Αustralians all let us rejoice...

Οταν περιπου 3 χρονια πριν και μεσα στην τρελη ζεστη του καλοκαιριου στο Ντουμπαι, το τοτε αφεντικο μου, μπηκε στο γραφειο και μου ειπε: "σε 1 μηνα φευγεις για μεταπτυχιακο στην Αυστραλια", η πρωτη μου σκεψη ηταν οτι τον βαρεσε η ζεστη στο κεφαλι...

Αργοτερα, μεσα στο αεροπλανο πια, σκεφτομουν τι εχω φταιξει και με στελνουν σε ενα μερος που οι μονες εικονες που εχω στο μυαλο μου ειναι μια μιξη απο φωτογραφιες απο Ελληνοαυστραλους συγγενεις, απο την τηλεσειρα "Εισαι το ταιρι μου" και απο την παλαιοτερη σειρα "Τα πουλια πεθαινουν τραγουδωντας". Φανταζομουν μια χωρα που πρεπει να οδηγεις 1000χλμ για να βρεις τον κοντινοτερο γειτονα, οπου τα κανγκουρω και τα κοαλα γυρνουσαν ελευθερα στο back yard σου (που τελικα γινεται σε καποια μερη) και που δεν υπαρχει αλλο ονομα απο το Mate. Δεν θα ξεχασω ποτε, και θα συμφωνησω απολυτα με εναν Αυστραλο expatriate, που μεσα στο ιδιο αεροπλανο, μου ειπε: "Mate, Australia is like a very old wife, everyone knows she is down there, but none gives a shit about her". Και ετσι μεταξυ σκεψεων και Αυστραλεζικου χιουμορ ξεκινησε η πορεια μου στην χωρα αυτη...

Σημερα, 3 χρονια μετα, η χωρα αυτη που πια μπορω να ονομαζω και χωρα μου, μου εκανε την τιμη να με χρισει πολιτη της. Και ετσι μετα απο εκατονταδες εγγραφα απο αφεντικα, συγγενεις, σχολες, δημαρχεια, συνεντευξεις και υπογραφες, ο Νεμο ειναι πια Αυστραλος. Πολιτης που αργα ή γρηγορα πρεπει να αποφασισει να ορκιστει στη Βασιλισσα οτι θα υπηρετει και θα σεβεται την χωρα αυτη, για να αποκτησει ετσι το διαβατηριο και τα πληρη προνομια και υποχρεωσεις που πηγαζουν απο αυτο.

Μεσα σε αυτα τα 3 χρονια εζησα την χωρα μεσα απο τα ματια ενος educated (θελω να πιστευω) young adult και ετσι μπορω να δημιουργησω πια μια λιστα με τα πραγματα που με ενοχλουν αλλα και που μου αρεσουν στη χωρα αυτη (την οποια ελαχιστοι ειναι αυτοι που πραγματικα γνωριζουν και δεν ειναι κατοικοι της):

-Μου αρεσει η οργανωση, κατι που μας λειπει στην Ελλαδα. Ολα ειναι σωστα οργανωμενα και οταν εχεις να κανεις με το δημοσιο δεν ειναι αυτοσκοπος των υπαλληλων να σου βγαλουν την ψυχη.
-Μου αρεσει το πρασινο. Δεν θα ξεχασω την πρωτη μου εικονα της πολης απο το αεροπλανο που ειναι πνιγμενη στην κυριολεξια μεσα στα δεντρα. Εχωντας μεγαλωσει στην Αθηνα (αν και σε καλο προαστειο)ποτε δεν ειχα τοσα δεντρα στην γειτονια μου.
-Μου αρεσει η πολη και τα κτηρια της. Εδω ενα κτηριο πανω απο 100 χρονων θεωρειται κληρονομια και προστατευται.Στην Ελλαδα σαβουρα και δινεται αντιπαροχη για πολυκατοικια.
-Μου αρεσει η πολυμορφια της πολης. Οι τοσες διαφορετικες κουλτουρες και η στηριξη που τους δινει το κρατος να αναπτυχθουν δεν μπορει να συγκριθει με τιποτα. Πασχα στο Earlwood (την Greektown της πολης) ειναι σαν Πασχα στο χωριο της γιαγιας μου. Μονο κλαρινα ακους και ολη η περιοχη ζεχνει αρνι στη σουβλα...
-Μου αρεσει το ποσο φιλικος ειναι ο Αυστραλος στον συνανθρωπο του και το ποσο πιστευει στο motto του fair go (ισοτητα) και mateship (συναδελφικοτητα). Καμια σχεση με τους μουροχαυλους τους Αγγλους (αν και συγγενεις) η τους υπεροπτες Αμερικανους. Μαλλον φταει το κλιμα εδω!!!
Θα μπορουσα να φλυαρω για ωρες για το τι και ποσο μου αρεσει το μερος κτλ. κτλ. Αλλα θα με πειτε κολακα. Οποτε λεω να αρχισω με την λιστα των αρνητικων στοιχειων της χωρας αυτης.

-Δεν μου αρεσει λοιπον η ηρεμια. Αν βγεις μετα τις 20.30 εξω απο το σπιτι σου, και μενεις σε προαστειο, ειναι σαν να εχεις βγει σε νεκρη ζωνη. Αλλα μιλαμε για πολυ νεκρα. Τιποτα, δεν υπαρχει ψυχη εξω. Λες και εχει κηρυχτει κατ'οικον περιορισμος. Μπορει να εισαι στη μεση του δρομου εως και μιση ωρα εως οτου να περασει ενα αυτοκινητο. Τα πραγματα οσο πλησιαζεις στο κεντρο ειναι καπως καλυτερα αλλα και παλι με την Ελλαδα δεν μπορει να συγκριθει. Μονο Παρασκευη και Σαββατο μπορεις να ακουσεις βαβουρα στους δρομους αλλα σε αυτο θα επεκταθω παρακατω...
-Και συνεχιζω απο πριν και λεω οτι δεν μου αρεσει ο τροπος που διασκεδαζει ο Αυστραλος. Πινει για να γινει τυφλα και οχι για να χαρει την εξοδο του.. Ειναι τραγικο να περπατας 12.30 την νυχτα στην πολη και να βλεπεις τα 16-18χρονα αλλα και ολες τις αλλες ηλικιες να ξερνοβολανε λιωμα απο το ποτο και οτι αλλες ουσιες εχουν κατεβασει. Απλα δεν ξερουν να διασκεδαζουν...
-Δεν μου αρεσει ο τροπος που εργαζονται εδω. Νομιζουν οτι σκιζονται στην δουλεια και οτι δεν πληρωνονται καλα. Γενικως ολο παραπονιουνται. Αλλα εγγυημενα ο μεσος Αυστραλος δεν φτανει ουτε στο μισο την παραγωγηκοτητα ενος Ευρωπαιου. Οταν ακουω αυτο το no worries (κατι σαν το χαλαρα της Σαλονικης) μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι. Και μετα παραπονιουνται γιατι τους παιρνουν τις δουλειες οι μεταναστες...!!!
-Δεν μου αρεσει που τα σπιτια ειναι πανακριβα. Για να αγορασω σπιτι εδω ετσι που πανε οι τιμες θα πρεπει να μαζευω λεφτα εως και 50 χρονια μετα το θανατο μου...Απλα ειναι απλησιαστα.Και το κρατος δεν κανει τιποτα για αυτο (τωρα εχει αρχισει και κατι παει να κανει)
Ειναι και αλλα πολλα αλλα δεν εχω την ωρα να τα απαριθμησω.

Αν με ρωτουσατε σημερα να σας πω τι ειναι η Αυστραλια λοιπον, θα σας ελεγα: "Μια χωρα με το κλιμα της Μεσογειου ριγμενη στην αλλη ακρη της γης, οπου οι κατοικοι της ζουν ησυχα και οργανωμενα, διασκεδαζουν σαν Αγγλοι, τρωνε σαν Αμερικανοι, εργαζονται σαν Ανατολιτες και πληρωνονται σαν Γερμανοι..."
Αυτη ειναι η χωρα που ολος ο κοσμος ονομαζει "Down Under" Αυτη ειναι η χωρα που απο δω και στο εξης μπορω να λεω εχω για σπιτι μου...

Τα καλά του πολυπολιτισμού..

Εδώ απέναντί μας ακριβώς, ζούσε για πολλά χρόνια, ένα γηρεό ζευγάρι- είχαμε γίνει μάλιστα φίλοι, γιατί τους απέναντι, έτσι όπως είναι τα σπίτια μας εδώ, τους βλέπεις συχνά πυκνά, και θελημένα και αθέλητα. Αναγκάστηκαν όμως να πουλήσουν το σπίτι τους και να φύγουν, γιατί ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό και δεν μπορούσε καλά καλά ν’ανεβεί τη σκάλα και να πάει στην τουαλέτα.

Αυτό έγινε το περασμένο καλοκαίρι, και λίγο καιρό μετά, ήρθαν να ζήσουν εδώ ένα ζευγάρι Ινδών, και μάλιστα, όπως έμαθα αργότερα, Ινδοί από την Ινδία, και όχι απλώς με Ινδική καταγωγή. Η Σάϊλα ήταν τότε έγγυος στον μικρό Τίμοθυ που γεννήθηκε τελικά τον περασμένο Σεπτέμβρη, και όταν μπήκαν στο σπίτι δυσκολεύτηκαν λιγάκι μέχρι να βρουν πώς ανοίγουν τα νερά και άλλες τέτοιες πρακτικότητες, και τους βοηθήσαμε εμείς γιατί δεν μπορούσα και να βλέπω την ετοιμόγεννη χωρίς νερό στο σπίτι-από τότε δε, τα λέμε συχνά-πυκνά.

Η Σάϊλα και ο Μάθιου είναι Ινδοί χριστιανοί από την Κεράλα. Ηρθαν εδώ γιατί η Αγγλία δεν έχει αρκετές νοσοκόμες και αναγκάζεται και εισάγει από το εξωτερικό, ( η Σάϊλα είναι νοσοκόμα), είναι εδώ για κάπου έξι χρόνια, αγορασαν σπίτι και έχουν πάρει και Βρετανική υπηκοότητα. Η Ινδία μάλιστα δεν αποδέχεται διπλή υπηκοότητα και τώρα για να πάνε εκεί πρέπει να βγάλουν βίζα όπως και κάθε τουρίστας.

Με τη Σάϊλα κάναμε αρκετή παρέα, και φέτος το καλοκαίρι που κατεβήκαμε στην Ελλάδα, φιλοξένησε και κάποια από τα φυτά μου, μάζευε και την αλληλογραφία μας, και έριχνε και μια ματιά στο σπίτι όσο λείπαμε. Και στα γενέθλια του Τίμοθυ, μας προσκάλεσαν και μας στο πάρτυ. Είχαμε τις αμφιβολίες μας με τον Ανθονυ σχετικά, γιατί ξέρουμε ( από παρατήρηση και μόνο) οτί η Σάϊλα και ο Μάθιου δεν κάνουν παρέες παρά μόνο με άλλους Ινδούς, και μάλιστα Ινδούς μόνο από την Κεράλα, μια που στην Ινδία λέει η μια επαρχία με την άλλη είναι σαν άλλη χώρα, διαφέρουν και στη γλώσσα και στις παραδόσεις.

Είναι μάλιστα Πεντηκοστιανοί, και κάνουν την εκκλησία τους τα Σάββατα, δε γιορτάζουν τα Χριστούγεννα και έχουν τη συνήθεια να φιλοξενούν τον παπά και άλλους πολλούς στο σπίτι συχνά-πυκνά.

Πήγαμε όμως, και περάσαμε πολύ καλά. Μας είχαν αναθέσει μάλιστα και μια παρέα, μια φίλη τους Ινδή αλλά όχι Χριστιανή, που ζει στο Μπέλφαστ και δεν ήξερε και αυτή κανέναν άλλον στο πάρτυ. Μας είχαν πει οτι θα άρχιζε κατά τις 10 το πρωΐ, αλλά μας είπαν και να μη πάμε νωρίς, γιατί το έχουν λέει συνήθεια οι Ινδοί να αργούν. Οντως, αυτοί οι ίδιοι, έφτασαν κατά τις 11, και μετά από μας, που περιμέναμε κατσουφιασμένοι από τις 10.45!

Με τη φίλη σχολιάζαμε τα διαφορά Σάρι-ποια ήταν δηλαδή παραδοσιακά και ποια όχι, τις θρησκείες και τη ζωή τους: η ίδια δουλεύει στο Μπέλφαστ σαν μάνατζερ μιας εταιρίας, έχει αφήσει όμως την κόρη της οικότροφο στην Ινδία, γιατί έτσι μπορεί να της προσφέρει την πιο ακριβή εκπαίδευση που υπάρχει.

Κάποια στιγμή, άρχισαν και οι προσευχές, και οι ύμνοι, όλα ακαταλαβήστηκα σε μας, εκτός από κάτι “Αληλούϊα, Αληλούϊα” που φώναζε ο κόσμος κατα καιρούς, χέρια ψηλά, μάτια κλειστά και όλο και άλλος έπαιρνε το λόγο, και μας έλεγε και η φίλη από δίπλα, οτι πολλοί από αυτούς ήταν πρώτα Ινδουϊστές αλλά αλλαξοπίστησαν, και γιαυτό τώρα μαρτυρούν με θέρμη τη νέα τους πίστη.

Τελικά έκοψαν και την τούρτα, και μετά άρχισε και το φαγητό, με δυο ειδών κάρυ, ένα με κρέας και ένα χωρίς, ρύζι με ινδοκάρυδο και jaggery, καυτερό μοσχολέμονο τουρσί, κοτόπουλο ψητό για τα παιδιά, σαλάτα λάχανο με γιαούρτι και παπαντόμ. Και για επιδόρπιο είχαν ένα χυλό από φακές, που ήταν όμως εμετικά γλυκό και μπουκωτικό, αλλά ήταν λέει το παραδοσιακό επιδόρπιο στην Κεράλα.

Φύγαμε κατά τις 2, μπουκωμένοι και χαρούμενοι που είχαμε αποφασίσει να πάμε. Μπορεί να είμασταν οι μόνοι μή Ινδοί και όντως ξεχωρίζαμε ολίγον σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, είμασταν και οι πιο casual- όλοι οι άλλοι φορούσαν κουστούμια και οι κυρίες πανέμορφα Σάρι, αλλά νοιώσαμε και πραγματικά καλοδεχούμενοι και ελαφρώς κολακευμένοι, γιατί μας είχανε προσκαλέσει σε μια μάλλον κλειστή συντροφιά.

«Αν κάνεις μήνυση θα το μετανιώσεις»

«Ήξερα ότι δουλειά της Αστυνομίας είναι να προστατεύει τους πολίτες και κυρίως όταν αυτοί το έχουν ανάγκη. Αυτό τουλάχιστον κάνουν οι αστυνομικές αρχές στην ισπανική πόλη όπου μένω. Φαίνεται όμως ότι στην πατρίδα μου, Αστυνομία και προστασία του πολίτη είναι δύο έννοιες αντίθετες».

Για την Άννα Φραγκίδου οι φετινές διακοπές στη Σκάλα Ερεσού εξελίχθηκαν οδυνηρά: στις 27 Αυγούστου, τις πρώτες πρωινές ώρες, και ενώ βρισκόταν στη Λέσβο ήδη τρεις ημέρες, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού. «Σε διπλανό καφέμπαρ από αυτό όπου καθόμουν στην Πλατεία της Σκάλας, άκουσα φωνές και είδα έναν άντρα να γρονθοκοπεί στο πρόσωπο μία γυναίκα. Μέχρι να πλησιάσω κάποιοι θαμώνες κρατούσαν τον δράστη. Όμως ελευθερώθηκε, με έριξε πάνω σε ένα τραπέζι και προσπάθησε να με στραγγαλίσει. Ευτυχώς κάποιοι τον τράβηξαν από πάνω μου», καταγγέλλει στα «ΝΕΑ» η 27χρονη, μόνιμη κάτοικος Βαρκελώνης.

Η δύσκολη νύχτα όμως δεν σταμάτησε εκεί. Στον τόπο του συμβάντος έφθασαν άντρες της Αστυνομίας. «Κι ενώ αρχικά ανακουφίστηκα, πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι η Αστυνομία δεν είναι πάντα στην υπηρεσία του πολίτη. Στην απόφασή μου να υποβάλω μήνυση κατά του ανθρώπου που πήγε να με πνίξει, ο αστυνομικός, του Αστυνομικού Τμήματος Αντίσσης, προσπαθούσε να με αποτρέψει λέγοντάς μου μάλιστα “θα το μετανιώσεις”. Γρήγορα κατάλαβα ότι αστυνομικοί και δράστης ήταν γνωστοί». Υποστηρίζει μάλιστα ότι δεν δίστασαν να την κοροϊδέψουν, την ώρα που η ίδια έφερε τραύματα στον λαιμό και στο μέτωπο. «Στην απορία μου εάν θα πάμε στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσω μήνυση, με ειρωνεύτηκαν, “δεν είμαστε ταξί”, μου είπαν, ενώ αρνήθηκαν να μου δώσουν και τα ονόματά τους».

ΕΙΡΩΝΕΙΑ

«Στην απορία μου εάν θα πάμε στο αστυνομικό τμήμα, μου απάντησαν, “δεν είμαστε ταξί”

Στο νοσοκομείο

Η επόμενη κίνηση της 27χρονης ήταν να πάει στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί διέγνωσαν κακώσεις στον λαιμό και εκδορές στο μέτωπο. «Επικοινώνησα με δικηγόρο στην Αθήνα, ο οποίος και ανέλαβε την υπόθεσή μου. Μετά το περιστατικό δύσκολα θα ξαναέλθω για διακοπές στην Ελλάδα». Η υπόθεση, όπως όλα δείχνουν, θα πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης καθώς η 27χρονη Άννα βρίσκεται σε διαδικασία υποβολής μήνυσης εναντίον του άντρα που τη χτύπησε, παρ΄ ότι έχει επιστρέψει στη Βαρκελώνη. «Παράλληλα όμως έγραψα και μία επιστολή, την οποία θα κοινοποιήσει ο δικηγόρος μου στον διοικητή Αστυνομίας της Λέσβου αλλά και στο υπουργείο Εσωτερικών προκειμένου να λάβουν γνώση του περιστατικού και να πάρουν μέτρα προς αποφυγήν νέων τέτοιων κρουσμάτων».

Από την πλευρά του ο αστυνομικός διευθυντής Λέσβου κ. Χρήστος Δεσποτέλλης για το περιστατικό τόνισε στα «ΝΕΑ» ότι αμέσως μόλις υπάρξει ενημέρωση από την ίδια την καταγγέλλουσα είτε γραπτή είτε προφορική θα διατάξει ΕΔΕ για το συμβάν και αν διαπιστωθούν ευθύνες θα αποδοθούν εκεί όπου πρέπει.

TA NEA Παρασκευη 12/9/08

Βίον ανθόσπαρτον

Αν είσαι συντηρητικός, με βεριτάμπλ οπισθοδρομικές απόψεις, σαν την κ. Σάρα Πέιλιν, παράγεις πάντα τρελά οικογενειακά σενάρια, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Γνωρίσαμε προχθές την κυβερνήτη της Αλάσκας με το όπλο στο χέρι, σκυμμένη πάνω από τον τάρανδο που σκότωσε, δηλώνοντας ότι είναι υπέρ της ελεύθερης οπλοφορίας. Χθες μάθαμε ότι θα γίνει γιαγιά, η δεκαεπτά- χρονη κόρη της είναι έγκυος. Και βέβαια θα το κρατήσει το παιδί, αυτό δα έλειπε, αφού το κυριότερο πολιτικό χαρακτηριστικό της μαμάς της είναι η αντίθεση στις αμβλώσεις. Δεν έκανε άμβλωση ούτε στο παιδί με σύνδρομο Ντάουν που γέννησε στα 44 χρόνια της, κι ας ήξερε ότι πάσχει. Σπάνια συναντά κανείς συντηρητικούς με τόση συνέπεια. Συνήθως είναι υποκριτές, κηρύττουν την αρετή για τους άλλους και με τον εαυτό τους βολεύονται όπως όπως, ζώντας διπλή ζωή, αφού τίποτα δεν τους προκαλεί τόσο να διολισθήσουν σε ό,τι θεωρούν ως αμαρτία, όσο η ίδια η έννοια της αμαρτίας.

Η κυβερνήτης της Αλάσκας λοιπόν, και υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, υπήρξε αντίθετη με όλα τα σχολικά προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και υποστήριζε τη σεξουαλική αποχή ως μοναδική λύση για τους εφήβους, οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν περιμένουν παρά μια επίσημη ενθάρρυνση για να καλογερέψουν. Στην Αλάσκα φαίνεται άρεσαν όλα αυτά, επειδή ο ανθρώπινος πληθυσμός είναι αρκετά αραιός ακόμα και πιθανόν να απειλείται από αρκούδες, ίσως κι από παραστρατημένα ελάφια.

Τώρα η κυρία Πέιλιν θα παντρέψει την κόρη της στα γρήγορα, αφού δεν πρόλαβε να επωφεληθεί από την εκπαίδευση αποχής και την παρέσυραν οι άλλοι με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Με τις ευχές όλων μας για βίον ανθόσπαρτο και μακριά από τον Λευκό Οίκο. Να διασκεδάζουμε με την αγαπημένη οικογένεια, αλλά τηρώντας αποστάσεις ασφαλείας.

Της Άννας Δαμιανίδη ( Αναδημοσιευση απο ΤΑΝΕΑ )

Να'μαστε πάλι...

Να ‘μαστε πίσω στη βάση μας λοιπόν, μετά από πέντε εβδομάδες στην Ελλάδα και έξι εβδομάδες μακρυά από τον μαγικό κόσμο του ιντερνετ.

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε τόσος καιρός..

Και ούτε που κατάλαβα πώς, τόσες εβδομάδες στην Ελλάδα, δεν βρήκα μια ώρα καιρό να ανοίξω τον υπολογιστή της μαμάς μου- ούτε ένα βράδυ. Τί να πεις, διακοπές..

Πέρασαν λοιπόν οι διακοπές και για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, μ’έχει πιάσει μελαγχολία. Συνήθως περιμένω πώς και πώς να γυρίσω σπίτι- σχεδόν όσο περιμένω πώς και πώς να φύγω για κάτω.

Αλλά κάτι ο καιρός ο μελαγχολικός, κάτι η κούραση και το κρύο, καθώς και η συνειδητοποίηση οτί θα ήταν καλά να είχα ακόμη περισσότερο χρόνο- πέντε εβδομάδες πέρασαν και δε βγήκα ούτε μια βόλτα με το μηχανάκι, δεν πήγα στα “Παραμύθια” να δω τη Νατάσα ένα βράδυ, δε βγήκα έξω το βράδυ αλλά ούτε και το πρωί για καφέ, δεν έπεξα ένα τάβλι με τον μπαμπά μου και δεν ήπια ούτε μια ρετσίνα.

Βέβαια έφαγα είκοσι γύρους, τρία κεφαλάκια ( δύο ψητά και ένα σούπα, και για πρώτη φορά ένα είχε και κέρατα!!), τρία χταπόδια, μία σουπιά, δύο αχινούς και πολλά ακόμα ουζομεζεδικά, μπακαλιάρο σκορδαλιά δύο φορές, και βέβαια ήπια του κόσμου τα τσίπουρα και εκλεκτά δραμινά κρασιά. Ολα αυτά βέβαια, και σε συνδυασμό με την ξάπλα στην αιώρα κάτω από τις καρυδιές, και την ανάγνωση όλων των “Γαστρονόμων” και “Gourmet” της περασμένης χρονιάς, είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, το να μη μου κάνει δηλαδή ούτε ένα παντελόνι.

Αλλά ας είναι.. διακοπές, Ελλάδα, και καλοκαίρι, σημαίνουν διαφορετικά πράματα για τον καθέναν μας. Για μένα σημαίνουν οικογένεια, παλιούς φίλους, καλό φαΐ και πιοτό, μουχαμπέτι, ξάπλες στην αιώρα και περιοδικά μαγειρικής, “παράθυρα” στις ειδήσεις τα βράδυα που δεν τα χορταίνω με τίποτα, και ζέστη, πολλή ζέστη, κουνούπια και σκυλάδικα να μπαίνουν το βράδυ απ’το παράθυρο, και την γλυκιά μελαγχολία του αποχωρισμού.

Η χαμένη τιμή των Ολυμπιακών Αγώνων

Ο Ρόγκ και η παρέα του εκφράζουν αυτό ακριβώς που πρεσβεύει η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Κι ας λένε ότι προστατεύουν το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Δημιούργησαν την απόλυτη διοργάνωση των χορηγών, του πλούτου
που διοχετεύεται στους λίγους, και απαξιώνουν τον άνθρωπο. Πανηγύριζαν για την τελετή έναρξης και ξαφνικά, οι αποκαλύψεις για όλο αυτό το υπερθέαμα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είχαμε μιά τελετή-μαϊμού. Βίντεο τα πυροτεχνήματα, αλλά ακόμα πιό εξωφρενικό, το γεγονός ότι η 9χρονη Λιν που μάγεψε τραγουδώντας την «Ωδή στην Πατρίδα» δανείστηκε τη φωνή της 7χρονη Γιανγκ, η οποία δεν ήταν και τόσο όμορφη!
Αυτό που ξεπερνά κάθε όριο, είναι η ωμή εξήγηση του υπεύθυνου μουσικής παραγωγής της τελετής: «Ηταν θέμα εθνικού συμφέροντος».
Αλήθεια, ρώτησαν αυτά τα δύο κοριτσάκια αν συμφωνούσαν; Η μήπως τους γονείς τους; Οταν όμως ο άνθρωπος περνά σε δεύτερη μοίρα όλα μπορούν να συμβούν.
Ο Ρόγκ και η παρέα του πανηγυρίζουν για την επιτυχία των Αγώνων και δεν έχουν πεί κουβέντα για τις βομβιστικές ενέργειες στην Κίνα. Μας μιλούν για Ολυμπιακή Εκεχειρία και δεν ακούσαμε κανένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στη Οσετία.
Ο Ρογκ και η παρέα του μετρούν τα κέρδη για να αποτιμήσουν τη χαμένη τιμή των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλωστε, αυτοί περνούν μιά χαρά στο Πεκίνο, οι Κινέζοι σίγουρα θα έχουν φροντίσει για την ευχάριστη διαμονή τους. Οπως κι εμείς, πριν από τέσσερα χρόνια στην Αθήνα...

Γιώργος Χούπης (Αναδημοσιευση απο ΤΑΝΕΑ)

For Doujon Zammit- Only The Good Die Young!!!

There are times in life that you feel sorrow for a person that left this word, even if you don't know a lot about him. In most cases people like Doujon don't even make it to the news...
I knew this mate (R.I.P) cause I met him one night at a party of a common friend.It was close to the area where he lives, in South-West Sydney (Cecil Hills), so learning about his fate, especially when that had to do with my country, makes me furious.
I am lucky enough to be able to say that I will attend the memorial gathering tomorrow Sunday the 3rd of August, in one of his favorite places in Sydney, the Cecil Hills Lake. I will be there amongst hundreds of other people, friends and family to honor him. I will be there, for the redemption of my country, so that people learn that these are not Greece's true colors...

Γιατι οπως πολυ σωστα το εθεσε η Elva ο Doujon ηταν (ευτυχως για αυτον) Αυστραλος και οχι ενα τυχαιος απο τους πολλους ξενους που χανονται καθε χρονο στην χωρα μας...
Το κατα ποσο με τετοιες πραξεις αμαυρωνουμε την εικονα μας δεν ειναι της παρουσης. Το κατα ποσο φταιμε ή οχι που ανεχομαστε να γινονται αυτα παλι δεν ειναι... Γιατι σε μια χωρα που οι μπραβοι μπορουν να σκοτωνουν "εν ψυχρω" σε πολυσυχναστο μερος νεους ανθρωπους,κατι δεν παει καλα. Ας ελπισουμε οτι κατι θα αλλαξει (if I had a dime for every time I say that about Greece, I'd be a millionaire by now...).

Και μην παραπονιομαστε μετα που η χωρα μας εξαφανιστηκε φετος απο το top10 των πιο επιθυμητων προορισμων...

Καλο Ταξιδι Doujj, Rest in Peace...

Αφιερωμένο...



PS. Με προλαβες Elva, thank you...

Κλινικά νεκρός ο Αυστραλός!

Το «κλινικά» το κάνει να ακούγεται ελαφρύτερο, διότι καταλαβαίνετε, νεκρός ένας νεαρός 20 ετών, είναι βαρύ. Αν και στο μονόστηλο ο θάνατός του αναφέρεται ως θάνατος αλλοδαπού, κι ελαφραίνει ακόμα περισσότερο από το «κλινικά». Καθ΄ ότι αλλοδαπούς λέμε εμείς τους ανεπιθύμητους, που έρχονται με τα πλοία παράνομα από την Τουρκία και στοιβάζονται στα νησιά, οπότε ένας λιγότερος, δύο λιγότεροι, είναι συνηθισμένο. Χάνονται στον δρόμο μερικοί, είναι στο πρόγραμμα η φύρα. Αλλά αυτός ο αλλοδαπός είναι Αυστραλός, δυστυχώς. Και μάλλον δεν ήρθε από την Τουρκία παράνομα, το δε νησί όπου έπεσε κλινικά νεκρός δεν είναι η Σάμος με το στρατόπεδο προσφύγων, ούτε η Λέρος, ούτε καν η Λέσβος, αλλά η Μύκονος, αν είναι δυνατόν. Φαίνεται ότι ο αλλοδαπός αυτός ήταν τουρίστας, που είχε πάει σε νυχτερινό κέντρο στη Μύκονο, κι απλώς δεν άρεσε η φάτσα του στους μπράβους. Τον λιάνισαν οι σεκιουριτάδες τον μικρό, αστυνομικοί ιδιωτικοί λέγονται επίσης και σχεδιάζεται να οπλοφορούν, διότι καμιά φορά δεν χτυπάνε αρκετά δυνατά με τα ρόπαλα. Τι να σου κάνουν και τα ρόπαλα όταν ανεβοκατεβαίνουν σε στιβαρά κεφάλια εικοσάχρονων; Κινδυνεύουν και να σπάσουν. Πάντως φαίνεται ότι εκεί στην Αυστραλία δεν τους ταΐζουν καλά, διότι το συγκεκριμένο εικοσαετές κεφάλι έσπασε- κλινικά πάντα- και ο θάνατος επήλθε. Τον πέρασαν, λέει, οι μπράβοι για κλέφτη, και μπορεί ο νόμος να λέει ότι για την κλοπή δεν ισχύει ποινή θανάτου, αλλά πού να το ξέρουν οι σεκιουριτάδες; Νομική τελείωσαν; Αυτοί να χειρίζονται όπλα ξέρουν, για τα υπόλοιπα ας βγάλει άκρη το διπλωματικό σώμα με την πρεσβεία της Αυστραλίας. Κρίμα πάντως να μην κάνουν οι άλλοι αλλοδαποί, αυτοί που πρέπει να τρώνε τις ροπαλιές, τουρισμό στη Μύκονο, και να μπλέκεται κανείς έτσι.

Της Άννας Δαμιανίδη

Ανατυπωση απο τα ΝΕΑ

Σκούπα εσείς, σκούπα κι εμείς!

Πάνω από είκοσι μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με σακούλες απορριμμάτων, γάντια, φτυάρια και σκούπες καθάρισαν την παραλία

Επιχειρηση σκουπα πραγματοποίησαν, όχι οι αστυνομικοί, αλλά οι μετανάστες χθες το πρωί στην κεντρική παραλία της Νέας Χώρας στα Χανιά! Αλλάζοντας για λίγο ρόλους, πάνω από είκοσι μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με σακούλες απορριμμάτων, γάντια, φτυάρια και σκούπες καθάρισαν την πολυσύχναστη παραλία περνώντας το μήνυμα για «μια περισσότερο καθαρή και ανθρώπινη πόλη», αφού όπως δηλώνουν νιώθουν πολίτες των Χανίων.

Η πρωτοβουλία του Φόρουμ Μεταναστών προκάλεσε αρχικά την έκπληξη, τόσο των Ελλήνων, όσο και των ξένων τουριστών. «Αυτό ήταν μόνο η αρχή, γιατί θα προχωρήσουμε και σε άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες για μια πιο ανθρώπινη πόλη» ανάφερε ο Αμπντούλ Χατζή από την Τυνησία. Παράλληλα, στον χώρο της παραλίας οι μετανάστες μετέφεραν και το χαριστικό παζάρι που λειτουργούν στον χώρο του Φόρουμ, από το οποίο όποιος θέλει μπορεί να πάρει είδη ρουχισμού, διακόσμησης και άλλα ή να αφήσει τα δικά του, αυτά που δεν χρειάζεται στο σπίτι του.

Το χαριστικό παζάρι λειτουργεί κάθε μέρα στο Στέκι του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, στα Χανιά. «Κάναμε αυτήν την προσπάθεια γιατί και εμείς θέλουμε να ζήσουμε σε μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη. Ένας άνθρωπος γιατί αγαπάει τον τόπο του; Γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Αν αγαπάς εκεί που ζεις, αυτό το μέρος είναι το ωραιότερο του κόσμου. Αν δεν αγαπάς εκεί που ζεις, αυτό το μέρος δεν είναι ωραίο και όμορφο. Οι μετανάστες αγαπάμε τα Χανιά και όπως και όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να ζούμε σε ένα μέρος καθαρό και ανθρώπινο. Κάναμε και θα κάνουμε προσπάθεια για μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη, γιατί και εμείς είμαστε πολίτες αυτής της πόλης» υπογράμμισε ο Σαλή Φατίχ Άρουφ, μετανάστης από το Κουρδιστάν.
Γιώργος Κώνστας, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

Φιλάκια... για το περιβάλλον!

Οι σύγχρονοι ηγέτες πλέον προσφέρονται σαν φασουλήδες για το μιντιακό υπερθέαμα μάλλον παρά ως πολιτικοί με σκέψη και ικανότητες να βρουν λύσεις. Μεγαλύτερο μέλημά τους να πετύχουν θεαματικές πιρουέτες στη βαλτώδη πολιτική σκηνή χάριν της κάμερας. Και οι Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί αποδεικνύονται βιρτουόζοι. Και οι δυο τους πολιτικοί του συντηρητικού χώρου και ως εκ τούτου υπέρμαχοι των μεθόδων ανάπτυξης και λειτουργίας του οικονομικού συστήματος που κατ΄ εξοχήν ευθύνονται για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Τι άλλο να κάνουν, λοιπόν; Στέλνουν φιλάκια για να κάνουν ατμόσφαιρα, που λέει και το ανέκδοτο.

Τους είδαμε να στέλνουν φιλιά σαν ροκ σταρ σε μαθητριούλες, αλλά δεν ακούσαμε τι συζήτησαν για την προστασία του περιβάλλοντος Τους ξανάδαμε σε άλλα πλάνα να φυτεύουν όλοι μαζί ταυτοχρόνως δεντράκια σε συμμετρικά τετραγωνισμένους χώρους, σαν να εκτελούν συγχρονισμένα φιγούρα χορευτικής παρωδίας.

Οι ηγέτες των 8 οικονομικά εύρωστων χωρών του κόσμου με τα σινιέ κοστούμια τους και τα βιαστικά βήματά τους μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς έστειλαν το μήνυμα της... αδιαφορίας τους για το περιβάλλον.

Αν και συναντήθηκαν ακριβώς γι΄ αυτό. Να συζητήσουν μέτρα προστασίας του. Εν τω μεταξύ, ο Μπερλουσκόνι έστειλε στις παγκόσμιες οθόνες τα λιγωμένα χαρακτηριστικά του καθώς έστελνε φιλάκια σε κάτι μαθητριούλες που έτυχε να βρεθούν στο κτίριο όπου συναντήθηκαν οι 8 ηγέτες.

Έτσι κι αλλιώς, η συνάντηση των 8 «ισχυρών του κόσμου» δεν ήταν παρά μια προγραμματισμένη παράσταση δήθεν εγρήγορσης υπέρ της προστασίας του πλανήτη, η οποία πάντως δεν έγινε εμφανής, παρά μόνο στις αντιδράσεις του Ιταλού πρωθυπουργού στη θέα των κοριτσιών με τις σχολικές ποδιές. Είναι βέβαιο πως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει το κέφι και τον χρόνο να σαλιαρίζει. Και αυτό ακριβώς «πουλάει» στα διεθνή μίντια, όπως ο Σαρκοζί τον γάμο του με τη μοντέλα- τραγουδίστρια Κάρλα Μπρούνι.

Αυτά τα πολύ προσωπικά τους χαρακτηριστικά σχολιάζονται μονίμως από τα διεθνή μέσα, συγκεντρώνουν την προσοχή, γίνονται το επίκεντρο διαφόρων σαχλαμαριζουσών αναλύσεων από δημοσιογράφους που άλλοτε θα κατακεραύνωναν με πικρόχολα σχόλια την αποτυχημένη πολιτική των εν λόγω ηγετών. Κι όμως, το πλούσιο αυτό ταλέντο δημοσιογραφικής διεισδυτικότητας έχει πλέον διοχετευθεί στην κουτσομπολίστικη προσέγγιση της πολιτικής σκηνής, όχι μόνο της εσωτερικής των κρατών αλλά της παγκόσμιας.

Ως εκ τούτου οι 8 ισχυροί δεν έχουν πλέον κανένα πρόβλημα να επιδείξουν την καλοζωισμένη ελαφρότητά τους και χωρίς να ορρωδούν μπροστά στο βλέμμα του παγκόσμιου κοινού, να σαχλαμαρίζουν σαν κομψευάμενοι δανδήδες των σαλονιών. Αλλά γνωρίζουν καλύτερα απ΄ όλους τη λειτουργία των μίντια. Γνωρίζουν άριστα το τελετουργικό της ενημέρωσης, που επικεντρώνεται και αναδεικνύει τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες ιδιωτικών συμπεριφορών εις βάρος της πολιτικής ουσίας. Γνωρίζει πολύ καλά ο Μπερλουσκόνι ότι αυτό που παθιάζει τις κάμερες είναι το προφίλ του ακαταπόνητου ερωτύλου, το οποίο διαρκώς επιδεικνύει στη θέση της πολιτικής βαρύτητας, που δεν διαθέτει. Επιδίδεται ανέτως στις ανάλογες χειρονομίες, όπως αυτή που έστελνε φιλάκια στις μαθητριούλες, προσφέροντας εικόνα γερομπισμπίκη με το καρβουνί γλάσο στο μαλλί και λεύκανση στη μασέλα. Σκασίλα του. Τράβαγε από το μανίκι τον Σαρκοζί να στείλουν μαζί φιλάκια, θεωρώντας προφανώς ότι ο Γάλλος πρόεδρος είναι πιο οικείος από τους υπόλοιπους ως πιο «παιχνιδιάρης» στις ερωτικές του επιλογές. Μάλιστα!

Μάθαμε τι ακριβώς είπαν οι 8 για τη σωτηρία του πλανήτη; Είπαν στ΄ αλήθεια κάτι που να έχει νόημα σε αυτές τις κρίσιμες ώρες; Μα τα παγκόσμια μίντια είχαν άλλες φούριες. Ο δημοσιογράφος της ιταλικής τηλεόρασης έδινε ρεπορτάζ για τη μελαγχολία του Γάλλου προέδρου καθώς συλλογιζόταν την Κάρλα που του έλειπε (που το ΄ξερε άραγε; Του το εξομολογήθηκε ο Νικολά προσωπικώς;): «Μπήκε στο αυτοκίνητο, έγειρε το κεφάλι σκεπτικός και έμεινε έτσι σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, καθώς σκεφτόταν την ωραία Κάρλα», έλεγε ο Ιταλός δημοσιογράφος, σαχλαμαρίζοντας και αυτός για να πουλήσει.
Να που έχει αποτελέσματα η φροντίδα των σύγχρονων ηγετών για την decoration της εξουσίας προκειμένου να τραβήξουν το βλέμμα του φιλοθεάμονος κοινού από τα πραγματικά κρίσιμα προβλήματα. Έτσι κι αλλιώς δυσεπίλυτα είναι, τουλάχιστον ας διασκεδάσει το πλήθος. Αυτή είναι η σύγχρονη μέθοδος διαχείρισης των μεγάλων κρίσεων. Η αφασία.

Πόπη Διαμαντάκου, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ