεφάλι και το λαιμό.

Με ξαναέψαξαν, πετώντας τα πράγματα από την τσάντα μου. Ζήτησα πολλές φορές να μιλήσω με κάποιο ανώτερο αξιωματικό αλλά κάθε φορά με χτυπούσαν περισσότερο. Τους έδειξα το διαβατήριο μου και ζήτησα να αναγνωρίσουν ότι είμαι φωτορεπόρτερ από το εξωτερικό αλλά μου πέταξαν το διαβατήριο και μου είπαν να μην μιλάω. Περίμενα πολύ ώρα χωρίς να γνωρίζω τι γίνεται.

Μετά από 6 ώρες με πήγαν στα κρατητήρια μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους, μου επέστρεψαν την κάμερα μαζί με τις κάρτες μνήμες που είχαν όμως διαγράψει το περιεχόμενο τους. Στις 24:30 τηλεφώνησα στους φίλους μου στην Αθήνα και τους ενημέρωσα για το τι γινόταν. Εκείνοι μου βρήκαν δικηγόρο και μίλησαν με την πρεσβεία του Εκουαδόρ για το τι συνέβαινε.

Στις 02:00 είδα το δικηγόρο που μου είπε ότι όλες οι φωτογραφίες μου είχαν αντιγραφεί σε ένα DVD και ότι πιθανότατα θα με κατηγορούσαν για "πρόκληση ταραχών".Την επόμενη μέρα η υποψία του επαληθεύτηκε. Συναντήθηκα με το δικηγόρο που θα αναλάμβανε την υπόθεση μου και μου είπε ότι η Ελληνική Αστυνομία με κατηγορούσε " ότι ήμουν μέλος μιας ομάδας 12 ατόμων που ξεκίνησαν τις ταραχές".

Πουθενά στην κατηγορία δεν αναφερόταν ότι είμαι φωτογράφος από το Εκουαδόρ, ότι μένω στην Ισπανία όπου κάνω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Στις 16:30 πήγαμε στο δικαστήριο, όπου ο δικηγόρος μου πιστοποίησε ότι είμαι φωτογράφος, κάτοικος Ισπανίας και μεταπτυχιακός φοιτητής, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση μου αλλά η δίκη θα γίνει αυτή τη βδομάδα.

Κλείνοντας...Ευχαριστώ εκ βαθέως όλους εκείνους στην Βαρκελώνη και Αθήνα που χωρίς όρους με βοήθησαν και συνέβαλαν στην απελευθέρωση μου. Την κυβέρνηση του Εκουαδόρ και τους αντιπροσώπους της στην Αθήνα για τον επαγγελματισμό και την ταχύτητα με την οποία χειρίστηκαν την υπόθεση μου. Τους δικηγόρους που με υπερασπίστηκαν και την Ελληνική Ένωση φωτογράφων για την παρέμβαση της. Ελπίζω όλοι εσείς που διαβάζετε την δήλωση μου να προβείτε σε κάθε νόμιμη ενέργεια για να μην μείνει αυτή η πράξη ατιμώρητη. Μην διστάσετε να πάρετε πρωτοβουλίες για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την ελευθερία του Τύπου για όλους τους φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους του κόσμου.

Επικοινωνία:
daniel_patino_flor@yahoo.com

Αστυνομική αυθαιρεσία και στην Αγγλια

«Ένα "ουφ" ανακούφισης βγαίνει από μέσα μου, τώρα που, έπειτα από έναν μήνα, επιτέλους ξεμπέρδεψα με τη βρετανική Δικαιοσύνη. Με πήγαν στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι με τη φωτογραφία που τράβηξα, "θα μπορούσα να προκαλέσω αίσθημα φόβου ή άγχους στους γύρω μου"! Τελικά αυτήν την ταραχή την υπέστημεν εγώ και η οικογένειά μου, που είδε απρόσμενα να με συλλαμβάνουν και να μου περνούν χειροπέδες...».

Δυο-τρία «κλικ» τού στοίχισαν ακριβά. Ούτε που το φανταζόταν ο 53χρονος υπάλληλος της Ολυμπιακής, λάτρης της καλλιτεχνικής φωτογραφίας, κ. Περικλής Αντωνίου πως στη διάρκεια των πρόσφατων πασχαλινών οικογενειακών διακοπών του στο Λονδίνο θα ήταν υποχρεωμένος, τη Μεγάλη Πέμπτη, να περάσει το κατώφλι ενός Αστυνομικού Τμήματος και να διανυκτερεύσει σε κελί! «Ακούγεται ίσως ασήμαντο, αλλά, στα καλά καθούμενα, να μένεις ένα ολόκληρο βράδυ πίσω από τα σίδερα, να σε τρέχουν στα δικαστήρια και να πρέπει να ξαναπάς στην Αγγλία για να δικαστείς, προσωπικά το θεωρώ μιαν αναίτια ταλαιπωρία.

Είναι ο μεγαλύτερος εξευτελισμός για έναν άνθρωπο να τον οδηγούν σιδηροδέσμιο στην κλούβα, ό,τι πιο ατιμωτικό μπορεί να ζήσει κανείς, ειδικά όταν ξέρει πως δεν έχει υποπέσει στο παραμικρό αδίκημα...», λέει στα «ΝΕΑ», άρτι αφιχθείς και πάλι από τη βρετανική πρωτεύουσα, «καθαρός» πια από την κατηγορία που τον βάρυνε, ότι φωτογράφισε μέσα στο λονδρέζικο Μετρό μια 17χρονη- που φαινόταν ωστόσο ενήλικη κοπέλα.

«Κατά τη διαδρομή, συνεπαρμένος από το ενδιαφέρον του θέματος, έβγαζα ορισμένες γενικές φωτογραφίες από το κοινό, όταν μια κυρία διαμαρτυρήθηκε επειδή θεώρησε ότι φωτογράφιζα την κόρη της. Αμέσως, όπως παγίως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις και όπως επιτάσσει η διεθνής φωτογραφική πρακτική και ηθική, ζήτησα συγγνώμη, επέδειξα τις φωτογραφίες που είχα βγάλει και διέγραψα ενώπιόν της αυτές στις οποίες συμπεριλαμβανόταν η κόρη της.

Και ενώ θεωρούσα το επεισόδιο λήξαν, άγνωστός μου επιβάτης με ακολούθησε στην έξοδο του Μετρό και με την πρώτη ευκαιρία προσέγγισε διερχόμενους αστυνομικούς, δήλωσε πατέρας της ανήλικης και ζήτησε τη σύλληψή μου!», περιγράφει και στην τρισέλιδη επιστολή διαμαρτυρίας που απέστειλε στον Βρετανό πρέσβη στην Ελλάδα. Το μαρτύριο. Από τότε άρχισε όπως λέει και το μαρτύριό του, βίωσε για ένα εικοσιτετράωρο στο πετσί του την αυθαιρεσία της βρετανικής αστυνομίας.

«Με πήγαν στις δώδεκα το μεσημέρι στο Τμήμα και βγήκα από το δικαστήριο την επομένη, Μεγάλη Παρασκευή, στη μιάμιση, αφού πρώτα ορίστηκε δικάσιμος για τις 18 Μαΐου. Καθ΄ όλη την προηγούμενη νύχτα, ωστόσο, παρέμεινα σε συνθήκες αυστηρής απομόνωσης, στο κρατητήριο εννοείται πως δεν κοιμήθηκα.

Έστω κι αν τήρησαν τα δικαιώματά μου και μου όρισαν δικηγόρο, σε όλα τα υπόλοιπα οι Βρετανοί ήταν, για ένα τέτοιο "αδίκημα", υπερβολικοί: όπως και σε κάθε άλλον εγκληματία, μου πήραν μέχρι και τη ζώνη και τα παπούτσια με τα κορδόνια μου, προκειμένου να μην... αυτοκτονήσω! Ούτε μου επέτρεψαν να επικοινωνήσω με τη γυναίκα και τον γιο μου που με συνόδευαν· αντιθέτως, μου αφαίρεσαν κι όλα τα προσωπικά αντικείμενα, το ρολόι και τη μηχανή μου. Όλα αυτά χωρίς μέχρι τότε να μου έχει απαγγελθεί οποιαδήποτε κατηγορία ή να ενημερώσουν για το παραμικρό τους οικείους μου. Αυτοί έσπευσαν να πληροφορήσουν για την κράτησή μου τις εκεί ελληνικές διπλωματικές αρχές, που ευτυχώς στάθηκαν στο πλευρό μου, φρόντισαν και για διερμηνέα...», θυμάται.

Μόλις την περασμένη Δευτέρα ο κ. Αντωνίου κατάφερε να πάρει...συγχωροχάρτι, να αφήσει πια πίσω του, όπως λέει, και την οργή που ένιωσε για την αδικία που εντελώς απρόσμενα βίωσε. «Τελικά δεν έγινε καν δικαστήριο. Ο δικηγόρος που ανέλαβε την υπεράσπισή μου ζήτησε από τον εισαγγελέα να αποσύρει την κατηγορία, γιατί τη θεωρούσε τελείως αβάσιμη, έως γελοία.

Πράγματι, έπειτα από μία ώρα που ζήτησε για να το σκεφτεί, ο τελευταίος, ως λογικός άνθρωπος, την απέσυρε και είπε πως με θεωρεί αθώο. Δίκη δεν χρειάστηκε να γίνει, οι βρετανικές αρχές αναγνώρισαν πως με ταλαιπώρησαν άδικα, ουσιαστικά μου ζήτησαν συγγνώμη, ανέλαβαν αυτές κι όλα τα έξοδα, δικαστικά και ταξιδιωτικά, μου επέστρεψαν και τη μηχανή μου.

Για μένα, βέβαια, όλο αυτό περισσότερο κόστισε σε συναίσθημα, στενοχώρια. Το ίδιο και στην οικογένεια και τους φίλους μας, που έζησαν από κοντά όλα αυτά τα εντελώς παράλογα. Για ένα αδίκημα που, βάσει της αγγλικής νομοθεσίας, επισύρει μόνο πρόστιμο, συνήθως 100-150 λίρες, εγώ- και χωρίς να φταίω- πλήρωσα ψυχικά· στην πραγματικότητα μου κόστισε πολύ πιο ακριβά...».

Στο πλευρό του αυτό το διάστημα ο Περικλής Αντωνίου είχε και απλούς Βρετανούς πολίτες, που έμαθαν, μέσω Ελλήνων, για την περιπέτειά του στη χώρα τους. «Στο Λονδίνο θα ξαναπάω, δεν έχω τίποτε με τους ανθρώπους εκεί.

Για την ακρίβεια, μπορώ να πω ότι τους συμπάθησα και περισσότερο, καθώς αρκετοί από αυτούς επέδειξαν αλληλεγγύη, κινητοποιήθηκαν και επικοινώνησαν μαζί μου, ήταν κάτι το συγκλονιστικό! Ειδικά ένας από αυτούς, που είδε τις φωτογραφίες μου μέσω του site μου στο Ίντερνετ, μου τηλεφώνησε και μου είπε πόσο ντρέπεται που η βρετανική αστυνομία έφτασε σε αυτό το σημείο. Κατάλαβε πως δεν είμαι εγώ από τους φωτογράφους παπαράτσι: ήρθε από την επαρχία, μάλιστα, για να παραστεί ως μάρτυρας στη δίκη μου!», σημειώνει.

Ο ίδιος μάλιστα προβληματίστηκε, όπως λέει, και για κάτι άλλο στον έναν μήνα της λονδρέζικης περιπέτειάς του: «Καθώς είχα μαζί μου και τον έφηβο γιο μου, σκεφτόμουν τους Έλληνες νέους, μετά και τα γεγονότα του Δεκεμβρίου με την Ελληνική Αστυνομία. Αναρωτιόμουν αν όλα αυτά που είδε το παιδί μου να μου συμβαίνουν, ήταν ίσως και η χαριστική βολή για να διαμορφώσει αντικοινωνική άποψη εναντίον της Αστυνομίας». Μεσαίωνας. Στο μυαλό μου είχα και την έφηβη αυτή κοπέλα του Μετρό, ως μέλος μιας οικογένειας που ζει με τέτοιες προκαταλήψεις, με τόσο τρόμο, σε εποχές Μεσαίωνα...», υποστηρίζει. Ο ίδιος επιμένει στην ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, με σεβασμό όμως προς τον φωτογραφιζόμενο.

«Όταν πηγαίνεις σε μια ξένη χώρα ως τουρίστας, λογικό είναι να φωτογραφίζεις τα τοπία και τους ανθρώπους της, τον λαό της σε μια γενική άποψη. Όπως εμείς οι φωτογράφοι έχουμε το δικαίωμα να φωτογραφίζουμε οτιδήποτε σε δημόσιο χώρο, έτσι κι εγώ αναγνωρίζω το δικαίωμα οποιουδήποτε πολίτη να ενοχλείται από τον φακό μας. Αλλά περιστατικά σαν κι αυτό που μου συνέβη θεωρώ πως δεν έχουν καμία θέση στη σημερινή εποχή, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για Ευρωπαίους πολίτες, της Ε.Ε. Η ένστασή μου, λοιπόν, αφορά την υπερβολή των Άγγλων αστυνομικών, τη μειωτική στάση τους απέναντί μου, σε μια κυριολεκτικά αστήρικτη, εξωφρενική υπόθεση, ανίκανη να στοιχειοθετήσει μιαν αστεία κατηγορία...».

ΤΑΝΕΑ

Tωρα ...σκιζουν και το Kορανι;

Πορεία μεταναστών που καταγγέλλουν ότι αστυνομικός έσκισε το Κοράνι!

Πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποίησαν το απόγευμα της Πέμπτης εκατοντάδες μουσουλμάνοι μετανάστες, καταγγέλλοντας ότι αστυνομικός έσκισε το Κοράνι, κατά τη διάρκεια επιχείρησης-σκούπα της αστυνομίας.

Οι μετανάστες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ομονοίας και έκαναν πορεία προς τον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών, όπου καταγγέλλουν ότι έγινε το περιστατικό, κατά τη διάρκεια ελέγχου, το βράδυ της Τετάρτης.

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν, ομάδα αστυνομικών σταμάτησε όχημα στο οποίο επέβαιναν Σύριοι και αφού τους εξύβρισαν, έσκισαν το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων και το ποδοπάτησαν. Η Αστυνομία διεξάγει έρευνα για τη βασιμότητα των καταγγελιών αυτών.

Στη διάρκεια της πορείας υπήρξαν αψιμαχίες μεταξύ των διαδηλωτών και αστυνομικών, ενώ προκλήθηκαν και φθορές σε οχήματα και καταστήματα.
Νέα διαδήλωση προγραμματίζεται για το μεσημέρι της Παρασκευής από την πλατεία Ομονοίας προς το Σύνταγμα.

Ιn.gr

Η Ελλάδα «εξαγωγέας» του AIDS στην Ευρώπη...

Γιατί δεν είναι μόνο η γρίπη των χοίρων...:

Επιστήμονες χαρτογράφησαν την εξάπλωση του HIV/AIDS στην Ευρώπη και διαπίστωσαν πως οι τουρίστες φέρουν το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης. Μάλιστα, σύμφωνα με το χάρτη, που περιλαμβάνει 17 χώρες, η Ελλάδα και η Ισπανία κατατάσσονται στις πρώτες θέσεις στις χώρες που «εξάγουν» τον ιό.

Ο χάρτης μετανάστευσης του ιού HIV που προκαλεί το AIDS, δείχνει ότι η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Σερβία και η Ισπανία είναι οι μεγάλες χώρες «εξαγωγής» του ιού στην Ευρώπη.

Αυτό οφείλεται σύμφωνα με τους επιστήμονες στον τουρισμό αλλά και στους μετανάστες οι οποίοι έρχονται σε επικίνδυνη επαφή, μολύνονται, αλλά δεν ενδιαφέρονται να εξεταστούν. Έτσι, φεύγουν από τις εν λόγω χώρες μολυσμένοι και εξαπλώνουν τον ιό σε άλλες χώρες.

Στις χώρες «εισαγωγής» του ιού κατατάσσονται κυρίως η Αυστρία, το Βέλγιο, η Δανία, η Γερμανία και το Λουξεμβούργο.

Η Βρετανία είναι τόσο «εξαγωγέας» όσο και «εισαγωγέας» του ιού, όπως επίσης είναι και το Ισραήλ, η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Σουηδία και η Ελβετία.

Η μελέτη ανέλυσε δείγματα από 17 ευρωπαϊκές χώρες και παρακολούθησε την κίνηση του ιού στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Πραγματοποιήθηκε από διεθνή ομάδα επιστημόνων, με υπεύθυνο έρευνας τον κ. Δημήτριο Παρασκευή από το Εργαστήριο Υγιεινής, Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών «μελετήθηκε η «μετανάστευση» του ιού δημιουργώντας το “οικογενειακό δέντρο” του, καταγράφοντας λεπτομερώς γενετικά χαρακτηριστικά τα οποία αποκαλύπτουν πώς ο ιός εξελίσσεται στο χρόνο».

Ο ίδιος εξηγεί πως «δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί, όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία, πιθανώς εξαπλώνουν τον ιό μέσω των τουριστών που μολύνονται στη διάρκεια των διακοπών τους».

Σύμφωνα με την μελέτη, ο ιός εκτιμάται ότι εξαπλώθηκε από την Ελλάδα σε επτά άλλες χώρες και από την Ισπανία σε πέντε.

«Το μήνυμα της μελέτης είναι ότι ο ιός μετακινείται με και από τους ταξιδιώτες, γι' αυτό τα εθνικά προγράμματα υγείας των διαφόρων χωρών δεν πρέπει να στοχεύουν μόνο στον πληθυσμό της χώρας, αλλά και στους τουρίστες, επισκέπτες και μετανάστες – που είναι πηγές, αλλά και στόχοι του HIV», εξηγεί ο κ. Παρασκευής.

Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση «Retrovirology».

απο Τα Νεα

H Theresa Andersson και η μουσικη της!

Η Theresa Andersson γεννηθηκε το 1972 στο νησι Gotland, (Sweden) ειναι τραγουδιστρια, γραφει στιχους και μουσικη και ειναι επισης multiinstrumentalist. To 1990 ακολουθησε τον συμπατριωτη της, Anders Osborne, στη New Orleans, αλλα εννεα χρονια αργοτερα εφυγε απο το συγκροτημα. Απο τοτε η Theresa εχει εμφανιστει και ηχογραφησει κοντα σε σπουδαιους μουσικους της New Orleans σκηνης, οπως ο Allen Toussaint, The Neville Brothers, The Meters και Betty Harris. Εχει επηρεαστει απο αυτους τους καλλιτεχνες και δηλωνει οτι οι ρυθμοι της New Orleans αποτελουν ενα μεγαλο μερος του προσωπικου της ηχου. Στις 4 Φεβουαριου του 2009 η Theresa εμφανιστηκε στο Late Night show με τον Conan O'Brien.
Αυτο ομως που εντυπωσιαζει με την Theresa ειναι οτι βρισκεται στη σκηνη μονη της δινοντας ενα "One-Woman Show" ενω χρησιμοποιει ταυτοχρονα διαφορα μουσικα οργανα. Το do-it-yourself video που εφτιαξε στη κουζινα της για το τραγουδι "Na Na Na" εγινε επιτυχια στο YouTube ενω πανω απο 800.000 το ειδαν. Η Theresa ηχογραφησε αλλο ενα τραγουδι το "Birds Fly Away", στην ιδια κουζινα που ηχογραφησε και ολοκληρο το προσφατο της album το "Hummingbird, Go"!

Μπραβο σ´οσους,ες ακολουθουν το δικο τους δρομο!

Ευρωπαϊκό "ξυλο" και στατιστικες!

Ενα προσφατο αρθρο στο Βημα αναφεροταν στους Ευρωπαίους γονείς, οι οποιοι, πλην των Σουηδων, χρησιμοποιούν το "ξυλο" σαν μεσο σωφρονισμού των παιδιών τους. Τα στοιχεια παρουσιαστηκαν απο το Συνήγορο του Πολίτη και φαινεται οτι τόσο οι Ελληνες γονείς, όσο και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι καταφεύγουν συχνά στο "ξυλο", σαν τιμωρια για τα παιδια τους!
Το αρθρο αναφερει χαρακτηριστικα οτι "δεν χωρεί αμφιβολία πάντως ότι τα παιδιά όλου του κόσμου θα ήθελαν να ζουν στη Σουηδία", επειδη η χωρα ηταν η πρωτη που απαγόρευσε με νομο- ηδη απο το 1979- τη σωματική τιμωρία των ανηλίκων. So what? Θα ηθελα να ξερω πως βγαινουν κατι τετοια απλοϊκά συμπερασματα, απο τα ΜΜΕ που παρουσιαζουν τα πραγματα εντελως επιφανειακα! Ποτε θα σταματησουν καποιοι να παρουσιαζουν στατιστικες και νουμερα και να προσπαθουν να "ερμηνευσουν" το κοσμο (για εμας τους υπολοιπους) μεσα απο αυτα; Φυσικα δεν αναφερομαι εδω μονο στο ζητημα του "ποιος λαος δερνει τα παιδια του περισσοτερο, ή λιγοτερο απο αλλους"! Στη Σουηδια, παντως, διαβασαμε σε εφημεριδες οτι τα παιδια στην....Ολλανδια ειναι τα πιο ευτυχισμενα στην Ευρωπη! Αλλες στατιστικες ισχυουν εδω, κι αλλες στην Ελλαδα; Πληρης συγχιση!
Το αρθρο μας πληροφορει επισης οτι "παρά τον προηγμένο χαρακτήρα τους ως χωρες, η Βρετανία η Γαλλία και το Βελγιο εμφανίζουν μεσαιωνική εικόνα ως προς το "ξύλο" και οτι το 96% των παιδιών στη Γαλλία έχει εμπειρία κάποιας μορφής σωματικής τιμωρίας, ενώ στην Αγγλια στατιστικές δείχνουν ότι το 38% των μωρών κάτω του ενός έτους δεχόταν "ξύλο" περισσότερο από μία φορά την εβδομάδα!"
Οσοι ομως ζουν εδω διαβαζουν (δυστυχως) και για την αυξηση της βιας στα παιδια! Οργανωσεις για τα δικαιωματα των παιδιων, οπως η ΒRIS (Barnens rätt i samhället) πληροφορουν οτι δεχονται χιλιαδες κλησεις, το χρονο απο παιδια για βοηθεια . Μερικοι απο εμας θυμομαστε σιγουρα ασχημες περιπτωσεις, που καλα θα ηταν να μη διαβαζαμε ποτε! Η βια υπαρχει και στη Σουηδια, οπως και αλλου και "καλα κρατει", ακομη παρα τις στατιστικες, που θελουν να μας πεισουν για το αντιθετο και να μεγαλωσουν ακομη περισσοτερο το κενο αναμεσα στους "προηγμενους" και "μη".....Το προβλημα ειναι οτι δεν πειθουν πια αυτους που βλεπουν τη πραγματικοτητα, οπως ειναι και οχι οπως μερικοι θα ηθελαν να ειναι....
Οπως πολλοι αλλοι, βαρεθηκα, πια, να διαβαζω στατιστικες, συμφωνα με τις οποιες καποια κρατη ειναι "καλυτερα" και πιο "προηγμενα" απο αλλα, μονο και μονο επειδη ετσι φαινεται απο τις στατιστικες, που εγκρινονται απο την ΕΕ, ή απο καποιο αλλο διοικητικο οργανο, ή οργανισμο! Πρωτα πρωτα ξερω καλα οτι δεν ειναι ολα συγκρισιμα, ουτε ολες οι συγκρισεις γινονται κατω απο τους ιδιους ορους. Γι αυτο θα πρεπει να μη γραφονται πραγματα "για να γραφονται", ενω παραλληλα καποιοι να προσπαθουν να κερδισουν τη μαχη των εντυπωσεων και μονο.....
Οι..."προηγμένες" χωρες λοιπον σκοτωνουν στο "ξυλο" μεχρι και νηπια, τοτε να υποθεσουμε, μηπως, οτι στην Ελλαδα τα πραγματα ειναι .... "καλυτερα"; Μηπως, αυτο, τελικα, ειναι και το μηνυμα που θελουν να περασουν στο κοσμο; Αντι για στατιστικες που απομακρυνουν τις χωρες μεταξυ τους, δημιουργουν συγχισεις και τεχνητα συρματοπλεγματα, γυρω μας, μηπως θα ηταν καλυτερα να μας λενε τι μπορει να κανουν τα κρατη και οι κοινωνιες, ωστε να ΜΗ χρειαζεται, πια, να διαβαζουμε στατιστικες ενδοοικογενειακης βιας, ειδικα πανω σε παιδια!

Ken Loach, "Riff-Raff" και εργατικη ταξη

Χτες η βολτα στη βιβλιοθηκη απεδωσε, μια και βρηκα-εκτος απο βιβλια-ακομη μια πολυ καλη ταινια του Ken Loach, το "Riff-Raff" (1990), με πρωταγωνιστη τον Robert Carlyle. Οπως οι περισσοτερες ταινιες του Loach, το "Riff-Raff" δινει μια πραγματικη εικονα της Βρετανιας. Ο ηρωας, Stevie, (Robert Carlyle) καταγεται απο Γλασκωβη, αποφυλακιστηκε προσφατα και ερχεται στο Λονδινο, της Μαggie Thatcher, για να βρει δουλεια σαν εργατης διπλα σε εργολαβους-αφεντικα και συναδελφους, οπου και οι δυο κατηγοριες δεν θελουν να ακουσουν κουβεντα για σωματεια και ασφαλισεις.
Οι εργολαβοι, στη ταινια, αναλαμβανουν να μετατρεψουν παλια και εγκαταλελειμενα κτηρια (σε μια περιπτωση βλεπουμε και ενα...νοσοκομειο, το Οld London Ηospital) σε πολυτελεις κατοικιες για λιγους και εκλεκτους! Εργατες απ ολο το κοσμο, Αφρικη, Καραϊβική, εργαζονται εκει προσπαθωντας να βγαλουν μονο ενα μεροκαματο. Ο Stevie γνωριζεται με τη Susan, (Emer McCourt), μια κοπελλα που προσπαθει να γινει τραγουδιστρια εχοντας περισσοτερο καρδια παρα ...ταλεντο! Το "Riff-Raff" συνδυαζει καυστικο χιουμορ με μια ασυμβιβαστη ρεαλιστικη ματια στην εργατικη ταξη της Αγγλιας. Ενω ταινιες τετοιου τυπου συνηθως δεν καταφερνουν να τραβανε τη προσοχη, ο Ken Loach, ξερει να συνδυαζει κωμωδια και δραμα και βεβαια θιγει πολλα καθημερινα ζητηματα.
Ο Bill Jesse (συγγραφεας, που πεθανε στα 48 του και στον οποιο ειναι αφιερωμενη η ταινια) ειχε δουλεψει πολλα χρονια σε οικοδομες και η εμπειρια του ηταν πολυ χρησιμη για τον Loach. Ακομη και οι ηθοποιοι που διαλεξε ο Loach επρεπε να ειχαν υποχρεωτικα εμπειρα απο δουλεια σε οικοδομη. Οπως ειπε: " We tried to get everybody who had experience on building sites because they all had to work -- they all had to know how to do the job." It's equally apparent that everyone involved knew how to act, as well ".

"No, they can't own us" (and that’s a bitter pill)

Η Rita Levi-Montalcini, νομπελίστρια, έκλεισε πρόσφατα τα 100 της χρόνια δηλωνοντας παραλληλα πως ήταν σωστή η απόφασή της να μην παντρευτεί ποτέ: "Έβλεπα πόσο καταπιεστικός ήταν ο- κατά τα άλλα γλυκύτατος- πατέρας μου για τη μητέρα μου και δεν ηθελα να βρεθώ ποτέ σε αυτή τη θέση". Η νευρο-βιολόγος Rita Levi-Montalcini που ιδρυσε το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Έρευνας Εγκεφάλου, στη Ρώμη, γιόρτασε τη περασμένη Τετάρτη τα 100ά γενέθλια της με ενα σεμινάριο "Ο εγκέφαλος σε υγεία και ασθένεια" με μεγαλη συμμετοχή απ όλο τον κόσμο. Η ανακάλυψή της σχετικά με τον νευρικό αυξητικό παράγοντα (ΝGF) ίσως κρύβει και το μυστικό της μακροζωίας της: Παίρνει καθημερινα ΝGF, μια ουσία που βοηθά τους νευρώνες (oι οποιοι αρχιζουν να χανονται στα 15 μας) να επιβιώνουν. «Η πνευματική μου κατάσταση είναι καλύτερη τώρα απ όταν ήμουν 20, επειδή έχει εμπλουτιστεί από τόσες εμπειρίες». Ηρεμια, λιγοφαγια, κανένας σύζυγος, καθόλου τύψεις και μια ήρεμη ζωή ειναι η συνταγη της για μακροζωία............ (προσαρμ. απο TΑΝΕΑ)

Μια αλλη γυναικα, η Johanna Sigurdardottir, 66 χρονων, πρωην αεροσυνοδος, δηλωνει ανοικτα ομοφυλόφιλη, εκλεχτηκε προσφατα πρωθυπουργος της Ισλανδιας. Πολλοι λενε οτι εφερε την ελπιδα και παλι πισω στη χωρα, που η οικονομικη κριση εφτασε στα προθυρα της χρεοκοπιας. Επειτα από 18 χρόνια στην εξουσία το συντηρητικό κόμμα της Ισλανδιας συγκεντρωνοντας μονο 24% των ψήφων εχασε επειδή θεωρηθηκε υπεύθυνο για την κατάρρευση του τραπεζικού τομέα. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Kίνημα Αριστεράς Πρασίνων, σύμμαχοι στην προσωρινή κυβέρνηση που σχηματίστηκε τον Φεβρουάριο, συγκέντρωσαν την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, και έτσι σήμερα η Johanna Sigurdardottir, προκειται τωρα να λάβει την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης. "Ναι, οι εκλογές αυτές είναι ιστορικές επειδή είναι η πρώτη φορά που τα κόμματα της Αριστεράς συγκεντρώνουν την πλειοψηφία. Η ώρα μας έφτασε", ειπε η δημοφιλης στην Ισλανδια Johanna.
Η κρίση στην Ισλανδια έφερε ομως και σε αντιπαράθεση τα δύο φύλα. Οι γυναίκες της Ισλανδίας κατηγορούν τους άνδρες τωρα για πολιτικα λαθη. Η Halla Tomasdottir πρώην γενική διευθύντρια του εμπορικού επιμελητηρίου λεει "Πρόκειται πάντα για τους ίδιους. Το 99% από αυτούς πήγαν στο ίδιο σχολείο, οδηγούν τα ίδια αυτοκίνητα, φορούν τα ίδια ρούχα και έχουν τις ίδιες συνήθειες. Αυτοί μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση". 5 από τα 11 μέλη του μεταβατικού υπουργικού συμβουλίου της Johanna ήταν γυναίκες- το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία της χώρας. Ο κοσμος, εκει, πιστευει οτι καποιες δομες πρεπει να αλλαξουν…….. (προσαρμ. απο ΤΑΝΕΑ & Independent)

"And I may as well wish for the moon in hand

I own this river, I own this town
All of its climbers and its wino's sliding down
But I can't own her and I never will
No, I can't own her and that's a bitter pill…."

"Hairy angels" και ταλέντο

Ολοι οσοι ειδαν την Susan Boyle στο διαγωνισμο ταλεντων στη Βρετανια (ITV1's Britain's Got Talent) πριν καν ανοιξει το στομα της, πιστευαν οτι το ταλεντο δεν μπορει να υπαρξει χωρις την ομορφια. Γιατι αραγε;

Ειναι μαλλον απιθανο ο Oscar Wilde, αν βεβαια ζουσε σημερα, να περναγε τα απογευματα του Σαββατου του βλεποντας το "Britain's Got Talent"! Ο συγγραφεας και εστέτ Wilde παντως προτιμουσε τους διαγωνισμους ομορφιας, απο τους διαγωνισμους ταλεντων και δηλωσε καποτε: "It is better to be beautiful than to be good, but it is better to be good than to be ugly!"
Ετσι κανεις δεν ξερει τι θα μπορουσε να ειχε συμπερανει για το κοινο που σηκωθηκε για να χειροκροτησει τη τραγουδιστρια Susan Boyle, η οποια προηγουμενως ειχε με αγενεια χαρακτηρισθει σαν..."hairy angel", "ugly duckling", και "Shrek"! Ολοι ηταν εναντιον σου, ειπε ενας κριτης! Αλλα τρια μολις λεπτα αργοτερα και μετα απο ενα τετοιο χειροκροτημα και επευφημίες, η Susan ηταν καθε αλλο παρα "αποτυχια"! Kαι μεσα σε λιγες ημερες εγινε παγκοσμιου φημης σταρ. Ναι, αλλά αλλαξε μηπως τον τροπο που η κοινωνια βλεπει την ομορφια;

Η βιομηχανια του Hollywood καταλαβε ηδη απο τα 1940, οτι δε χρειαζεται καποιος ηθοποιος να υποδυεται ενα ρολο τοσο καλα, οσο το να δειχνει καλα, γι αυτο ισως μενουμε εκπληκτοι απο μια παρουσια σαν την Susan Boyle. Δεν σπανε τιποτα στερεοτυπα εδω, μαλιστα, το αντιθετο ισχυει....

Εικοσι χρονια πριν, ο σωματοτυπος της τραγουδιστριας Alison Moyet ουτε που συζητιοταν, αλλα, μεσα σ αυτα τα εικοσι χρονια πολλα αλλαξαν οσον αφορα την εμφανιση στη σκηνη, κατα ενα μερος επειδη η κοινωνια "βομβαρδιζεται" σημερα περισσοτερο απο ποτε απο εικονες ομορφων ατομων.

Και ενω τα προτυπα ειναι διαφορετικα σε πολλες χωρες, και πολλοι λενε το κλασσικο "Beauty is in the eye of the beholder" (o καθενας μας εχει προσωπικη γνωμη για τo τι θεωρειται ομορφο), πολλοι παντως πιστευουν οτι η ομορφια διασυνδεεται στο μυαλο των ανθρωπων με την επιτυχια. Πολλα ατομα που απο τον περιγυρο τους χαρακτηριζονται ως "ομορφα", τεινουν να κερδιζουν περισσοτερα χρηματα, ειναι πιο δημοφιλη και εχουν περισσοτερες πιθανοτητες να αθωωθουν σε μια δικη!

Με τους γρηγορους ρυθμους που ζουμε καθημερινα, ο κοσμος συνεχως κανει εκτιμησεις στην εμφανιση, μεσα σε μια ματια συμφωνα με την ειδικο (body language expert) Judi James. "Αυτο λεγεται γνωστικη αλγεβρα- μετα απο γρηγορες σκεψεις κανουν υποθεσεις για τους αλλους και αποδιδουν τα χαρακτηριστικα τους. Ειναι μερος των ενστικτων της επιβιωσης μας και υπηρξε απο παντα. Αλλα ενω χρειαζοταν περιπου 10 δευτερολεπτα στο παρελθον για να προσδιορισει κανεις ενα αλλο ατομο, τωρα η διαδικασια αυτη γινεται στο 1/10 του δευτερολεπτου!

Το οτι καποιοι ανθρωποι "περνιουνται" ως ασχημοι, εξηγει η Judi James ειναι επειδη παλιοτερα οταν οι ασθενειες ηταν μολυσματικες, ηταν ενα σημαδι κακης υγειας το να εχει καποιος ασχημο δερμα και ασυμμετρα χαρακτηριστικα προσωπου, ή και περιττα κιλα".Παντως αναμεσα στα χειροκροτηματα για τη Susan ηταν και η αναγνωριση οτι κανεις δεν δειχνει καλυτερα την ικανοτητα του "να εισαι ευτυχισμενος οπως εισαι", απ οτι εκεινη! Και αυτο ειναι, τελικα, που τη κανει ελκυστικη, ασχετα το τι σκεφτονται οι αλλοι.

ΒΒC

Aγγλικος εθνικισμος και....γκαφες!

Στο Times Online διαβασα ενα αρθρο για ενα ποστερ που αναρτησε το BNP (British National Party), το Βρετανικο ακροδεξιο κομμα με τις αντι–μεταναστευτικες αποψεις. Το ποστερ υπαρχει καπου στο website του BNP.
Στο κομμα ΒΝP προσπαθουν, ξεκαθαρα, να διασυνδεσουν τις προσπαθειες για την αμυνα της Βρετανιας κατα τη διαρκεια του Β´ Παγκοσμιου πολεμου με την ιδεα μιας μοντερνας "μαχης για τη Βρετανια", αλλα αυτη τη φορα εναντια στους μεταναστες. Μεσα στη φουργια τους ομως και συμφωνα με τnν αντιφασιστικη oργανωση "Unite against Fascism" (UAF) και το αρθρο των Times, τους ξεφυγε μια λεπτομερεια οταν διαλεξαν την συγκεκριμενη φωτογραφια για το ποστερ τους:
"[Το αεροπλανο] μπορουσε ξεκαθαρα να αναγνωρισθει απο το RF σημα, επανω του, οτι ανηκε στη 303 μεραρχια, ενα γκρουπ πιλοτων με Πολωνικη καταγωνη, αν και το BNP ειναι εναντιον της μεταναστευσης απο Aνατολικη Ευρωπη".

Το BNP ισχυριζεται οτι το ηξεραν απο την αρχη και το εκαναν επιτηδες, ομως καποιοι πιστευουν οτι προσπαθουν να καλυψουν ενα εξευτελιστικο, γι αυτους, περιστατικο.

"Το BNP λεει ψεμματα οπως παντα, " προσθετουν οι εκπροσωποι του αντιφασιστικου κινηματος UAF . Προσπαθουν να του δωσουν μια προοπτικη που ο Göbbels (Γκαιμπελς) θα χρησιμoποιουσε. Οπως ο ιδιος ειχε πει "οταν εχεις να αντιμετωπισεις ενα μεγαλο προβλημα θα πρεπει να πεις ενα μεγαλο ψεμμα και αυτη τη τακτικη ακολουθουν".

Συμφωνα με ιστορικους, πιλοτοι απο πολλες χωρες πεταξαν στο πλευρο Βρετανων, μια και η RAF πολεμουσε τη Luftwaffe για να επικρατησει στους αιθερες το καλοκαιρι και το φθινοπωρο του 1940 και συμπεριλαμβανε οχι λιγοτερους απο 145 Πολωνους. Φυσικα οι πιλοτοι δεν ηταν εκει για ....διακοσμηση! Η μεραρχια 303 γνωστη επισης ως Kościuszko, διεκδικησε 126 θυματα απο τους εχθρους περισσοτερους απο αλλη μεραρχια στη μαχη της Βρετανιας, ακομη κι αν δεν εδρασε εν πληρη ισχυ μεχρι το τελος του Αυγουστου, δυο μηνες δηλαδη αφοτου αρχισε η μαχη.
Οπως και να εχει το θεμα ομως φερνει στην επιφανεια καποια ενδιαφεροντα ερωτηματικα για την εθνικοτητα και τους ορισμους της πανω στο ποιος θα μπορουσε να συμπεριληφθει στην ιδεα μιας χωρας για την ιστορια της. Κατα το BNP, θα επρεπε η συνεισφορα των μεταναστων να διαγραφει; Η μηπως θα επρεπε να αναγνωρισθει η προσφορα τους, αλλα μονο σαν κατι που ηταν σωστο και καλοδεχουμενο, στο παρελθον;

Παρ' όλα αυτά μια απο τις ομαδες που συκοφαντειται φαινεται να επαιξε σπουδαιο ρολο στην υπερασπιση της Βρετανιας, ακριβως την ιδια εποχη που το BNP προσπαθει να συνδεθει συμβολικα με αυτην.

Μαλλον θα προσπαθησουν να βρουν καποιο επιχειρημα οτι οι πιλοτοι με καταγωγη απο Πολωνια πολεμησαν παρα τη θεληση τους και ηταν προσωρινοι προσφυγες, που προστατευονταν απο την Βρετανια, την εποχη του πολεμου και πολεμουσαν στη πραγματικοτητα για να ξαναπαρουν τη χωρα τους, κατι που ειναι διαφορετικο απο τους μονιμους μεταναστες που "παιρνουν τις δουλειες των Βρετανων και καταστρεφουν τη κουλτουρα και ολα τα σχετικα", αλλα αυτο ειναι απλα μια υποθεση.

Φυσικα, αυτο δεν ισχυει αποκλειστικα και μονο για το BNP. Οι εθνικιστικες ομαδες παντου, εχουν ενα κοινο προβλημα, ειτε πρεπει να σβησουν, ειτε να εξηγησουν κατα καποιο τροπο τις συνεισφορες ομαδων, που ακριβως προσπαθουν να αποκλεισουν απο το δικαιωμα για υπηκοοτητα!

Πηγη: contexts.org.