Τεχνη και ανδρικη κουλτουρα στη Τουρκια

Istanbul, ή για τα δικα μας Κωνσταντινουπολη, ειναι μια πολη σε εξελιξη. Η εκπομπη Κοbra , που ασχολειται με ολες τις πιθανες και απιθανες μορφες τεχνης σε ολες τις γωνιες του κοσμου, παρουσιασε χθες τον Τουρκο συγγραφεα Mehmet Murat Somer που εχει κανει διεθνη επιτυχια με τα βιβλια του για ενα ντετεκιβ που τυχαινει να ειναι transvesti.
Στην εκπομπη, μεγαλο μερος της ειναι σε Αγγλικα, μας ξεναγει ο συγγραφεας στις αγαπημενες του συνοικιες, στη Πολη. Ακομη γνωριζουμε ενα απο τους πιο αξιολογους καλλιτεχνες της Τουρκιας , τον Kutlug Ataman, και τη συγγραφεα Perihan Magden που δικαζεται για τα χρονογραφηματα της. Και οι τρεις συγγραφεις ειναι κριτικοι απεναντι στο καθεστως.

Διαβαστε ενα αποσπασμα (στο 9´) απο τη συνεντευξη με τον Kutlug Ataman, ο οποιος μιλαει για ενα βιντεο που εκανε, που ονομαζεται "Women who wear wigs" και αναφερεται σε 4 γυναικες που για διαφορετικους λογους φορανε περουκα.

''Η πρωτη γυναικα κατηγορηθηκε για τρομοκρατια και κυνηγηθηκε σε ολοκληρη τη χωρα. Η δευτερη εκανε θεραπεια για καρκινο και επειδη ειναι τηλεπαρουσιαστρια πρεπει να φορεσει περουκα, οι ανδρες δεν εχουν αναγκη να κανουν κατι τετοιο. Η τριτη γυναικα που σπουδαζει μουσουλμανικες σπουδες δεν θελει να δειχνει τα μαλλια της, αλλα επειδη σε δημοσια μερη στην Τουρκια απαγορευεται το καλυμμα κεφαλης, αναγκαζεται να φοραει περουκα, η τεταρτη γυναικα ηταν ανδρας.... Συνεχιζει ο Kutlug Ataman "Καθε φορα που οι αστυνομικοι την πηγαιναν στο τμημα της εκοβαν τα μαλλια, γι αυτο επρεπε να φοραει περουκα. Αυτα τα τεσσερα προσωπα ποτε δε θα μπορουσαν να συνυπαρξουν σε αλλη κοινωνικη περιπτωση....Δεν μπορουν να ανηκουν στον ιδιο χωρο....Κι ομως ολοι υποφερουν απο τον ιδιο λογο...Μας δινει μια καλη εικονα της σημερινης Τουρκιας...Δεν ειμαστε δημοκρατια, ειμαστε ενα στρατιωτικο καθεστως και εφοσον παραμενουμε ετσι υπαρχουν παντα καποιοι που ασχολουνται με κοινωνικες ομαδες οπως γυναικες, ομοφυλοφιλοι, μη Τουρκοι και Κουρδοι. Αυτο συμβαινει επειδη το στρατιωτικο καθεστως στη Τουρκια αποτελειται απο ανδρες και αντιπροσωπευει την ανδρικη κουλτουρα....Ειναι προφανες…Ολη μου τη ζωη αγωνιζομουν εναντια σε απολυταρχικες μορφες εξουσιας….Δεν μου αρεσουν αυτοι οι ανθρωποι, ουτε μια τετοια κοινωνια. Δυστυχως η Τουρκια ειναι ακομη πολυ απολυταρχικη...Νομιζω οτι η δημοκρατικη κουλτουρα δεν υπαρχει εδω ακομη...Η χωρα δεν ειναι ετοιμη για την Ευρωπη, αυτο ειναι σιγουρο" λεει ο Kutlug Ataman.

Euro? "Thanks, but no thanks"!

Οι ερευνες-σφυγμομετρησεις της «κοινής» γνώμης οπου και να γινονται εχουν κοινο παρονομαστη την υποκειμενικοτητα.

Εχοντας αυτο στο νου διαβαζουμε οτι ολο και περισσοτεροι Σουηδοι συμφωνα με ερευνα που εκανε το δελτιο ειδησεων "Rapport" του κρατικου τηλεοπτικου σταθμου SVT, σκεφτονται να αντικαταστησουν το επισημο νομισμα, (κορωνα) στο πορτοφολι τους με το ευρω!

Η εταιρεια Sifo, που εκανε τη σφυγμομετρηση, πηρε συνεντευξη απο 1 000 ατομα τον Απριλη του 2009 και 47% ειπαν οτι θα ηθελαν το ευρω, ενω 45% απαντησαν οτι δεν το θελουν. Οταν ειχε γινει δημοψηφισμα, μερικα χρονια πριν, για το ευρω, οι περισσοτεροι Σουηδοι ηθελαν τοτε να κρατησουν τη κορωνα σαν νομισμα της χωρας.

Ομως η Σουηδια λεει ο οικονομολογος και διευθυντης του Συμβουλιου Εξαγωγων (Exportrådet) Mauro Gozzo, στο δελτιο Ειδησεων "Rapport", SVT "κερδιζει πολλα χρηματα με το να μην εχει ευρω και με το να διατηρει τη κορωνα σαν επισημο νομισμα της".
"Ειναι 30 δισεκατομμύρια κορωνες καθαρα κερδη τον χρονο που κερδιζουμε με το να ειμαστε εκτος, οσον αφορα τις εξαγωγες ", λεει ο Mauro Gozzo και συνεχιζει: "Ειναι κερδος μας να μην αλλαξουμε νομισμα. Πολλες εξαγωγικες εταιριες κερδιζουν απο την τωρινη χαμηλη τιμη της κορωνας. Αν η κορωνα ηταν πολυ πιο πιο ισχυρη θα ειχαμε υποστει μεγαλυτερη οικονομικη υφεση τωρα και αυτο θα σημαινε γρηγοροτερη πτωση της απασχολησης" λεει ο Mauro Gozzo.

Οσον αφορα την σταση των Σουηδων απενατι στο Ευρω εχει μεν γινει πιο θετικη συμφωνα με τη τελευταια σφυγμομετρηση της Sifo, αλλα o M. Gozzo πιστευει οτι ειναι το πορτοφολι του καθενος που αποφασιζει!

"Ο κοσμος βλεπει οτι κοστιζει ολο και περισσοτερο να κανει εισαγωγες, η να ταξιδευει κανεις στο εξωτερικο και φυσικα κατι τετοιο δεν αρεσει σε πολλους. Αλλά θα πρεπει να βλεπουν επισης οτι ειναι μικροτερο το ρισκο να χαθουν δουλειες!", ειπε ο Mauro Gozzo.

Εμεις τι λεμε;

XTC -''Dear God''

"Εγώ πότε θα φύγω;"

Τον βρήκα στην αγκαλιά της «μαμάς» του, της Βαρβάρας, της κοινωνικής λειτουργού. Άνοιγαν ένα παιχνίδι με πολεμιστές και κάστρα αλλά μόλις με είδε τα παράτησε όλα και έτρεξε να με σπρώξει στην καρέκλα. «Βγάλε το σακάκι σου», μου φώναξε. «Βγάλε το σακάκι σου για να κάτσεις πιο πολύ». Μου προσέφερε ένα ποτήρι νερό και με υποχρέωσε να το πιω.

«Για πες τώρα;». Καθόταν απέναντί μου, έτοιμος να συζητήσει τα πάντα. «Εγώ αγαπάω όλες τις κοπέλες», έθεσε το πρώτο θέμα συζήτησης. Φορούσε καινούργια ρούχα και είχε κάνει τα μαλλιά του καρφάκια. Οι επισκέψεις «τρίτων» είναι ξεχωριστό γεγονός εδώ στα «περίπτερα» του Κέντρου Βρεφών. Όταν πλησίασα θυμήθηκα τον Φίλιππα που πριν από λίγα χρόνια πήρε από εδώ τον Κάρολο. «Μπαίνεις μέσα και όλα τα παιδιά σού φωνάζουν, “μπαμπά, μπαμπά, πάρε εμένα”. Είναι φοβερό, όσοι το περνάνε αυτό το σοκ δεν το ξεπερνάνε ποτέ».

«Εγώ πότε θα φύγω;», μου θέτει χωρίς περιστροφές το ερώτημα ο Μανώλης. Προσπαθώ να του εξηγήσω, αλλά μάλλον τα έχει ακούσει πολλές φορές. «Βόλτα θα πάμε;». Για πρώτη φορά ο Μανώλης βρέθηκε στο Κέντρο Βρεφών σε ηλικία 9 μηνών.

Η πολυμελής οικογένειά του τον παραμελούσε και εδώ τον τάισαν, τον φρόντισαν και ένα χρόνο μετά είπαν να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στους γονείς του. Ο Μανώλης όμως κακοποιήθηκε ξανά και σε 2 χρόνια επέστρεψε «οριστικά» στο «Μητέρα». Και τώρα είναι ο χορευταράς του «περιπτέρου». Θέλει συνέχεια να κάνουν πάρτι για να ακούει δυνατά μουσική και να τρώει παγωτό. «Εμένα μου αρέσει ο Ζορό, γιατί είναι δυνατός και έχει μαύρο άλογο», συνεχίζει να μου θέτει θέματα. Σήμερα παρακολουθεί προγράμματα για παιδιά με γνωστικές ελλείψεις. Η εξέλιξή του όμως είναι γρήγορη και σύντομα θα πάει σε κανονικό σχολείο έχοντας μόνο μια μικρή παράλληλη στήριξη. «Και από φαγητά μου αρέσουν τα σουτζουκάκια με πιλάφι και τα γεμιστά».

«Εσύ φοβάσαι το φως το ουρανού;», με ρωτάει και δεν ξέρω τι να του απαντήσω. «Τους κεραυνούς εννοεί», με βοηθάει η Βαρβάρα. «Θέλω να πάμε στη θάλασσα. Η θάλασσα είναι μπλε», μου αλλάζει ξανά το θέμα ο Μανώλης. «Όταν ήταν μωρό έζησε για λίγο σε νησί», μου διευκρινίζει η κοινωνική λειτουργός, «και μπορεί να έχει χρόνια να δει τη θάλασσα, τη ζωγραφίζει όμως».

Για πρώτη φορά βρέθηκε στο Κέντρο Βρεφών σε ηλικία 9 μηνών. Η πολυμελής οικογένειά του τον παραμελούσε.

Aποσπ.απο ΤΑΝΕΑ

Ποτέ..."λογω της ημέρας"!

Ετσι κι ακουσω για Πασχα μου ´ρχεται στο μυαλο πρωτα ενα αρνι απο το...πουθενα και μετα ολη εκεινη η γκρινια των ημερων, στο σπιτι, οταν μικρο παιδι ηθελαν να με πεισουν να δοκιμασω "λιγακι" και παντα στα πλαισια του..."λογω της ημερας" !
Θυμαμαι μια Μ. Παρασκευή οταν βρεθηκαμε οικογενειακως σ ενα χωριο και ενας νεοτερος θειος μας, γυρω στα 25, τοτε, που-εννοειται-δεν παταγε ποδι σε εκκλησια, (ουτε να ακουσει για νηστειες, παπαδες κλπ) πηγε να πάρει ...τυροπιττα! Τι ατοπημα κι αυτο....
Ο μαγαζατορας, (πρωτο μποï), τον κοιταξε με μισό μάτι και ο θειος ανταποδιδοντας το βλεμμα ειπε: "Κάτσε ρε συ χριστιανε μου, εγω την εψησα; Αν δε σου αρεσει ο κοσμος να τρωει τυροπιττες Μ. Παρασκευη, τοτε τι το εχεις το ρημαδι ανοικτο; Κλείστο να παει στο @##%@…."λογω της ημερας"!

Η εκφραση "λογω της ημερας" μας εντυπωσιασε τοτε σαν μικρα και εμενα μου εμεινε στο μυαλο,....αλλα σ εκεινο το χωριο δε μειναμε και πολυ, γιατι μετα μπλεχτηκανε και οι υπολοιποι συγγενεις σε πολιτικους καβγαδες με το "πρωτο μποï", τον μαγαζατορα, που συν τοις αλλοις μας βγηκε και οπαδος...αλλων σκοτεινων (…too dark to see..) εποχων! Να μη τα πολυλογουμε, τελικα, τυροπιττα δεν εφαγε ο θειος!

Η Ανάσταση, ομως, και η ολη φασαρια, μας αρεσε σαν παιδια..Tοσα καταλαβαιναμε και εμεις τοσα καναμε....Ετσι τρεχαμε το βραδυ της Αναστασης να αναψουμε με....Bic αναπτηρες, παρακαλω, τα κερια, δινοντας σ ολους στο προαυλιο της εκκλησιας το...."Αγιο φως"!

Μετα γυρνωντας στο σπιτι αρχιζε το....μαρτυριο της μαγειρίτσας, που ενω αλλοι ηθελαν να δοκιμασουν εγω δεν ηθελα, ουτε καν λιγο,ουτε...."λογω της ημερας"!
Αργοτερα βεβαια κατεληγαν οι μεγαλοι να κοιμηθουν μπροστα στον καναπε, ενω εμεις τα παιδια βλεπαμε τα παντελως ηλιθια προγραμμματα που η ΕΡΤ διαφημιζε ως "ψυχαγωγικα"! Μια φορα θυμαμαι οταν εδειξαν μια ξενη σταρ να λυκνιζεται με σορτσακι κλπ, ε, εκεινη τη φορα καταφερε να ξυπνησει και ο ανδρικος πληθυσμος, που συνηθως κοιμοταν του καλου καιρου χυμα σε καναπεδες και καρεκλες, σε τετοιες περιπτωσεις........

Περιττο να πουμε οτι τη Κυριακη της Αναστασης την εβγαζα με σαλατες, (ή σοκολατενια αυγα!),αφου και μονο η θεα του αρνιου με τα γουρλωμένα ματια να περιστρεφεται ώρες, στη σουβλα, με εκανε να καταστρωνω σχεδια για το που θα ξαμολυθω τις επομενες ωρες.....
Οταν τυχαινε να βρεθουμε σε καποιο εξοχικο σπιτι οι ατελειωτες βολτες ηταν η μονη σωτηρια....Ετσι γλυτωνα, βεβαια και τα...μαρτυρικα ασματα απο καποιο ξεχαρβαλωμενο κασσετοφωνο, που το ετρωγε ωρες ο ηλιος και επεφταν οι μπαταριες, οποτε ο θεος να το κανει μουσικη....ενω, το playlist τοτε κυμαινονταν στη κλιμακα "απο χαλια, εως εντελως απαράδεκτα"!

Φροντιζα και γυριζα απο τη βολτα, οταν οι αλλοι ηδη ετρωγαν, παντα με την ελπιδα οτι δε θα καταλαβαιναν οτι και φετος ΔΕΝ ειχα δοκιμασει αρνι, ουτε καν λιγακι και φυσικα ποτέ...."λογω της ημερας"!

Μeet Jennie Dielemans

Η Jennie Dielemans ειναι 35 χρονων, γεννηθηκε στο Bergsjön στο Göteborg και μεγαλωσε σε προαστειο της Στοκχολμης στο Husby. Εζησε πολλα χρονια στη Fisksätra, μια περιοχη με εντονο το μεταναστευτικο στοιχειο, συμμετειχε στη τοπικη πολιτικη και ανηκε στη διοικηση του ομιλου πυγμαχιας (μποξ) στη Fisksätra. Εδω και ενα χρονο ζει σε κοινοβιο στο Malmö.

Εργαζεται σαν δημοσιογραφος και συγγραφεας. Το βιβλιο "Välkommen till Paradiset" (Καλωσηρθατε στο Παραδεισο) ειναι το τριτο της βιβλιο. Ξεκινησε σαν συγγραφεας το 2001 με το βιβλιο-ρεπορταζ "Motstånd " (Aντισταση) και το 2006 εγραψε το μυθιστορημα "Tackar som frågar" (Eυχαριστω για την ερωτηση), που μεταξυ αλλων ψηφιστηκε σαν το καλυτερο μυθιστορημα στη Στοκχολμη.

Απο το "Välkommen till Paradiset" :

"Μερικα χιλιομετρα εξω απο το Chiang Rai στη Βορεια Ταϋλανδη βρισκεται το νησι Union of the Hilltribes. Ειναι ενα κατασκευασμενο χωριο απο ανθρωπους που ανηκουν σ ολες τις φυλες της Ταϋλανδης και της Burma. Δεν εγινε απο συμπτωση. Εγινε απο την αναγκη που υπαρχει να δουν οι τουριστες κατι που να ειναι "αυθεντικο"! Εφτιαξαν λοιπον οι ξεναγοι ενα ζωολογικο κηπο, αλλα αυτη τη φορα με ανθρωπους! Πηγαινουμε διακοπες λοιπον και φωτογραφιζουμε και πιστευουμε οτι παιρνουμε κατι "αυθεντικο" οταν επιστρεφουμε στο σπιτι και δειχνουμε τις φωτογραφιες σε φιλους και γνωστους….

Στην εποχη μας, παμε ενα ειδος σαφαρι-τουρισμου, βλεπουμε εκει αρχαιοτερους λαους και μετα σκεφτομαστε ποσο ψευτικα ζουμε εμεις, το οποιο σημαινει απο τη στιγμη που θα αποκτησουν μια δορυφορικη κεραια, ή ενα ψυγειο, τοτε ειναι ''προβλημα'' για εμας, τους "πολιτισμενους".....Μας αρεσει να πηγαινουμε σε σπιτια που εχουν πατωμα απο χωμα. Θελουμε να καταναλωσουμε τη φτωχεια τους....Θελουμε να καταναλωσουμε τον αγριο τροπο ζωης για να δουμε κατα καποιο τροπο τον εαυτο μας... Ισως μαλιστα και να θεωρουμε το να ταξιδευει κανεις σαν κοινωνικο δικαιωμα και επιπλεον περιμενουμε να ειναι και ευγνωμονες απεναντι μας, επειδη ταξιδευουμε στα μερη τους, σαν να καναμε κατι καλο γι αυτους , σαν να ηταν μια πραξη αλληλεγγυης!

Στο βιβλιο-ρεπορταζ ”Välkommen till Paradiset” μιλαει η Jennie Dielemans για μια τουριστικη κουλτουρα που οχι μονο δεν εκμεταλλευεται τους ανθρωπους και τα μερη, αλλα πισω απο την επιφανεια της μανιας για ανακαλυψη ξυπνουν και παλι στο μυαλο παραστασεις που εμεναν θαμενες απο την εποχη της αποικιοκρατιας! Στο βιβλιο της ταξιδευει στα Kαναρια Νησια, Βιετναμ, Ταϋλανδη, Δομινικανή Δημοκρατία και Mεξικο.

Και συνεχιζει...

''Αν κοιταξει κανεις τους ταξιδιωτικους καταλογους και συγκρινει για παραδειγμα τη Κενυα και την Ισπανια τοτε βλεπει κανεις φανερα οτι ο Αφρικανος θα πρεπει να ειναι ο "αγριος στη σαβαννα"! Η πραγματικη εικονα ομως ειναι διαφορετικη αφου επτα εκατομμυρια ανθρωποι ζουν στις πολεις στη Κενυα. Αλλα κατι τετοιο ειναι "αποδεκτο" στους ταξιδιωτικους καταλογους, γιατι εμεις αυτο περιμενουμε και αυτο ακριβως μας δινουν .Οι εικονες αυτες ειναι της εποχης του 1800, αλλα ζουν μια χαρα ακομη χαρις στη βιομηχανια του τουρισμου''!

Στα Καναρια Νησια συναντα η Jennie Dielemans το ζευγαρι Bernt και Ingegerd που πηγαινουν στο ιδιο ξενοδοχειο σχεδον απο το 1972. Ξαπλωνουν στην ιδια πλευρα της πισινας, πανε στο ιδιο εστιατοριο, γνωριζονται με ολους τους παλιοτερους πελατες του ξενοδοχειου. Ψαχνουν για ασφαλεια και λενε οτι ειναι σαν να ''βρισκονται στο σπιτι'' τους. Υπαρχουν βεβαια ταξικες διαφορες και στα τουριστικα Σουηδικα γκρουπ.
Ο Bernt και η Ingegerd ανηκουν oμως στο προλεταριατο. Οι μορφωμενοι Σουηδοι δεν πανε πια στα Καναρια Νησια... Δεν λεγονται πια τουριστες , προτιμουν καλυτερα τον ορο "resenär", ''ταξιδιωτες''...

Εκει, στα Καναρια Νησια, οι ηλικιωμενοι προλεταριοι των πτησεων charters ταξιδευουν για να βρουν τον μικροαστικο εαυτο τους και ξεγελιουνται οτι ψαχνουν το "αγνωστο" και το "μοναδικο"!

Ειναι η ιδια εκμεταλλευση, που οπως στη δεκαετια του ´60 εκανε τα Καναρια Nησια τοσο ευπροσιτα, τωρα κανει το ιδιο και στη Νοτια Ασια και τη Λατινικη Αμερικη. Επειδη το κυνηγι για το προκαθορισμενο "μοναδικο" και "αυθεντικο" πρεπει να συνεχιστει......

John Turturro’s documentary - "Beyond Wiseguys"

To ντοκυμαντερ του John Turturro "Beyond Wiseguys" δειχνει πώς οι Ιταλο Aμερικανοι καταφεραν να μεταμορφωθουν απο "outsiders" — τυποποιημενοι απο το κατεστημενο του Hollywood σαν κακοποια στοιχεια—σε δημιουργικη, υπολογισιμη δυναμη στην Αμερικη. Χρησιμοποιωντας ενα μωσαïκο απο συνεντευξεις με γνωστους και συγχρονους Ιταλο Αμερικανους ηθοποιους και παραγωγους ταινιων οπως ο Chazz Palminteri, Stanley Tucci, Susan Sarandon, Jack Valenti, David Chase, Ben Gazzara, Isabella Rossellini και αλλους, το ντοκυμαντερ δινει εμφαση στους τροπους που χρησιμοποιησαν τη πολιτιστικη τους κληρονομια για να διαμορφωσουν θετικα αυτο που σημερα λεγεται Αμερικανικος κινηματογραφος.

Aπο συνεντευξη του John Turturro:

What do you hope audiences will take away from your new documentary "Beyond Wiseguys"? What made you want to this project?
John Turturro: I'd like audiences to realize that Italian Americans have been a major creative force behind-the-scenes in Hollywood since American movies began, and that their influence on American films isn't completely defined by writing, directing or acting in mob movies, although some of these movies are masterpieces and I'm proud of them too. I wanted to do this project because I feel very personal about my background. It's very important to me, both personally obviously, and professionally. I've directed and co-written a couple of things, and I've acted in many films, and who you are or whatever your emotional makeup is is part of your instrument that you have to play on and a lot of that depends on how you've grown up and what you've perceived, what you've been around physically or emotionally. You bring your background to what you do, and make art out of it, and this is what this film is about.

You've stated that "the story of Italian Americans in film has not yet been told on screen." What's that story?
JT: The story of Italian Americans in Hollywood is pretty much the same story as that of any minority group that's trying to "make it" in America, only maybe written a little larger, because it's a big community with a big personality. They started out as being stereotyped on the screen as gangsters and lowlifes from the early days of silent movies because that's how American society thought of them at the turn of the 20th Century, but meanwhile immigrants like Frank Capra and Rudolph Valentino were doing whatever was necessary to succeed and assimilate in the movie business and like everybody else, get their own piece of the American Dream. Then slowly, slowly the children and grandchildren of immigrants built on the reputations of their forebears in the business and finally now you've got great directors like Scorsese and Coppola climbing to a place where they can write, direct, and act the stories that mean something authentic to them. Περισσοτερα...

Stuck in the past: H Mοντερνα λογοτεχνια εχει παθος με την Ιστορια;

Οι συγχρονοι συγγραφεις φαινεται να ειναι τοσο συνεπαρμενοι με το παρελθον και την ιστορια, που συχνα αδιαφορουν για την εποχη που ζουμε. Ειναι μηπως αληθεια οτι πολυ λιγοι συγγραφεις γραφουν μυθιστορηματα για τη τωρινη εποχη, επειδη δεν βρισκουν και τιποτα αξιολογο σ αυτην; Τελικα πρεπει να ειναι δυσκολοτερο να γραψει κανεις για το παρον, παρ ολα τα αρθρα που δημοσιευονται κατα καιρους σε εφημεριδες, περιοδικα...

Κι ομως για να καταφερει κανεις να αποτυπωσει το παρον ειναι σαν να προσπαθει κανεις να αποτυπωσει τη στιγμη που ενα αυγο γινεται απο υγρο στερεο, κατι σαν το πινακα του Velázquez. "Kitchen Scene with Christ in the House of Mary and Martha". Tι ειναι αυτο που θα εχει απηχηση σε 50, ή 100 χρονια; Τι θα υπαρχει απο την εποχη μας που θα προσελκυει τους αναγνωστες του μελλοντος; Ενδιαφερομαστε αραγε με τον ιδιο τροπο που ο Dickens ενδιαφεροταν για την μορφωση, η Charlotte Bronte για τις γκουβερναντες και ο Tolstoy για την δομη της Ρωσσικης κοινωνιας;

Ενα καλο μυθιστορημα ειναι η τελεια χρονο-καψουλα που θα μεταφερει τον μελλοντικο αναγνωστη 100 χρονια πισω στις εννοιες, τα γουστα, τις γνωμες και zeitgeist της στιγμης που γραφτηκε. Παντως τετοια μυθιστορηματα –εκτος και αν προερχονται απο τον αναπτυσσομενο κοσμο – ειναι σπανια. Αυτα που παραμενουν αξιοπροσεκτα και επιθυμητα ειναι τα μυθιστορηματα που η υποθεση τους εχει να κανει με το παρελθον, οχι με το παρον. Ειναι μηπως επειδη η μοντερνα μας ζωη δεν ειναι τοσο χαοτικη, παραξενη, κωμικη και συναρπαστικη, οσο στην εποχη του Dickens;

Αποσπασμα :The Independent

Links: Atonement , Tipping the Velvet , The Girl with the Pearl Earring

Penny's search for happiness

''Someone's Gotta Go''

Ένα νέο παιχνίδι ριάλιτι, το οποίο υπογράφει και πάλι ο Ολλανδός δημιουργός του «Big Brother», θα επιτρέπει στους υπαλλήλους των εταιριών που πλήττονται από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση να επιλέγουν ποιον συνάδελφό τους να απολύσουν.

Αυτό θα συμβαίνει σε κάθε επεισόδιο του νέου παιχνιδιού, με τον εύγλωττο τίτλο «Κάποιος Πρέπει να Φύγει» («Someone's Gotta Go»), το οποίο είναι δημιούργημα της εταιρίας παραγωγής Endemol.

Οι εργαζόμενοι σε μία επιχείρηση, η οποία θα έχει πληγεί από την κρίση, θα επιλέγουν ποιος πρέπει να υποστεί μείωση μισθού ή αύξηση και ποιος να απολυθεί με βάση τις πληροφορίες που θα συλλέγουν αναφορικά με τη μισθολογική τους κατάσταση και τις επιδόσεις τους στη δουλειά.

«Θα είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα η αλλαγή ρόλων» δήλωσε εκπρόσωπος της Endemol, η οποία ανήκει μερικώς στην ιταλική Mediaset.
Η Endemol έχει δώσει το φορμά στο αμερικανό δίκτυο Fox και ελπίζει το τηλεπαιχνίδι να βγει στον τηλεοπτικό αέρα και άλλων χωρών. (In.gr)

Που να τρεξουμε να δηλωσουμε.....συμμετοχη, μονο δε μας ειπαν..

…"Daddy needs a drink to hem in his demons"....Drive-by truckers