Η Σουηδία γιορτάζει: Ημέρα Kanelbulle

Όταν βρεθείς στην Σουηδία ή Φινλανδία (γενικά βόρειες χώρες? δεν το έχω ψάξει παραπάνω) αποκλείεται να μην πάρει το μάτι σου κάτι γλυκάκια με κανέλα.

Βέβαια καταλαβαίνεις τώρα ότι "πλακώνονται" εδώ επάνω για το ποια χώρα είναι η "μαμά" τους. Η Σουηδία λέει ότι είναι Σουηδικά και λέγονται Kanelbulle, η Φινλανδία τα ονομάζει Korvapuusti, η Γερμανία κάπως αλλιώς και πάει λέγοντας.
Γι'αυτό δεν θα τα βαφτίσω Σουηδικά, απλά θα πω ότι εδώ είναι τόσο διάσημα και αγαπητά στην Σουηδία, που έχουν γιορτή στις 4 Οκτωβρίου!

Kanelbullar ή cinnamon buns/rolls

Τι είναι λοιπόν το Kanelbulle?

Kanelbulle είναι ένα "γλυκό ψωμάκι" (~bulle) με κανέλα (kanel~). Η ζύμη είναι ζυμωμένη με κάρδαμο και από πάνω έχει "χοντρή ζάχαρη" (καλά, στις περιγραφές δεν με πιάνει κανένας). Τώρα η γέμιση συνήθως είναι μια "πάστα" από βούτυρο, κανέλα και ζάχαρη. Σπανίως είναι απλά κανέλα σκόνη και στην χειρότερη περίπτωση είναι ένα σιρόπι (το οποίο μπορείς να το πάρεις και στο supermarket) αλλά δεν μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα βγαίνει τόσο yum...

Τα kanelbullar κάτι που "you love to hate" στην Σουηδία. Εννοώ ότι υπάρχουν παντού και είναι πάντα διαθέσιμα (στα supermarket, σε φούρνους (προϋποθέτει ότι θα βρεις τον φούρνο πρώτα), στις καφετέριες, κτλ) και έτσι από την πρώτη μέρα που θα πατήσεις το πόδι σου εδώ τρως τόσα πολλά που τα σιχαίνεσαι στο τέλος, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζεις να τρως και να τρως και να τρως... (είναι yum!).

Οι Σουηδοί (και εμείς εδώ που προσπαθούμε να τους αντιγράψουμε :D ) συνήθως τα τρώνε κατά το απογευματικό τους "fika". Fika είναι το "πάμε για καφέ" που λέμε εμείς, αλλά δεν είναι έτσι "ξεροσφύρι" (ούτε κρατάει 2 ώρες -γκουχ γκουχ-). Συνήθως παίρνεις έναν καφέ/τσάι και μαζί ένα kanelbulle, ένα muffin, ένα brownie, έστω ένα μπισκοτάκι, ένα κάτι! Γι'αυτό και σχεδόν σε όλες τις καφετέριες εδώ θα δεις να έχουν μια βιτρίνα με γλυκάκια (θα κοιτάξω μια μέρα να βγάλω μια φωτογραφία και θα την ανεβάσω εδώ) για να έχεις κάτι να σου συνοδέψει τον καφέ σου. Οφείλω να ομολογήσω ότι όποιος έρχεται από Ελλάδα και τον πάω για fika 2-3 φορές, μετά δεν μπορεί να ξεκολλήσει :)

Στην δουλειά το fikapaus (pause for fika) είναι standard το απογευματάκι. Εκεί που δούλευα είχαμε και ένα "υποχρεωτικό" κάθε Παρασκευή στις 3, όπου κάθε άτομο της ομάδας έπρεπε να ψήνει κάτι και να το φέρνει μαζί. Η σειρά δεν ήταν τυχαία βέβαια, αλλά υπήρχε λίστα που έλεγε για κάθε βδομάδα ποιος ήταν "υπεύθυνος" για το fika (και ναι, μέχρι και ο manager ερχόταν με ψημένα γλυκάκια στην δουλειά! ).

Ράφια γεμάτα kanelbullar "λόγω της ημέρας.

Ας αφήσουμε το fika και ας επιστρέψουμε στην γιορτή για μία τελευταία παρατήρηση: για τους κακοπροαίρετους, μόλις ακουστεί το "γιορτή των Kanelbullar" θα πεταχτεί και κανένα απαξιωτικό σχόλιο του τύπου "ε, τι να γιορτάσουν και αυτοί οι καημένοι" με reference πάντα την ατάκα του μπαμπά της Τούλας από το My big fat Greek wedding "Όταν εμείς χτίζαμε τον Παρθενώνα, εσείς κρεμιόσασταν από τα δέντρα" (κυκλοφορεί και σε έκδοση με χοληστερίνη).
Εγώ πάλι νομίζω ότι αυτή η γιορτή είναι πολύ χαριτωμένη (καλύτερη είναι δηλαδή η γιορτή της ρέγγας που έχουμε κάτω? :P ) και έτσι στις 4 του μήνα κατέβηκα στο supermarket (εκεί κρύβονται οι σουηδικοί φούρνοι) και πήρα 3 kanelbullar έτσι για το "καλό". Η προσφορά ήταν 3 για 10 κορώνες (πες 1 ευρώ) και γενικά αυτό που συμβαίνει είναι ότι είτε τα "σκοτώνουν" εκείνη την ημέρα, είτε τα μοιράζουν δωρεάν στον δρόμο, στην δουλειά ή στην σχολή.

Προσφορά 3 για 10 κορώνες

Για κλείσιμο, παραθέτω το official Kanelbullens dag website :)

Glad kanelbullens dag έστω και καθυστερημένα!

Go Dimitris!

Ελαβα προημερών αυτό το μύνημα από τον Δημήτρη Παρούση. Ο Δημητρης είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω και ζηλεύω. Ναι τον ζηλεύω γιατί κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Τον γνώρισα μέσα από το ταξίδι του, τον θαυμάζω για το ήθος του και τα ψυχικά του αποθέματα.
Δημήτρη καλή συνέχεια στο ταξίδι σου και εύχομαι το βιβλίο σου να γίνει η εμπνευση σε όλους προκειμένου να μην χάσουμε το όνειρο μας....Καλό ταξίδι και αντυπομονώ να διαβάσω το βιβλίο σου.


Σας παραθέτω την πρόσκληση και αν είστε εκεί κοντά μην χάσετε αυτή την ευκαιρία.


" Καλημέρα,
Ειμαι ο Δημήτρης απο το www.godimitris.gr . Ο αγωνας συνεχιζεται... Ηθελα να σας ενημερωσω οτι την

Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008 στις 6.45 το απόγευμα, στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, Ακαδημίας 23 (απέναντι από την ΕΣΗΕΑ).

Παρουσιάζω το πρώτο βιβλίο του godimitris. Θα χαρώ αν μπορεσετε να ερθετε εσεις και οι φιλοι μαςJ Δείτε περισσοτερα στο www.godimitris.gr

Το ταξίδι συνεχιζεται... περισοτερα συντομα στο site…

Σας ευχαριστώ.

Δημήτρης."

Τουρισμός και φαντάσματα

Γνωρίζω στην Αίγινα δύο ξενοδοχεία- φαντάσματα. Θεόρατοι σκελετοί τσιμέντου που καταλαμβάνουν πλαγιές και παραλίες που δεν φιλοξενούν παρά μόνο ποντίκια. Κτίστηκαν ακολουθώντας μια άστοχη τουριστική πολιτική της χούντας, υπερβολικά μεγάλα, φιλόδοξα, προορισμένα για ένα είδος τουριστικής ανάπτυξης στο νησί που δεν ήρθε ποτέ.

Αποδείχθηκαν ασύμφορα κι έκλεισαν πριν προλάβει να στεγνώσει το σοβάτισμα. Έδειξαν τι συμβαίνει όταν δεν σέβεται κανείς τις αναλογίες της φύσης και τα μεγέθη της οικονομίας. Σήμερα όμως τι κάνουμε; Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ δήλωσε πρόσφατα στο ένθετο «real estate» του «Ηerald Τribune» ότι δεν θα αναπτύξει η Ελλάδα τις ακτές της όπως η Ισπανία, όπου έχουν καταστραφεί από την οικοδόμηση.

Όμως υπερμεγέθεις επενδύσεις, με πολύ αμφιλεγόμενες διαδικασίες, ολοένα και περισσότερο προωθούνται. Αναφέρομαι στις Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης στη Μεσσηνία και στο Κάβο Σίδερο στη Σητεία, οι οποίες, δυσανάλογες για την τοπική κλίμακα, αντλούν το πολύτιμο νερό, καταλαμβάνουν εύφορη γη και απειλούν προστατευόμενες περιοχές του δικτύου ΝΑΤURΑ. Πώς συμβαδίζουν τα λεγόμενα του κ. Σουφλιά προς τη διεθνή αγορά με αυτό το είδος ανάπτυξης;

Ο τουρισμός δεν είναι ανεξάντλητη πηγή εσόδων αν δεν διατηρούνται κάποια επίπεδα παροχών και υποδομών, αν δεν υπάρχει μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και κυρίως προστασία του τοπίου και των φυσικών πόρων, που εν τέλει είναι αυτά που προσελκύουν τους επισκέπτες. Από τις σημερινές μας αστοχίες ο τουρισμός γέμισε ήδη σκελετούς στην ντουλάπα. Ναυάγια πλοίων, ο πρόσφατος τραγικός φόνος του άτυχου 20χρονου νεαρού, αναθυμιάσεις από φτηνές κατασκευές που προκάλεσαν τον θάνατο παιδιών σε ξενοδοχεία στην Κέρκυρα, επικίνδυνα νοθευμένα ποτά, λειψές υποδομές.

Η χώρα μας δομείται για να προσελκύει μαζικά μόνο έξαλλους νέους που έρχονται να ξεσπάσουν πίνοντας ό,τι βρουν. Ένα είδος τουρισμού που δεν ενδιαφέρεται για τις ομορφιές που είχε η Ελλάδα και δικαίως υπερηφανευόταν, αλλά τώρα πια χάνει. Οι τουρίστες που αποζητούσαν τέτοια αγαθά αποχωρούν σταδιακά.

Η φιλοξενία αντικαταστάθηκε από την ασύδοτη κερδοσκοπία, το καλό κλίμα από τις φωτιές και τους καύσωνες και το τοπίο έχει ήδη καταστραφεί σε πολλά μέρη από την υπερβολική δόμηση, τα μπάζα και τα σκουπίδια.

Έχει έρθει η στιγμή να σκεφτούμε αν πραγματικά είναι βιώσιμη η πολιτική μας για τον τουρισμό ή θα αποκτήσουμε κι άλλους σκελετούς και φαντάσματα.

Του Φίλιππου Δραγούμη (μελος της Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων)
ΤΑ ΝΕΑ

«Τι στο διαβολο κανεις, εδω, σ αυτη τη χωρα!»

Mariatorget tunnelbana, Stockholm

Εδω πεφτει χτυπημενος ενας 45χρονος αφου δεχθηκε ρατσιστικη επιθεση με κλωτσια στο κεφαλι. Τα εγκληματα μισους (hatbrott) αυξανονται δραματικα στη Στοκχολμη τα τελευταια χρονια.

Ο μελαμψος 45χρονος ειχε μολις δει ενα ποδοσφαιρικο αγωνα στο Viking μπαρ στη Στοκχολμη και κατευθυνοταν προς το σταθμο του μετρο για να παει στο σπιτι του. Την ιδια ωρα ενας 39χρονος κατεβηκε απο ενα βαγονι και ανεβαινοντας τη σκαλα εκανε, συμφωνα με ενα μαρτυρα, ναζιστικους χαιρετισμους και φωναξε «Sieg heil» πολλες φορες.
Kοντα στα εκδοτηρια ο 39χρονος φωναξε στον μελαμψο ανδρα δυνατα «Τι στο διαβολο κανεις εδω, σ αυτη τη χωρα!» φραση που ηταν η τελευταια που θυμαται να ακουσε ο 45χρονος αφου προηγουμενως δεχθηκε μια κλωτσια στη κοιλια. Στη προσπαθεια του να σηκωθει το θυμα δεχθηκε και νεα κλωτσια, αυτη τη φορα στο προσωπο, με αποτελεσμα να μη μπορει να θυμηθει τιποτα μετα απο το χτυπημα του κεφαλιου του στο δαπεδο.
Ευτυχως οι καμερες του σταθμου κατεγραψαν το περιστατικο και μαλιστα δειχνουν οτι πριν εγκαταλειψει το θυμα του ο 39χρονος σηκωσε το χερι του για να κανει εναν ακομη ναζιστικο χαιρετισμο! Ο δραστης πιαστηκε λιγα τετραγωνα μακρια απο το σταθμο και ενω μεταφεροταν στο αστυνομικο τμημα φωναζε «hata, hata alla jävla svartskallar» (μισoς για ολους τους ’’μαυροκεφαλους’’) και «SMR» (τα αρχικα ρατσιστικης οργανωσης στη Σουηδια) και κατηγορουσε τους αστυνομικους ως «λακεδες των Εβραιων» αλλα αργοτερα στην ανακριση αρνηθηκε οτι εχει ρατσιστικες αποψεις.
Ηταν, ειπε, πολυ μεθυσμενος και δεν θυμαται τι εκανε! Οταν του εδειξαν το βιντεο απο την επιθεση στο σταθμο εδειξε οτι σοκαριστηκε απο τη συμπεριφορα του. Τωρα κατηγορειται για βιαιη κακοποιηση, υποκίνηση εναντίον εθνικής μειονότητας, απειλη εναντιον υπαλληλου και αντισταση κατα της αρχης. Το θυμα που επεζησε σαν απο θαυμα και χωρις σοβαρους τραυματισμους φοβαται τωρα μετα την επιθεση να ξανακυκλοφορησει στο δρομο!

INFO

Οι ρατσιστικες επιθεσεις αλλα και τα εγκληματα εξ αιτιας του χρωματος του δερματος η της σεξουαλικης προδιαθεσης ανηκουν στη κατηγορια «εγκληματων μισους» και αυξανονται τα τελυταια χρονια. Μονο στη περιοχη της Στοκχολμης τη περασμενη χρονια εγιναν 1014 καταγγελιες μια αυξηση 16% σε συγκριση με το 2006.
Το περιστατικο συνεβει 2008/06/12 , αλλα δημοσιευτηκε προσφατα στην εφημεριδα Mitt i

Η γενια των 700€...

Νέα Mέσα στην τελευταία δεκαετία περισσότερα από 550.000 άτομα υψηλής ειδίκευσης έχουν μεταναστεύσει, καθώς η παρατεταμένη οικονομική κρίση και οι περιορισμένες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης αναγκάζουν όλο και περισσότερους νέους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα.
Η Ελλάδα... χαιρετίζει τη νέα γενιά των μεταναστών της. Νέοι, πτυχιούχοι, απόφοιτοι αξιόπιστων πανεπιστημίων, λαμπρά μυαλά στον τομέα τους, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα... πάτρια εδάφη για να αποφύγουν τον εργασιακό Μεσαίωνα που υφίστανται στην Ελλάδα. Στα οργανωμένα κράτη που πηγαίνουν έχουν, λένε, περισσότερες ευκαιρίες να δείξουν τι αξίζουν...
Το επόμενο βήμα της «γενιάς των 700 ευρώ» είναι η μετανάστευση. Χιλιάδες νέοι 25-35 ετών, στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής τους, ρίχνονται στην αγορά εργασίας με κάθε καλή διάθεση να προσφέρουν στη χώρα τους. Η αδυναμία της ελληνικής αγοράς να απορροφήσει τα λαμπρά μυαλά, αλλά κυρίως η οικονομική κρίση, η συνεχής λιτότητα και τα φορολογικά μέτρα-θηλιά κάνουν τους νέους επιστήμονες να στραφούν σε άλλες χώρες, όπου οι προοπτικές για εργασιακή αποκατάσταση και ποιότητα ζωής είναι καλύτερες.
Η νέου τύπου «οικονομική» μετανάστευση ξεκίνησε ως τάση, αλλά τείνει να γίνει... μάστιγα. Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ΗΠΑ και λιγότερο Καναδά ή Αυστραλία είναι οι προορισμοί που επιλέγουν οι πτυχιούχοι.

«Μέσα στην τελευταία δεκαετία υπολογίζουμε ότι περισσότερα από 550.000 άτομα υψηλής ειδίκευσης έχουν μεταναστεύσει σε ΗΠΑ, Καναδά και Β. Ευρώπη», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ) Σάββας Ρομπόλης.

Το «Εθνος της Κυριακής» μίλησε με νέες και νέους με λαμπρές σπουδές, αλλά και με άλλους επαγγελματίες, εξειδικευμένους και διακεκριμένους στον τομέα τους, που είτε βρίσκονται στην Ελλάδα και σκέφτονται να μεταναστεύσουν ή έχουν ήδη μεταναστεύσει.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΗΣ Η/Υ
"Ολα τα αρνητικά σ' αυτή τη χώρα"
Ακόμη ένας νέος που σκέφτεται να μεταναστεύσει προς τη Βόρεια Ευρώπη είναι ο Δημήτρης Ευθυμίου, ο οποίος περιγράφει με τα δικά του λόγια το γιατί: «Αυτή η χώρα όσο μεγαλώνω εγώ κι όσο γερνάει εκείνη τόσο με ενοχλεί... Αντί να εξελίσσεται και να ανθίζει και το βιοτικό επίπεδο να ανεβαίνει, όλο και περισσότερα άλφα στερητικά βλέπω να έρχονται ουρανοκατέβατα.

Α-ναξιοκρατία: να βάζεις στη θέση τον ξάδερφο που θα σου δώσει και κάνα ψηφαλάκι όταν χρειαστεί.
Α-ρνησιδικία, να βάζεις το «λαμόγιο» σε θέση ισχύος απέναντι σε αυτόν που ζητάει Δικαιοσύνη, ενώ λες στον τελευταίο περίμενε 5 χρονάκια για τη δίκη και άλλα τόσα για να τελεσιδικήσει.
Α-ναξιοπαθούσα πολιτική σκηνή.
Α-νίκανη να χειριστεί οτιδήποτε, από τα μικρότερα σκάνδαλα έως τις μεγαλύτερες προκλήσεις των καιρών που έρχονται.
Α-νέχεια για όλο και περισσότερους.
Α-μύθητο πλουτισμό για ολίγους.
Α-πουσία αισθήματος ευθύνης οποιουδήποτε είδους.
Α-αφορολόγητο για την Εκκλησία, το μεγαλύτερο real-estate agency της χώρας.

Αυτά τα άλφα τα στερητικά, λοιπόν, όποιος είναι υγιής συναισθηματικά και διανοητικά θέλει να τα αφήσει τρέχοντας πίσω του. Και να υποκαταστήσει τα άλφα τα στερητικά με τις γνήσιες και ατόφιες ιδιότητες, σε ένα υγιές περιβάλλον όπου το άτομο θα αναπτυχθεί και θα πιάσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του...».

ΒΑΣΙΑ ΑΓΓΕΛΗ, ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ
Με βασικό μισθό και ανασφάλιστη

Βρετανικό πτυχίο στην Ιστορία της Τέχνης και την Κοινωνιολογία. Μεταπτυχιακό σε Αγγλία και Γαλλία πάνω στην Κοινωνική Ανθρωπολογία, με εξειδίκευση τους λαούς της Αμερικής, της Ωκεανίας και της Αφρικής.
Οι σημαντικοί αυτοί τίτλοι σπουδών δεν βοήθησαν τη Βάσια Αγγελή να βρει στην Ελλάδα κάποια θέση εργασίας στον τομέα της. Επέστρεψε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2006 και εδώ και δύο χρόνια υποαπασχολείται ή εργάζεται με συμβάσεις σε θέσεις για τις οποίες έχει πολλά παραπάνω προσόντα. Τα οποία βοηθούν βεβαίως στο αποτέλεσμα της δουλειάς, αλλά δεν... πληρώνονται.
«Οσο για τις απολαβές μου, αυτές σπανίως ξεπερνούν τον βασικό μισθό. Δεν παίρνω επίδομα πτυχίου, ούτε ξένων γλωσσών, ενώ δεν είναι λίγοι οι εργοδότες που μου ζήτησαν να μείνω ανασφάλιστη», μας λέει. «Κάτω από αυτές τις συνθήκες, σκέφτομαι να ξαναφύγω. Πρώτη επιλογή μου είναι η Αγγλία, λόγω εξοικείωσης με το περιβάλλον, αλλά θα προτιμούσα τη Γαλλία, όπου βρίσκεται και η έδρα της UNESCO, για την οποία θα ήθελα να δουλέψω», μας λέει.

ΚΑΛΥΨΩ ΚΑΜΠΑΝΗ, ΣΥΝΤΗΡΗΤΡΙΑ ΕΡΓΩΝ ΤΕΧΝΗΣ
Στην Ολλανδία με προσέλαβαν με αρχικό μισθό 2.400

Με τρία επιστημονικά πτυχία στον τομέα της συντήρησης Τέχνης, η Καλυψώ Καμπάνη επέστρεψε στην Ελλάδα γεμάτη διάθεση να βοηθήσει στη φροντίδα των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. Παρά την καλή διάθεση, όμως, η Καλυψώ σύντομα αντιμετώπισε τις πρώτες δυσκολίες. «Επιστρέφοντας από την Αγγλία αντιμετώπισα μια τελείως απογοητευτική και εξευτελιστική για την Ελλάδα πραγματικότητα. Δεν κατάφερα να αναγνωρίσω τα πτυχία μου, καθώς δεν υπάρχει αντίστοιχο πανεπιστημιακό τμήμα, οπότε θα αναγκαζόμουν να τα υποβιβάσω εξισώνοντάς τα με το αντίστοιχο των ΤΕΙ. Η εναλλακτική που μου πρότειναν ήταν να δουλέψω με σύμβαση 600 ευρώ, χρησιμοποιώντας το διετές Higher National Diploma που κατείχα. Υστερα από έναν χρόνο προσπάθειας και απογοήτευσης, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο εξωτερικό», λέει.
«Μέσα σε λίγους μήνες αναζήτησης δουλειάς μια μεγάλη εταιρεία συντήρησης της Ολλανδίας, εκτιμώντας τα προσόντα που διέθετα, μου πρότεινε θέση με αρχικό μισθό 2.400 ευρώ τον μήνα», διηγείται.
Τα τελευταία δύο χρόνια η Καλυψώ ζει και εργάζεται στο Αϊντχόφεν της Ολλανδίας, «όπου το επίπεδο ζωής είναι πολύ ανώτερο από αυτό της Ελλάδας, τα δε κριτήρια αξιολόγησης αξιοκρατικά και δίκαια», λέει χαρακτηριστικά

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
Το Αμστερνταμ άλλαξε την ποιότητα της ζωής μου

Οι προοπτικές που (δεν) είχε στην Ελλάδα έκαναν τον απόφοιτο του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Φυσικής, Σταύρο Μελαχροινό, να αναζητήσει εργασία στο εξωτερικό. Εδώ και πέντε χρόνια εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Ολλανδίας στον τομέα της διεθνούς εκπαίδευσης.
«Το επάγγελμα του καθηγητή στη χώρα μας έχει συγκεκριμένη πορεία και περιορισμένες δυνατότητες. Στην Ολλανδία το σχολείο στο οποίο εργάζομαι μου προσφέρει μεγάλες δυνατότητες σε επίπεδο διδασκαλίας, αλλά και σε επιμόρφωση, αφού μου δίνει κίνητρα να μη σταματήσω να ασχολούμαι με το επάγγελμά μου και την εξέλιξή του», τονίζει. Οσο για τα οικονομικά, «ο μισθός που είχα πριν από 5 χρόνια στην Αθήνα ήταν 1.000 ευρώ, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο και για την ίδια δουλειά στην Ολλανδία έπαιρνα τα διπλάσια.
Σήμερα, οι απολαβές μου πλησιάζουν τις 3.000», λέει. «Η δε ποιότητα ζωής μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Ως πολίτης έχω άποψη, φωνή που ακούγεται, μπορώ να διαμαρτυρηθώ και να απαιτήσω απάντηση από δημόσια υπηρεσία, πληρώνω φόρους, αλλά βλέπω οι φόροι αυτοί πού πάνε. Εδώ υπάρχει κράτος πρόνοιας, υπάρχει κοινωνική πολιτική», τονίζει.

ΑΛΕΞΗΣ ΜΠΑΡΖΟΣ, ΟΠΕΡΑΤΕΡ
Παίρνω τριπλάσιο μεροκάματο στο Παρίσι

Σπούδασε στη Ρώμη κοινωνιολογία και φωτογραφία, αλλά επέλεξε τελικά να ακολουθήσει το επάγγελμα του εικονολήπτη. Ο Αλέξης Μπαρζός ζει σήμερα με την οικογένειά του στο Παρίσι, όπου και συνεργάζεται με εταιρείες παραγωγής κυρίως της Γαλλίας, της Ιταλίας, αλλά και της Ελλάδας.

«Ζούσα χρόνια στο εξωτερικό, αλλά ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Επέστρεψα σε μια καλή εποχή, προ των Ολυμπιακών Αγώνων, άνοιξα εταιρεία και απασχολούσα περίπου 15 άτομα. Ωστόσο, μετά τους Αγώνες επήλθε κρίση στην αγορά, ενώ τα φορολογικά μέτρα με ανάγκασαν να κλείσω την εταιρεία και να έρθω στη Γαλλία», λέει ο Αλέξης, ο οποίος σήμερα συνεργάζεται με εταιρείες παραγωγής από την Ευρώπη. «Ενα μεροκάματο στην Ελλάδα, με κάμερα, αυτοκίνητο και βοηθό, δεν ξεπερνά τα 250 ευρώ. Στο Παρίσι η ώρα εργασίας σου ξεκινά με το που θα φύγεις από το σπίτι, διαρκεί 8 ώρες και πληρώνεται 650 ευρώ. Διαφορετική είναι επίσης και η ίδια η νοοτροπία της τηλεόρασης, που αντιμετωπίζει τον οπερατέρ ως σοβαρό επαγγελματία».

ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΑ, EΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28/9/2008
mapsara@pegasus.gr

How to come to Australia...!!!

At Least 11 Dead after Kauhajoki School Shooting

23-09-2008

Police confirm that at least 11 students are dead and three wounded after a student opened fire at the Kauhajoki School of Hospitality, a vocational school in western Finland. The attacker shot himself, dying in the early evening at Tampere University Hospital.

One seriously injured victim is being treated in Seinäjoki. Several others, who were lightly wounded, were treated at the local health clinic. School headmaster Tapio Varmola says the perpetrator opened fire on a group of students that were taking a test in a basement classroom around 11 a.m. The gunman may also have been carrying explosives. A fire broke out, which took several hours to extinguish.Some 150 students were on the school premises at the time.

The Kauhajoki School of Hospitality is one of 11 campuses of the Seinäjoki Vocational Education Centre (SEDU).Dozens of Shots FiredThe entire incident lasted about an hour and a half. During that time, dozens of shots were fired, including three or four shots aimed at police. Nine of the dead students were found in the same classroom, and one elsewhere. Some had been badly burned by the fire.

Jukka Forsberg, a maintenance worker at the school, told YLE he saw a man with a ski mask entering the building with a large bag. Soon after, he heard shots fired.Student witnesses say the shooter was seen moving around the school with a handgun.

Warning on YouTube?

According to Interior Minister Anne Holmlund, the suspected perpetrator, Matti Saari, a culinary student aged 22, posted several videos in recent weeks on YouTube showing himself firing a pistol, which he bought last month. He was questioned by police concerning the videos on Monday, but no further steps were deemed necessary.

Following the killings, police carried out a search of his apartment, where he apparently lived alone. They found a message related to the attack and empty cartridge boxes. In the videos, a young man calling himself "Mr Saari" and listing his hometown as Kauhajoki is pictured shooting pistols at a shooting range.

The approximately one-and-a half minute videos were added to YouTube, most recently five days ago.The case closely resembles a school shooting last November, in which a troubled 18-year-old student opened fire and killed eight people at his high school before killing himself in the town of Jokela in Tuusula, southern Finland.The investigation is being handled by the National Bureau of Investigation.

YLE News

Map from Yahoo news

Ο ποδηλάτης Μάρκο-Πόλο

Έκανε το γύρο του κόσμου και σκοτώθηκε στη Βαρυμπόμπη στις 5 Σεπτεμβρίου 2008 11:17.

Σχεδόν είκοσι μέρες μετά τον τραγικό θάνατο 70χρονου Βρετανού ποδηλάτη στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στο ύψος της Βαρυμπόμπης, από τροχαίο που προκάλεσε ασυνείδητος οδηγός, η βρετανική εφημερίδα Daily Mail αποκαλύπτει ότι επρόκειτο για ένα σύγχρονο «Μάρκο Πόλο».

Ο Ίαν Χίμπελ, όπως ήταν το όνομά του, 40 ολόκληρα χρόνια γύριζε όλο τον
κόσμο, με μοναδικό του «σύντροφο» το ποδήλατό του. Στη διάρκεια της ατελείωτης
περιπλάνησής του στον κόσμο από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την
Αλάσκα έως την Ινδονησία, πυροβολήθηκε από ληστές, κινδύνεψε να τον
φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους, κυνηγήθηκε από ελέφαντες και μία φορά του επιτέθηκε ένα πεινασμένο λιοντάρι.

Ωστόσο, κατάφερε να παραμείνει ζωντανός. Μέχρι που ήρθε στην Ελλάδα και
έπεσε θύμα ενός ασυνείδητου οδηγού, που, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, έκανε κόντρες
με ένα άλλο αυτοκίνητο. Ο 70χρονος διέσχιζε με το ποδήλατό του την εθνική οδό Αθηνών -
Λαμίας, όταν ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε θανάσιμα και τον παράτησε.

Ο κοσμογυρισμένος άντρας, άφησε την τελευταία του πνοή λίγη ώρα μετά την μεταφορά του
στο νοσοκομείο, ενώ ο 32χρονος δράστης συνελήφθη την επόμενη μέρα στην Κηφισιά.

______________________________

από τον Economist

Ian Hibell
Sep 11th 2008
From The Economist print edition

Ian Hibell, a long-distance cyclist, died on August 23rd, aged 74

IN A man’s life there comes a time when he must get out of Brixham. He must leave the boats bobbing in the harbour, the Devon cream teas, the holiday camp and the steam railway; he must bid farewell to the nine-tofive job at Standard Telephones and Cables, up the A379 in Paignton, and hit the more open road.

Some might get no farther than Bristol. But Ian Hibell went so far in one direction that his eyebrows crusted with frost and his hands froze; and so far in another that he lay down in the hot sand to die of dehydration (as he expected) under a thorn tree; and so far in another that the safest place to be, out of range of the mosquitoes, was to burrow like an alligator into black, viscous mud.

In the course of his 40-year travelling life he went the equivalent of ten times round the equator, covering 6,000 miles or so a year. He became the first man to cycle the Darien Gap in Panama, and the first to cycle from the top to the bottom of the American continent. He went from Norway to the Cape of Good Hope and from Bangkok to Vladivostok, wheeling or walking every inch of the way. Every so often he would come back, showing up at STC (from which he had taken, in the beginning, only a two-year leave of absence) with vague murmurings of an apology. But pretty soon the panniers would be packed, the brakes checked, the tyres pumped, and he would be off again.

His cycle, loaded with 60-80lb of clothes, tent, stove, biscuits, sardines and water, was sometimes a complication. In the Sahara it sank to its hubs in fine, talc-like sand. In the Amazonian jungle he could not squeeze it between the trees. Crossing the great Atrato swamp, where the track became a causeway over slimy logs and then a mat of floating grass, the bike would sometimes sink into nothingness. He became expert at feeling for it in the morass with his feet. Every tricky traverse in mountain, stream or forest needed doing twice over: once to find a way for himself, then to collect the steed, often carrying it shoulder-high through sharp palmetto, or water, or rocks.

Yet Mr Hibell’s love for his bikes was unconditional. He took them, muddy as they were, into hotels with him, and clung fiercely on to them whenever tribesmen robbed him of the rest of his things. His favourite had a Freddie Grubb frame of Reynolds 531 tubing on a 42-inch wheelbase, reinforced to take the extra weight of goatskins holding water; Campagnolo Nuevo Record gears front and rear; Robregal double-butted 14-16-gauge spokes; and Christophe pedal-straps. It was so lightweight, as touring bikes go, that a group of boys in Newfoundland mocked that it would soon break on their roads. Instead, it did 100,000 miles.

Bikes rarely let him down. Escaping once from spear-throwing Turkana in northern Kenya, he felt the chain come off, but managed to coast downhill to safety. He crossed China from north to south—in 2006, at 72—with just three brake-block changes, one jammed rear-brake cable and a change of tape on the handlebars. In his book, “Into the Remote Places” (1984), he described his bike as a companion, a crutch and a friend. Setting off in the morning light with “the quiet hum of the wheels, the creak of strap against load, the clink of something in the pannier”, was “delicious”. And more than that. Mr Hibell was a short, sinewy man, not particularly swift on
his feet. But on a good smooth downhill run, the wind in his face, the landscape pelting past, he felt “oneness with everything”, like “a god almost”.

A teapot in the desert Human company was less uplifting. His travelling companions usually proved selfish, violent and unreliable, unappreciative of Mr Hibell’s rather proper and methodical approach to putting up a tent or planning a route, leaving (sometimes with essential kit) to strike off by themselves. But there were exceptions. One was the beautiful Laura with whom, after years of shyness towards women, he found love as they skidded down rocky
tracks in Peru. Others were the strangers whose kindness he encountered everywhere.

Peasants in China shared their dumplings with him; Indians in Amazonia guided him through the jungle; and in a wilderness of sand a pair of Tuareg boys produced from their robes a bag of dates and a small blue teapot, which restored him.

In a career of hazards, from soldier ants to real soldiers to sleet that cut his face like steel, only motorists did him real damage. The drivers came too close, and passengers sometimes pelted him with bottles (in Nigeria), or with shovelfuls of gravel (in Brazil). In China in 2006 a van drove over his arm and hand. He recovered, but wondered whether his luck would last. It ran out on the road between Salonika and Athens this August, where he was knocked out of the way by a car that appeared to be chasing another.

At bad moments on his trips he had sometimes distracted himself by thinking of Devonian scenes: green fields, thatched cottages and daffodils. He would return to a nice house, a bit of garden, the job. But that thought could never hold him long. Although his body might long for the end of cycling—a flat seat, a straight back, unclenched hands—his mind was terrified of stopping. And in his mind, he never did.

Αustralians all let us rejoice...

Οταν περιπου 3 χρονια πριν και μεσα στην τρελη ζεστη του καλοκαιριου στο Ντουμπαι, το τοτε αφεντικο μου, μπηκε στο γραφειο και μου ειπε: "σε 1 μηνα φευγεις για μεταπτυχιακο στην Αυστραλια", η πρωτη μου σκεψη ηταν οτι τον βαρεσε η ζεστη στο κεφαλι...

Αργοτερα, μεσα στο αεροπλανο πια, σκεφτομουν τι εχω φταιξει και με στελνουν σε ενα μερος που οι μονες εικονες που εχω στο μυαλο μου ειναι μια μιξη απο φωτογραφιες απο Ελληνοαυστραλους συγγενεις, απο την τηλεσειρα "Εισαι το ταιρι μου" και απο την παλαιοτερη σειρα "Τα πουλια πεθαινουν τραγουδωντας". Φανταζομουν μια χωρα που πρεπει να οδηγεις 1000χλμ για να βρεις τον κοντινοτερο γειτονα, οπου τα κανγκουρω και τα κοαλα γυρνουσαν ελευθερα στο back yard σου (που τελικα γινεται σε καποια μερη) και που δεν υπαρχει αλλο ονομα απο το Mate. Δεν θα ξεχασω ποτε, και θα συμφωνησω απολυτα με εναν Αυστραλο expatriate, που μεσα στο ιδιο αεροπλανο, μου ειπε: "Mate, Australia is like a very old wife, everyone knows she is down there, but none gives a shit about her". Και ετσι μεταξυ σκεψεων και Αυστραλεζικου χιουμορ ξεκινησε η πορεια μου στην χωρα αυτη...

Σημερα, 3 χρονια μετα, η χωρα αυτη που πια μπορω να ονομαζω και χωρα μου, μου εκανε την τιμη να με χρισει πολιτη της. Και ετσι μετα απο εκατονταδες εγγραφα απο αφεντικα, συγγενεις, σχολες, δημαρχεια, συνεντευξεις και υπογραφες, ο Νεμο ειναι πια Αυστραλος. Πολιτης που αργα ή γρηγορα πρεπει να αποφασισει να ορκιστει στη Βασιλισσα οτι θα υπηρετει και θα σεβεται την χωρα αυτη, για να αποκτησει ετσι το διαβατηριο και τα πληρη προνομια και υποχρεωσεις που πηγαζουν απο αυτο.

Μεσα σε αυτα τα 3 χρονια εζησα την χωρα μεσα απο τα ματια ενος educated (θελω να πιστευω) young adult και ετσι μπορω να δημιουργησω πια μια λιστα με τα πραγματα που με ενοχλουν αλλα και που μου αρεσουν στη χωρα αυτη (την οποια ελαχιστοι ειναι αυτοι που πραγματικα γνωριζουν και δεν ειναι κατοικοι της):

-Μου αρεσει η οργανωση, κατι που μας λειπει στην Ελλαδα. Ολα ειναι σωστα οργανωμενα και οταν εχεις να κανεις με το δημοσιο δεν ειναι αυτοσκοπος των υπαλληλων να σου βγαλουν την ψυχη.
-Μου αρεσει το πρασινο. Δεν θα ξεχασω την πρωτη μου εικονα της πολης απο το αεροπλανο που ειναι πνιγμενη στην κυριολεξια μεσα στα δεντρα. Εχωντας μεγαλωσει στην Αθηνα (αν και σε καλο προαστειο)ποτε δεν ειχα τοσα δεντρα στην γειτονια μου.
-Μου αρεσει η πολη και τα κτηρια της. Εδω ενα κτηριο πανω απο 100 χρονων θεωρειται κληρονομια και προστατευται.Στην Ελλαδα σαβουρα και δινεται αντιπαροχη για πολυκατοικια.
-Μου αρεσει η πολυμορφια της πολης. Οι τοσες διαφορετικες κουλτουρες και η στηριξη που τους δινει το κρατος να αναπτυχθουν δεν μπορει να συγκριθει με τιποτα. Πασχα στο Earlwood (την Greektown της πολης) ειναι σαν Πασχα στο χωριο της γιαγιας μου. Μονο κλαρινα ακους και ολη η περιοχη ζεχνει αρνι στη σουβλα...
-Μου αρεσει το ποσο φιλικος ειναι ο Αυστραλος στον συνανθρωπο του και το ποσο πιστευει στο motto του fair go (ισοτητα) και mateship (συναδελφικοτητα). Καμια σχεση με τους μουροχαυλους τους Αγγλους (αν και συγγενεις) η τους υπεροπτες Αμερικανους. Μαλλον φταει το κλιμα εδω!!!
Θα μπορουσα να φλυαρω για ωρες για το τι και ποσο μου αρεσει το μερος κτλ. κτλ. Αλλα θα με πειτε κολακα. Οποτε λεω να αρχισω με την λιστα των αρνητικων στοιχειων της χωρας αυτης.

-Δεν μου αρεσει λοιπον η ηρεμια. Αν βγεις μετα τις 20.30 εξω απο το σπιτι σου, και μενεις σε προαστειο, ειναι σαν να εχεις βγει σε νεκρη ζωνη. Αλλα μιλαμε για πολυ νεκρα. Τιποτα, δεν υπαρχει ψυχη εξω. Λες και εχει κηρυχτει κατ'οικον περιορισμος. Μπορει να εισαι στη μεση του δρομου εως και μιση ωρα εως οτου να περασει ενα αυτοκινητο. Τα πραγματα οσο πλησιαζεις στο κεντρο ειναι καπως καλυτερα αλλα και παλι με την Ελλαδα δεν μπορει να συγκριθει. Μονο Παρασκευη και Σαββατο μπορεις να ακουσεις βαβουρα στους δρομους αλλα σε αυτο θα επεκταθω παρακατω...
-Και συνεχιζω απο πριν και λεω οτι δεν μου αρεσει ο τροπος που διασκεδαζει ο Αυστραλος. Πινει για να γινει τυφλα και οχι για να χαρει την εξοδο του.. Ειναι τραγικο να περπατας 12.30 την νυχτα στην πολη και να βλεπεις τα 16-18χρονα αλλα και ολες τις αλλες ηλικιες να ξερνοβολανε λιωμα απο το ποτο και οτι αλλες ουσιες εχουν κατεβασει. Απλα δεν ξερουν να διασκεδαζουν...
-Δεν μου αρεσει ο τροπος που εργαζονται εδω. Νομιζουν οτι σκιζονται στην δουλεια και οτι δεν πληρωνονται καλα. Γενικως ολο παραπονιουνται. Αλλα εγγυημενα ο μεσος Αυστραλος δεν φτανει ουτε στο μισο την παραγωγηκοτητα ενος Ευρωπαιου. Οταν ακουω αυτο το no worries (κατι σαν το χαλαρα της Σαλονικης) μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι. Και μετα παραπονιουνται γιατι τους παιρνουν τις δουλειες οι μεταναστες...!!!
-Δεν μου αρεσει που τα σπιτια ειναι πανακριβα. Για να αγορασω σπιτι εδω ετσι που πανε οι τιμες θα πρεπει να μαζευω λεφτα εως και 50 χρονια μετα το θανατο μου...Απλα ειναι απλησιαστα.Και το κρατος δεν κανει τιποτα για αυτο (τωρα εχει αρχισει και κατι παει να κανει)
Ειναι και αλλα πολλα αλλα δεν εχω την ωρα να τα απαριθμησω.

Αν με ρωτουσατε σημερα να σας πω τι ειναι η Αυστραλια λοιπον, θα σας ελεγα: "Μια χωρα με το κλιμα της Μεσογειου ριγμενη στην αλλη ακρη της γης, οπου οι κατοικοι της ζουν ησυχα και οργανωμενα, διασκεδαζουν σαν Αγγλοι, τρωνε σαν Αμερικανοι, εργαζονται σαν Ανατολιτες και πληρωνονται σαν Γερμανοι..."
Αυτη ειναι η χωρα που ολος ο κοσμος ονομαζει "Down Under" Αυτη ειναι η χωρα που απο δω και στο εξης μπορω να λεω εχω για σπιτι μου...

Τα καλά του πολυπολιτισμού..

Εδώ απέναντί μας ακριβώς, ζούσε για πολλά χρόνια, ένα γηρεό ζευγάρι- είχαμε γίνει μάλιστα φίλοι, γιατί τους απέναντι, έτσι όπως είναι τα σπίτια μας εδώ, τους βλέπεις συχνά πυκνά, και θελημένα και αθέλητα. Αναγκάστηκαν όμως να πουλήσουν το σπίτι τους και να φύγουν, γιατί ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό και δεν μπορούσε καλά καλά ν’ανεβεί τη σκάλα και να πάει στην τουαλέτα.

Αυτό έγινε το περασμένο καλοκαίρι, και λίγο καιρό μετά, ήρθαν να ζήσουν εδώ ένα ζευγάρι Ινδών, και μάλιστα, όπως έμαθα αργότερα, Ινδοί από την Ινδία, και όχι απλώς με Ινδική καταγωγή. Η Σάϊλα ήταν τότε έγγυος στον μικρό Τίμοθυ που γεννήθηκε τελικά τον περασμένο Σεπτέμβρη, και όταν μπήκαν στο σπίτι δυσκολεύτηκαν λιγάκι μέχρι να βρουν πώς ανοίγουν τα νερά και άλλες τέτοιες πρακτικότητες, και τους βοηθήσαμε εμείς γιατί δεν μπορούσα και να βλέπω την ετοιμόγεννη χωρίς νερό στο σπίτι-από τότε δε, τα λέμε συχνά-πυκνά.

Η Σάϊλα και ο Μάθιου είναι Ινδοί χριστιανοί από την Κεράλα. Ηρθαν εδώ γιατί η Αγγλία δεν έχει αρκετές νοσοκόμες και αναγκάζεται και εισάγει από το εξωτερικό, ( η Σάϊλα είναι νοσοκόμα), είναι εδώ για κάπου έξι χρόνια, αγορασαν σπίτι και έχουν πάρει και Βρετανική υπηκοότητα. Η Ινδία μάλιστα δεν αποδέχεται διπλή υπηκοότητα και τώρα για να πάνε εκεί πρέπει να βγάλουν βίζα όπως και κάθε τουρίστας.

Με τη Σάϊλα κάναμε αρκετή παρέα, και φέτος το καλοκαίρι που κατεβήκαμε στην Ελλάδα, φιλοξένησε και κάποια από τα φυτά μου, μάζευε και την αλληλογραφία μας, και έριχνε και μια ματιά στο σπίτι όσο λείπαμε. Και στα γενέθλια του Τίμοθυ, μας προσκάλεσαν και μας στο πάρτυ. Είχαμε τις αμφιβολίες μας με τον Ανθονυ σχετικά, γιατί ξέρουμε ( από παρατήρηση και μόνο) οτί η Σάϊλα και ο Μάθιου δεν κάνουν παρέες παρά μόνο με άλλους Ινδούς, και μάλιστα Ινδούς μόνο από την Κεράλα, μια που στην Ινδία λέει η μια επαρχία με την άλλη είναι σαν άλλη χώρα, διαφέρουν και στη γλώσσα και στις παραδόσεις.

Είναι μάλιστα Πεντηκοστιανοί, και κάνουν την εκκλησία τους τα Σάββατα, δε γιορτάζουν τα Χριστούγεννα και έχουν τη συνήθεια να φιλοξενούν τον παπά και άλλους πολλούς στο σπίτι συχνά-πυκνά.

Πήγαμε όμως, και περάσαμε πολύ καλά. Μας είχαν αναθέσει μάλιστα και μια παρέα, μια φίλη τους Ινδή αλλά όχι Χριστιανή, που ζει στο Μπέλφαστ και δεν ήξερε και αυτή κανέναν άλλον στο πάρτυ. Μας είχαν πει οτι θα άρχιζε κατά τις 10 το πρωΐ, αλλά μας είπαν και να μη πάμε νωρίς, γιατί το έχουν λέει συνήθεια οι Ινδοί να αργούν. Οντως, αυτοί οι ίδιοι, έφτασαν κατά τις 11, και μετά από μας, που περιμέναμε κατσουφιασμένοι από τις 10.45!

Με τη φίλη σχολιάζαμε τα διαφορά Σάρι-ποια ήταν δηλαδή παραδοσιακά και ποια όχι, τις θρησκείες και τη ζωή τους: η ίδια δουλεύει στο Μπέλφαστ σαν μάνατζερ μιας εταιρίας, έχει αφήσει όμως την κόρη της οικότροφο στην Ινδία, γιατί έτσι μπορεί να της προσφέρει την πιο ακριβή εκπαίδευση που υπάρχει.

Κάποια στιγμή, άρχισαν και οι προσευχές, και οι ύμνοι, όλα ακαταλαβήστηκα σε μας, εκτός από κάτι “Αληλούϊα, Αληλούϊα” που φώναζε ο κόσμος κατα καιρούς, χέρια ψηλά, μάτια κλειστά και όλο και άλλος έπαιρνε το λόγο, και μας έλεγε και η φίλη από δίπλα, οτι πολλοί από αυτούς ήταν πρώτα Ινδουϊστές αλλά αλλαξοπίστησαν, και γιαυτό τώρα μαρτυρούν με θέρμη τη νέα τους πίστη.

Τελικά έκοψαν και την τούρτα, και μετά άρχισε και το φαγητό, με δυο ειδών κάρυ, ένα με κρέας και ένα χωρίς, ρύζι με ινδοκάρυδο και jaggery, καυτερό μοσχολέμονο τουρσί, κοτόπουλο ψητό για τα παιδιά, σαλάτα λάχανο με γιαούρτι και παπαντόμ. Και για επιδόρπιο είχαν ένα χυλό από φακές, που ήταν όμως εμετικά γλυκό και μπουκωτικό, αλλά ήταν λέει το παραδοσιακό επιδόρπιο στην Κεράλα.

Φύγαμε κατά τις 2, μπουκωμένοι και χαρούμενοι που είχαμε αποφασίσει να πάμε. Μπορεί να είμασταν οι μόνοι μή Ινδοί και όντως ξεχωρίζαμε ολίγον σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, είμασταν και οι πιο casual- όλοι οι άλλοι φορούσαν κουστούμια και οι κυρίες πανέμορφα Σάρι, αλλά νοιώσαμε και πραγματικά καλοδεχούμενοι και ελαφρώς κολακευμένοι, γιατί μας είχανε προσκαλέσει σε μια μάλλον κλειστή συντροφιά.