«Αν κάνεις μήνυση θα το μετανιώσεις»

«Ήξερα ότι δουλειά της Αστυνομίας είναι να προστατεύει τους πολίτες και κυρίως όταν αυτοί το έχουν ανάγκη. Αυτό τουλάχιστον κάνουν οι αστυνομικές αρχές στην ισπανική πόλη όπου μένω. Φαίνεται όμως ότι στην πατρίδα μου, Αστυνομία και προστασία του πολίτη είναι δύο έννοιες αντίθετες».

Για την Άννα Φραγκίδου οι φετινές διακοπές στη Σκάλα Ερεσού εξελίχθηκαν οδυνηρά: στις 27 Αυγούστου, τις πρώτες πρωινές ώρες, και ενώ βρισκόταν στη Λέσβο ήδη τρεις ημέρες, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού. «Σε διπλανό καφέμπαρ από αυτό όπου καθόμουν στην Πλατεία της Σκάλας, άκουσα φωνές και είδα έναν άντρα να γρονθοκοπεί στο πρόσωπο μία γυναίκα. Μέχρι να πλησιάσω κάποιοι θαμώνες κρατούσαν τον δράστη. Όμως ελευθερώθηκε, με έριξε πάνω σε ένα τραπέζι και προσπάθησε να με στραγγαλίσει. Ευτυχώς κάποιοι τον τράβηξαν από πάνω μου», καταγγέλλει στα «ΝΕΑ» η 27χρονη, μόνιμη κάτοικος Βαρκελώνης.

Η δύσκολη νύχτα όμως δεν σταμάτησε εκεί. Στον τόπο του συμβάντος έφθασαν άντρες της Αστυνομίας. «Κι ενώ αρχικά ανακουφίστηκα, πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι η Αστυνομία δεν είναι πάντα στην υπηρεσία του πολίτη. Στην απόφασή μου να υποβάλω μήνυση κατά του ανθρώπου που πήγε να με πνίξει, ο αστυνομικός, του Αστυνομικού Τμήματος Αντίσσης, προσπαθούσε να με αποτρέψει λέγοντάς μου μάλιστα “θα το μετανιώσεις”. Γρήγορα κατάλαβα ότι αστυνομικοί και δράστης ήταν γνωστοί». Υποστηρίζει μάλιστα ότι δεν δίστασαν να την κοροϊδέψουν, την ώρα που η ίδια έφερε τραύματα στον λαιμό και στο μέτωπο. «Στην απορία μου εάν θα πάμε στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσω μήνυση, με ειρωνεύτηκαν, “δεν είμαστε ταξί”, μου είπαν, ενώ αρνήθηκαν να μου δώσουν και τα ονόματά τους».

ΕΙΡΩΝΕΙΑ

«Στην απορία μου εάν θα πάμε στο αστυνομικό τμήμα, μου απάντησαν, “δεν είμαστε ταξί”

Στο νοσοκομείο

Η επόμενη κίνηση της 27χρονης ήταν να πάει στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί διέγνωσαν κακώσεις στον λαιμό και εκδορές στο μέτωπο. «Επικοινώνησα με δικηγόρο στην Αθήνα, ο οποίος και ανέλαβε την υπόθεσή μου. Μετά το περιστατικό δύσκολα θα ξαναέλθω για διακοπές στην Ελλάδα». Η υπόθεση, όπως όλα δείχνουν, θα πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης καθώς η 27χρονη Άννα βρίσκεται σε διαδικασία υποβολής μήνυσης εναντίον του άντρα που τη χτύπησε, παρ΄ ότι έχει επιστρέψει στη Βαρκελώνη. «Παράλληλα όμως έγραψα και μία επιστολή, την οποία θα κοινοποιήσει ο δικηγόρος μου στον διοικητή Αστυνομίας της Λέσβου αλλά και στο υπουργείο Εσωτερικών προκειμένου να λάβουν γνώση του περιστατικού και να πάρουν μέτρα προς αποφυγήν νέων τέτοιων κρουσμάτων».

Από την πλευρά του ο αστυνομικός διευθυντής Λέσβου κ. Χρήστος Δεσποτέλλης για το περιστατικό τόνισε στα «ΝΕΑ» ότι αμέσως μόλις υπάρξει ενημέρωση από την ίδια την καταγγέλλουσα είτε γραπτή είτε προφορική θα διατάξει ΕΔΕ για το συμβάν και αν διαπιστωθούν ευθύνες θα αποδοθούν εκεί όπου πρέπει.

TA NEA Παρασκευη 12/9/08

Βίον ανθόσπαρτον

Αν είσαι συντηρητικός, με βεριτάμπλ οπισθοδρομικές απόψεις, σαν την κ. Σάρα Πέιλιν, παράγεις πάντα τρελά οικογενειακά σενάρια, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Γνωρίσαμε προχθές την κυβερνήτη της Αλάσκας με το όπλο στο χέρι, σκυμμένη πάνω από τον τάρανδο που σκότωσε, δηλώνοντας ότι είναι υπέρ της ελεύθερης οπλοφορίας. Χθες μάθαμε ότι θα γίνει γιαγιά, η δεκαεπτά- χρονη κόρη της είναι έγκυος. Και βέβαια θα το κρατήσει το παιδί, αυτό δα έλειπε, αφού το κυριότερο πολιτικό χαρακτηριστικό της μαμάς της είναι η αντίθεση στις αμβλώσεις. Δεν έκανε άμβλωση ούτε στο παιδί με σύνδρομο Ντάουν που γέννησε στα 44 χρόνια της, κι ας ήξερε ότι πάσχει. Σπάνια συναντά κανείς συντηρητικούς με τόση συνέπεια. Συνήθως είναι υποκριτές, κηρύττουν την αρετή για τους άλλους και με τον εαυτό τους βολεύονται όπως όπως, ζώντας διπλή ζωή, αφού τίποτα δεν τους προκαλεί τόσο να διολισθήσουν σε ό,τι θεωρούν ως αμαρτία, όσο η ίδια η έννοια της αμαρτίας.

Η κυβερνήτης της Αλάσκας λοιπόν, και υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, υπήρξε αντίθετη με όλα τα σχολικά προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και υποστήριζε τη σεξουαλική αποχή ως μοναδική λύση για τους εφήβους, οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν περιμένουν παρά μια επίσημη ενθάρρυνση για να καλογερέψουν. Στην Αλάσκα φαίνεται άρεσαν όλα αυτά, επειδή ο ανθρώπινος πληθυσμός είναι αρκετά αραιός ακόμα και πιθανόν να απειλείται από αρκούδες, ίσως κι από παραστρατημένα ελάφια.

Τώρα η κυρία Πέιλιν θα παντρέψει την κόρη της στα γρήγορα, αφού δεν πρόλαβε να επωφεληθεί από την εκπαίδευση αποχής και την παρέσυραν οι άλλοι με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Με τις ευχές όλων μας για βίον ανθόσπαρτο και μακριά από τον Λευκό Οίκο. Να διασκεδάζουμε με την αγαπημένη οικογένεια, αλλά τηρώντας αποστάσεις ασφαλείας.

Της Άννας Δαμιανίδη ( Αναδημοσιευση απο ΤΑΝΕΑ )

Να'μαστε πάλι...

Να ‘μαστε πίσω στη βάση μας λοιπόν, μετά από πέντε εβδομάδες στην Ελλάδα και έξι εβδομάδες μακρυά από τον μαγικό κόσμο του ιντερνετ.

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε τόσος καιρός..

Και ούτε που κατάλαβα πώς, τόσες εβδομάδες στην Ελλάδα, δεν βρήκα μια ώρα καιρό να ανοίξω τον υπολογιστή της μαμάς μου- ούτε ένα βράδυ. Τί να πεις, διακοπές..

Πέρασαν λοιπόν οι διακοπές και για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, μ’έχει πιάσει μελαγχολία. Συνήθως περιμένω πώς και πώς να γυρίσω σπίτι- σχεδόν όσο περιμένω πώς και πώς να φύγω για κάτω.

Αλλά κάτι ο καιρός ο μελαγχολικός, κάτι η κούραση και το κρύο, καθώς και η συνειδητοποίηση οτί θα ήταν καλά να είχα ακόμη περισσότερο χρόνο- πέντε εβδομάδες πέρασαν και δε βγήκα ούτε μια βόλτα με το μηχανάκι, δεν πήγα στα “Παραμύθια” να δω τη Νατάσα ένα βράδυ, δε βγήκα έξω το βράδυ αλλά ούτε και το πρωί για καφέ, δεν έπεξα ένα τάβλι με τον μπαμπά μου και δεν ήπια ούτε μια ρετσίνα.

Βέβαια έφαγα είκοσι γύρους, τρία κεφαλάκια ( δύο ψητά και ένα σούπα, και για πρώτη φορά ένα είχε και κέρατα!!), τρία χταπόδια, μία σουπιά, δύο αχινούς και πολλά ακόμα ουζομεζεδικά, μπακαλιάρο σκορδαλιά δύο φορές, και βέβαια ήπια του κόσμου τα τσίπουρα και εκλεκτά δραμινά κρασιά. Ολα αυτά βέβαια, και σε συνδυασμό με την ξάπλα στην αιώρα κάτω από τις καρυδιές, και την ανάγνωση όλων των “Γαστρονόμων” και “Gourmet” της περασμένης χρονιάς, είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, το να μη μου κάνει δηλαδή ούτε ένα παντελόνι.

Αλλά ας είναι.. διακοπές, Ελλάδα, και καλοκαίρι, σημαίνουν διαφορετικά πράματα για τον καθέναν μας. Για μένα σημαίνουν οικογένεια, παλιούς φίλους, καλό φαΐ και πιοτό, μουχαμπέτι, ξάπλες στην αιώρα και περιοδικά μαγειρικής, “παράθυρα” στις ειδήσεις τα βράδυα που δεν τα χορταίνω με τίποτα, και ζέστη, πολλή ζέστη, κουνούπια και σκυλάδικα να μπαίνουν το βράδυ απ’το παράθυρο, και την γλυκιά μελαγχολία του αποχωρισμού.

Η χαμένη τιμή των Ολυμπιακών Αγώνων

Ο Ρόγκ και η παρέα του εκφράζουν αυτό ακριβώς που πρεσβεύει η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Κι ας λένε ότι προστατεύουν το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Δημιούργησαν την απόλυτη διοργάνωση των χορηγών, του πλούτου
που διοχετεύεται στους λίγους, και απαξιώνουν τον άνθρωπο. Πανηγύριζαν για την τελετή έναρξης και ξαφνικά, οι αποκαλύψεις για όλο αυτό το υπερθέαμα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είχαμε μιά τελετή-μαϊμού. Βίντεο τα πυροτεχνήματα, αλλά ακόμα πιό εξωφρενικό, το γεγονός ότι η 9χρονη Λιν που μάγεψε τραγουδώντας την «Ωδή στην Πατρίδα» δανείστηκε τη φωνή της 7χρονη Γιανγκ, η οποία δεν ήταν και τόσο όμορφη!
Αυτό που ξεπερνά κάθε όριο, είναι η ωμή εξήγηση του υπεύθυνου μουσικής παραγωγής της τελετής: «Ηταν θέμα εθνικού συμφέροντος».
Αλήθεια, ρώτησαν αυτά τα δύο κοριτσάκια αν συμφωνούσαν; Η μήπως τους γονείς τους; Οταν όμως ο άνθρωπος περνά σε δεύτερη μοίρα όλα μπορούν να συμβούν.
Ο Ρόγκ και η παρέα του πανηγυρίζουν για την επιτυχία των Αγώνων και δεν έχουν πεί κουβέντα για τις βομβιστικές ενέργειες στην Κίνα. Μας μιλούν για Ολυμπιακή Εκεχειρία και δεν ακούσαμε κανένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στη Οσετία.
Ο Ρογκ και η παρέα του μετρούν τα κέρδη για να αποτιμήσουν τη χαμένη τιμή των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλωστε, αυτοί περνούν μιά χαρά στο Πεκίνο, οι Κινέζοι σίγουρα θα έχουν φροντίσει για την ευχάριστη διαμονή τους. Οπως κι εμείς, πριν από τέσσερα χρόνια στην Αθήνα...

Γιώργος Χούπης (Αναδημοσιευση απο ΤΑΝΕΑ)

For Doujon Zammit- Only The Good Die Young!!!

There are times in life that you feel sorrow for a person that left this word, even if you don't know a lot about him. In most cases people like Doujon don't even make it to the news...
I knew this mate (R.I.P) cause I met him one night at a party of a common friend.It was close to the area where he lives, in South-West Sydney (Cecil Hills), so learning about his fate, especially when that had to do with my country, makes me furious.
I am lucky enough to be able to say that I will attend the memorial gathering tomorrow Sunday the 3rd of August, in one of his favorite places in Sydney, the Cecil Hills Lake. I will be there amongst hundreds of other people, friends and family to honor him. I will be there, for the redemption of my country, so that people learn that these are not Greece's true colors...

Γιατι οπως πολυ σωστα το εθεσε η Elva ο Doujon ηταν (ευτυχως για αυτον) Αυστραλος και οχι ενα τυχαιος απο τους πολλους ξενους που χανονται καθε χρονο στην χωρα μας...
Το κατα ποσο με τετοιες πραξεις αμαυρωνουμε την εικονα μας δεν ειναι της παρουσης. Το κατα ποσο φταιμε ή οχι που ανεχομαστε να γινονται αυτα παλι δεν ειναι... Γιατι σε μια χωρα που οι μπραβοι μπορουν να σκοτωνουν "εν ψυχρω" σε πολυσυχναστο μερος νεους ανθρωπους,κατι δεν παει καλα. Ας ελπισουμε οτι κατι θα αλλαξει (if I had a dime for every time I say that about Greece, I'd be a millionaire by now...).

Και μην παραπονιομαστε μετα που η χωρα μας εξαφανιστηκε φετος απο το top10 των πιο επιθυμητων προορισμων...

Καλο Ταξιδι Doujj, Rest in Peace...

Αφιερωμένο...



PS. Με προλαβες Elva, thank you...

Κλινικά νεκρός ο Αυστραλός!

Το «κλινικά» το κάνει να ακούγεται ελαφρύτερο, διότι καταλαβαίνετε, νεκρός ένας νεαρός 20 ετών, είναι βαρύ. Αν και στο μονόστηλο ο θάνατός του αναφέρεται ως θάνατος αλλοδαπού, κι ελαφραίνει ακόμα περισσότερο από το «κλινικά». Καθ΄ ότι αλλοδαπούς λέμε εμείς τους ανεπιθύμητους, που έρχονται με τα πλοία παράνομα από την Τουρκία και στοιβάζονται στα νησιά, οπότε ένας λιγότερος, δύο λιγότεροι, είναι συνηθισμένο. Χάνονται στον δρόμο μερικοί, είναι στο πρόγραμμα η φύρα. Αλλά αυτός ο αλλοδαπός είναι Αυστραλός, δυστυχώς. Και μάλλον δεν ήρθε από την Τουρκία παράνομα, το δε νησί όπου έπεσε κλινικά νεκρός δεν είναι η Σάμος με το στρατόπεδο προσφύγων, ούτε η Λέρος, ούτε καν η Λέσβος, αλλά η Μύκονος, αν είναι δυνατόν. Φαίνεται ότι ο αλλοδαπός αυτός ήταν τουρίστας, που είχε πάει σε νυχτερινό κέντρο στη Μύκονο, κι απλώς δεν άρεσε η φάτσα του στους μπράβους. Τον λιάνισαν οι σεκιουριτάδες τον μικρό, αστυνομικοί ιδιωτικοί λέγονται επίσης και σχεδιάζεται να οπλοφορούν, διότι καμιά φορά δεν χτυπάνε αρκετά δυνατά με τα ρόπαλα. Τι να σου κάνουν και τα ρόπαλα όταν ανεβοκατεβαίνουν σε στιβαρά κεφάλια εικοσάχρονων; Κινδυνεύουν και να σπάσουν. Πάντως φαίνεται ότι εκεί στην Αυστραλία δεν τους ταΐζουν καλά, διότι το συγκεκριμένο εικοσαετές κεφάλι έσπασε- κλινικά πάντα- και ο θάνατος επήλθε. Τον πέρασαν, λέει, οι μπράβοι για κλέφτη, και μπορεί ο νόμος να λέει ότι για την κλοπή δεν ισχύει ποινή θανάτου, αλλά πού να το ξέρουν οι σεκιουριτάδες; Νομική τελείωσαν; Αυτοί να χειρίζονται όπλα ξέρουν, για τα υπόλοιπα ας βγάλει άκρη το διπλωματικό σώμα με την πρεσβεία της Αυστραλίας. Κρίμα πάντως να μην κάνουν οι άλλοι αλλοδαποί, αυτοί που πρέπει να τρώνε τις ροπαλιές, τουρισμό στη Μύκονο, και να μπλέκεται κανείς έτσι.

Της Άννας Δαμιανίδη

Ανατυπωση απο τα ΝΕΑ

Σκούπα εσείς, σκούπα κι εμείς!

Πάνω από είκοσι μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με σακούλες απορριμμάτων, γάντια, φτυάρια και σκούπες καθάρισαν την παραλία

Επιχειρηση σκουπα πραγματοποίησαν, όχι οι αστυνομικοί, αλλά οι μετανάστες χθες το πρωί στην κεντρική παραλία της Νέας Χώρας στα Χανιά! Αλλάζοντας για λίγο ρόλους, πάνω από είκοσι μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με σακούλες απορριμμάτων, γάντια, φτυάρια και σκούπες καθάρισαν την πολυσύχναστη παραλία περνώντας το μήνυμα για «μια περισσότερο καθαρή και ανθρώπινη πόλη», αφού όπως δηλώνουν νιώθουν πολίτες των Χανίων.

Η πρωτοβουλία του Φόρουμ Μεταναστών προκάλεσε αρχικά την έκπληξη, τόσο των Ελλήνων, όσο και των ξένων τουριστών. «Αυτό ήταν μόνο η αρχή, γιατί θα προχωρήσουμε και σε άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες για μια πιο ανθρώπινη πόλη» ανάφερε ο Αμπντούλ Χατζή από την Τυνησία. Παράλληλα, στον χώρο της παραλίας οι μετανάστες μετέφεραν και το χαριστικό παζάρι που λειτουργούν στον χώρο του Φόρουμ, από το οποίο όποιος θέλει μπορεί να πάρει είδη ρουχισμού, διακόσμησης και άλλα ή να αφήσει τα δικά του, αυτά που δεν χρειάζεται στο σπίτι του.

Το χαριστικό παζάρι λειτουργεί κάθε μέρα στο Στέκι του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, στα Χανιά. «Κάναμε αυτήν την προσπάθεια γιατί και εμείς θέλουμε να ζήσουμε σε μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη. Ένας άνθρωπος γιατί αγαπάει τον τόπο του; Γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Αν αγαπάς εκεί που ζεις, αυτό το μέρος είναι το ωραιότερο του κόσμου. Αν δεν αγαπάς εκεί που ζεις, αυτό το μέρος δεν είναι ωραίο και όμορφο. Οι μετανάστες αγαπάμε τα Χανιά και όπως και όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να ζούμε σε ένα μέρος καθαρό και ανθρώπινο. Κάναμε και θα κάνουμε προσπάθεια για μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη, γιατί και εμείς είμαστε πολίτες αυτής της πόλης» υπογράμμισε ο Σαλή Φατίχ Άρουφ, μετανάστης από το Κουρδιστάν.
Γιώργος Κώνστας, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

Φιλάκια... για το περιβάλλον!

Οι σύγχρονοι ηγέτες πλέον προσφέρονται σαν φασουλήδες για το μιντιακό υπερθέαμα μάλλον παρά ως πολιτικοί με σκέψη και ικανότητες να βρουν λύσεις. Μεγαλύτερο μέλημά τους να πετύχουν θεαματικές πιρουέτες στη βαλτώδη πολιτική σκηνή χάριν της κάμερας. Και οι Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί αποδεικνύονται βιρτουόζοι. Και οι δυο τους πολιτικοί του συντηρητικού χώρου και ως εκ τούτου υπέρμαχοι των μεθόδων ανάπτυξης και λειτουργίας του οικονομικού συστήματος που κατ΄ εξοχήν ευθύνονται για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Τι άλλο να κάνουν, λοιπόν; Στέλνουν φιλάκια για να κάνουν ατμόσφαιρα, που λέει και το ανέκδοτο.

Τους είδαμε να στέλνουν φιλιά σαν ροκ σταρ σε μαθητριούλες, αλλά δεν ακούσαμε τι συζήτησαν για την προστασία του περιβάλλοντος Τους ξανάδαμε σε άλλα πλάνα να φυτεύουν όλοι μαζί ταυτοχρόνως δεντράκια σε συμμετρικά τετραγωνισμένους χώρους, σαν να εκτελούν συγχρονισμένα φιγούρα χορευτικής παρωδίας.

Οι ηγέτες των 8 οικονομικά εύρωστων χωρών του κόσμου με τα σινιέ κοστούμια τους και τα βιαστικά βήματά τους μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς έστειλαν το μήνυμα της... αδιαφορίας τους για το περιβάλλον.

Αν και συναντήθηκαν ακριβώς γι΄ αυτό. Να συζητήσουν μέτρα προστασίας του. Εν τω μεταξύ, ο Μπερλουσκόνι έστειλε στις παγκόσμιες οθόνες τα λιγωμένα χαρακτηριστικά του καθώς έστελνε φιλάκια σε κάτι μαθητριούλες που έτυχε να βρεθούν στο κτίριο όπου συναντήθηκαν οι 8 ηγέτες.

Έτσι κι αλλιώς, η συνάντηση των 8 «ισχυρών του κόσμου» δεν ήταν παρά μια προγραμματισμένη παράσταση δήθεν εγρήγορσης υπέρ της προστασίας του πλανήτη, η οποία πάντως δεν έγινε εμφανής, παρά μόνο στις αντιδράσεις του Ιταλού πρωθυπουργού στη θέα των κοριτσιών με τις σχολικές ποδιές. Είναι βέβαιο πως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει το κέφι και τον χρόνο να σαλιαρίζει. Και αυτό ακριβώς «πουλάει» στα διεθνή μίντια, όπως ο Σαρκοζί τον γάμο του με τη μοντέλα- τραγουδίστρια Κάρλα Μπρούνι.

Αυτά τα πολύ προσωπικά τους χαρακτηριστικά σχολιάζονται μονίμως από τα διεθνή μέσα, συγκεντρώνουν την προσοχή, γίνονται το επίκεντρο διαφόρων σαχλαμαριζουσών αναλύσεων από δημοσιογράφους που άλλοτε θα κατακεραύνωναν με πικρόχολα σχόλια την αποτυχημένη πολιτική των εν λόγω ηγετών. Κι όμως, το πλούσιο αυτό ταλέντο δημοσιογραφικής διεισδυτικότητας έχει πλέον διοχετευθεί στην κουτσομπολίστικη προσέγγιση της πολιτικής σκηνής, όχι μόνο της εσωτερικής των κρατών αλλά της παγκόσμιας.

Ως εκ τούτου οι 8 ισχυροί δεν έχουν πλέον κανένα πρόβλημα να επιδείξουν την καλοζωισμένη ελαφρότητά τους και χωρίς να ορρωδούν μπροστά στο βλέμμα του παγκόσμιου κοινού, να σαχλαμαρίζουν σαν κομψευάμενοι δανδήδες των σαλονιών. Αλλά γνωρίζουν καλύτερα απ΄ όλους τη λειτουργία των μίντια. Γνωρίζουν άριστα το τελετουργικό της ενημέρωσης, που επικεντρώνεται και αναδεικνύει τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες ιδιωτικών συμπεριφορών εις βάρος της πολιτικής ουσίας. Γνωρίζει πολύ καλά ο Μπερλουσκόνι ότι αυτό που παθιάζει τις κάμερες είναι το προφίλ του ακαταπόνητου ερωτύλου, το οποίο διαρκώς επιδεικνύει στη θέση της πολιτικής βαρύτητας, που δεν διαθέτει. Επιδίδεται ανέτως στις ανάλογες χειρονομίες, όπως αυτή που έστελνε φιλάκια στις μαθητριούλες, προσφέροντας εικόνα γερομπισμπίκη με το καρβουνί γλάσο στο μαλλί και λεύκανση στη μασέλα. Σκασίλα του. Τράβαγε από το μανίκι τον Σαρκοζί να στείλουν μαζί φιλάκια, θεωρώντας προφανώς ότι ο Γάλλος πρόεδρος είναι πιο οικείος από τους υπόλοιπους ως πιο «παιχνιδιάρης» στις ερωτικές του επιλογές. Μάλιστα!

Μάθαμε τι ακριβώς είπαν οι 8 για τη σωτηρία του πλανήτη; Είπαν στ΄ αλήθεια κάτι που να έχει νόημα σε αυτές τις κρίσιμες ώρες; Μα τα παγκόσμια μίντια είχαν άλλες φούριες. Ο δημοσιογράφος της ιταλικής τηλεόρασης έδινε ρεπορτάζ για τη μελαγχολία του Γάλλου προέδρου καθώς συλλογιζόταν την Κάρλα που του έλειπε (που το ΄ξερε άραγε; Του το εξομολογήθηκε ο Νικολά προσωπικώς;): «Μπήκε στο αυτοκίνητο, έγειρε το κεφάλι σκεπτικός και έμεινε έτσι σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, καθώς σκεφτόταν την ωραία Κάρλα», έλεγε ο Ιταλός δημοσιογράφος, σαχλαμαρίζοντας και αυτός για να πουλήσει.
Να που έχει αποτελέσματα η φροντίδα των σύγχρονων ηγετών για την decoration της εξουσίας προκειμένου να τραβήξουν το βλέμμα του φιλοθεάμονος κοινού από τα πραγματικά κρίσιμα προβλήματα. Έτσι κι αλλιώς δυσεπίλυτα είναι, τουλάχιστον ας διασκεδάσει το πλήθος. Αυτή είναι η σύγχρονη μέθοδος διαχείρισης των μεγάλων κρίσεων. Η αφασία.

Πόπη Διαμαντάκου, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

«Πέρασα υπέροχα στην Ελλάδα!»

Αυτο δήλωσε η Μέριλ Στριπ και η αλήθεια είναι πως λίγο- πολύ νιώσαμε όλοι ικανοποίηση και υπερηφάνεια. Κάπου εδώ, όμως, μου τελείωσε το αίσθημα της εθνικής ανάτασης.

Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά και με όλη μου την ειλικρίνεια ομολογώ πως δεν μου αρέσει πια τόσο πολύ αυτό που αντικρύζω γύρω μου. Τα επιχειρήματα καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο! Κάποιοι λένε πως η Ελλάδα είναι η «πατρίδα» των διακοπών. Μόνον που φέτος δεν θα πάω διακοπές- για να είμαι απολύτως ειλικρινής, η πολυπόθητη απόδρασή μου από την Αθήνα θα διαρκέσει μόνο μερικές ημέρες.
Ο λόγος είναι πια κοινό μυστικό: δεν μου περισσεύουν 1.000 ευρώ για μόλις 6 ημέρες πλασματικής ηρεμίας- επειδή θα τις περάσω σε ένα μέτριο δωμάτιο που όμως θα κοστίζει στη καλύτερη περίπτωση 80 ευρώ, με μέτριο σέρβις. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν πως η Ελλάδα περικλείει την απόλυτη διασκέδαση. Ε, δεν θα το έλεγα, όταν στήνομαι μια ώρα στους δρόμους- με πρώτη- δευτέρα, πρώτη- δευτέρα- έως ότου φτάσω στον προορισμό μου.

Και τώρα ας πάμε στα πιο σοβαρά ζητήματα. Κάποιοι άλλοι λένε πως στην Ελλάδα γεννήθηκε η ιατρική. Το επιχείρημα αυτό ακολουθείται μάλιστα από την υπενθύμιση πως όλοι οι γιατροί του κόσμου δίνουν τον όρκο του Ιπποκράτη.
Δεν αντιλέγω πως είναι μεγάλη υπόθεση, αλλά τι να το κάνω όταν κάθε φορά που ακούω για αρρώστιες χτυπάω ξύλο... Τι με τρομάζει; Ότι δεν θα βρίσκω κρεβάτι ΜΕΘ για τον συγγενή μου, ότι θα χρειαστεί κάποιος γνωστός μου να περιμένει 4 μήνες για ακτινοθεραπεία, ότι θα αργήσει το ασθενοφόρο και ένα αγαπημένο μου πρόσωπο θα πληρώσει ακριβά αυτή την καθυστέρηση.

Επίσης, δεν πετάω από χαρά όταν πρέπει να αντιμετωπίσω τη γραφειοκρατία στην Εφορία, όταν χρειάζεται να χαμογελάσω στον αναιδέστατο τραπεζικό υπάλληλο μπας και τελειώσω μια ώρα νωρίτερα, όταν αντιλαμβάνομαι πως το ταξίμετρο με κλέβει αλλά κάνω τα στραβά μάτια γιατί δεν θέλω μπελάδες, όταν πέφτω να κοιμηθώ και ακούω κόρνες, όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και πληρώνω τα «μαλλιοκέφαλά» μου για τα απαραίτητα.
Της Μάρθας Καϊτανίδη, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

Στα κινέζικα να τα πούμε;

Από Συμέλα

Σε καμιά “βαδίζω και παραμιλώ” θα έπεσα σκέφτηκα πρωί-πρωί προχθές, στην βόλτα μου με το σκυλάκι μιας φίλης που αυτές τις μέρες φροντίζω, βλέποντας μια κυρία να μιλά δυνατά - σε κινητό δεν μιλούσε αφού καλόδια δεν είδα πάνω της!

Βάδιζε και προς εμένα, μόλις με είδε, κι εγώ αναρωτιόμουν τι να ήθελε και σαν με πλησίασε αντιλήφθηκα ότι είχα να κάνω με μια που εκτός από την γλώσσα της, τα κινέζικα υποψιαζόμουν, αλλη δεν μιλούσε…

“μμ… νν… ου ου…” κάπως έτσι μου μήλαγε και αφότου με πλησίασε δεν την έκοψα πλέον για καμιά “βαδίζω και παραμιλώ!”

Κάτι προσπαθούσε να μου πει και στην παλάμη με το δάχτυλό της έγραψε τα νούμερα 26 - 20 μα τι να σου πουν τώρα τα εικοσιέξι και τα είκοσι… σε μια ολόκληρη Στοκχόλμη

Κι έδειξε να ήθελε να τηλεφωνήσει κι έβγαλα το κινητό μου! Ευτυχώς που θυμόταν το νούμερο απ’ έξω και το σχημάτισε η ίδια… “μια μια” την άκουγα να λεει, πριν ακόμα μιλήσω, και φαντάστηκα ότι θα μιλήσω με κάποια που λέγεται Mia - ένα συνηθισμένο γυναικείο όνομα!
Κι όντως άκουσα μια γυναίκα στο ακουστικό και χάρηκα κι άρχισα να λέω ότι βρήκα μια κυρία… “μαμα - μαμα” εξηγούσε η κυρία δίπλα μου και κατάλαβα ότι στην κόρη της είχαμε τηλεφωνήσει και χάρηκα ακόμα πιό πολύ! Λύθηκε το πρόβλημα, σκέφτηκα!
Μα να πάω την κυρία στην διεύθηνση που μου ‘λεγε η κόρη στο ακουστικό μου φάνηκε πολύ!
“Να έρθεις να την πάρης”, της είπα… μη μου ζητάς να τρέχω να ψάχνω και διευθήνσεις…!

Δώσαμε ένα ραντεβού και καθόμουν με την χαμένη κυρία και περιμέναμε την κόρη να έρθει να την παραλάβει…δίχως να μιλάμε! Τι να πούμε; Στα κινέζικα;

Τέλος καλό όλα καλά και η κόρη μου εξήγησε ότι η μάνα μόλις τώρα έχει έρθει από την Κίνα αλλά με την διαφορά ώρας ξύπνησε λιγάκι νωρίς κι επειδή οι υπόλοιποι στο σπίτι κοιμόντουσαν πήρε αυτή την κατηφόρα για μια βολτίτσα, υπολόγισε, αλλά δίχως να το αντιληφθεί απομακρύνθηκε από το σπίτι και χάθηκε… δύσκολο είναι μήπως να χαθείς;

(Στην φωτογραφία η μάννα και η κόρη)

ΥΓ: Καλό καλοκαίρι σε όλο τον κόσμο - εγώ θα είμαι λίγο στη Νίσιρο και λίγο στην Αθήνα...