Η χαμένη τιμή των Ολυμπιακών Αγώνων

Ο Ρόγκ και η παρέα του εκφράζουν αυτό ακριβώς που πρεσβεύει η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Κι ας λένε ότι προστατεύουν το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Δημιούργησαν την απόλυτη διοργάνωση των χορηγών, του πλούτου
που διοχετεύεται στους λίγους, και απαξιώνουν τον άνθρωπο. Πανηγύριζαν για την τελετή έναρξης και ξαφνικά, οι αποκαλύψεις για όλο αυτό το υπερθέαμα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είχαμε μιά τελετή-μαϊμού. Βίντεο τα πυροτεχνήματα, αλλά ακόμα πιό εξωφρενικό, το γεγονός ότι η 9χρονη Λιν που μάγεψε τραγουδώντας την «Ωδή στην Πατρίδα» δανείστηκε τη φωνή της 7χρονη Γιανγκ, η οποία δεν ήταν και τόσο όμορφη!
Αυτό που ξεπερνά κάθε όριο, είναι η ωμή εξήγηση του υπεύθυνου μουσικής παραγωγής της τελετής: «Ηταν θέμα εθνικού συμφέροντος».
Αλήθεια, ρώτησαν αυτά τα δύο κοριτσάκια αν συμφωνούσαν; Η μήπως τους γονείς τους; Οταν όμως ο άνθρωπος περνά σε δεύτερη μοίρα όλα μπορούν να συμβούν.
Ο Ρόγκ και η παρέα του πανηγυρίζουν για την επιτυχία των Αγώνων και δεν έχουν πεί κουβέντα για τις βομβιστικές ενέργειες στην Κίνα. Μας μιλούν για Ολυμπιακή Εκεχειρία και δεν ακούσαμε κανένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στη Οσετία.
Ο Ρογκ και η παρέα του μετρούν τα κέρδη για να αποτιμήσουν τη χαμένη τιμή των Ολυμπιακών Αγώνων. Αλλωστε, αυτοί περνούν μιά χαρά στο Πεκίνο, οι Κινέζοι σίγουρα θα έχουν φροντίσει για την ευχάριστη διαμονή τους. Οπως κι εμείς, πριν από τέσσερα χρόνια στην Αθήνα...

Γιώργος Χούπης (Αναδημοσιευση απο ΤΑΝΕΑ)

For Doujon Zammit- Only The Good Die Young!!!

There are times in life that you feel sorrow for a person that left this word, even if you don't know a lot about him. In most cases people like Doujon don't even make it to the news...
I knew this mate (R.I.P) cause I met him one night at a party of a common friend.It was close to the area where he lives, in South-West Sydney (Cecil Hills), so learning about his fate, especially when that had to do with my country, makes me furious.
I am lucky enough to be able to say that I will attend the memorial gathering tomorrow Sunday the 3rd of August, in one of his favorite places in Sydney, the Cecil Hills Lake. I will be there amongst hundreds of other people, friends and family to honor him. I will be there, for the redemption of my country, so that people learn that these are not Greece's true colors...

Γιατι οπως πολυ σωστα το εθεσε η Elva ο Doujon ηταν (ευτυχως για αυτον) Αυστραλος και οχι ενα τυχαιος απο τους πολλους ξενους που χανονται καθε χρονο στην χωρα μας...
Το κατα ποσο με τετοιες πραξεις αμαυρωνουμε την εικονα μας δεν ειναι της παρουσης. Το κατα ποσο φταιμε ή οχι που ανεχομαστε να γινονται αυτα παλι δεν ειναι... Γιατι σε μια χωρα που οι μπραβοι μπορουν να σκοτωνουν "εν ψυχρω" σε πολυσυχναστο μερος νεους ανθρωπους,κατι δεν παει καλα. Ας ελπισουμε οτι κατι θα αλλαξει (if I had a dime for every time I say that about Greece, I'd be a millionaire by now...).

Και μην παραπονιομαστε μετα που η χωρα μας εξαφανιστηκε φετος απο το top10 των πιο επιθυμητων προορισμων...

Καλο Ταξιδι Doujj, Rest in Peace...

Αφιερωμένο...



PS. Με προλαβες Elva, thank you...

Κλινικά νεκρός ο Αυστραλός!

Το «κλινικά» το κάνει να ακούγεται ελαφρύτερο, διότι καταλαβαίνετε, νεκρός ένας νεαρός 20 ετών, είναι βαρύ. Αν και στο μονόστηλο ο θάνατός του αναφέρεται ως θάνατος αλλοδαπού, κι ελαφραίνει ακόμα περισσότερο από το «κλινικά». Καθ΄ ότι αλλοδαπούς λέμε εμείς τους ανεπιθύμητους, που έρχονται με τα πλοία παράνομα από την Τουρκία και στοιβάζονται στα νησιά, οπότε ένας λιγότερος, δύο λιγότεροι, είναι συνηθισμένο. Χάνονται στον δρόμο μερικοί, είναι στο πρόγραμμα η φύρα. Αλλά αυτός ο αλλοδαπός είναι Αυστραλός, δυστυχώς. Και μάλλον δεν ήρθε από την Τουρκία παράνομα, το δε νησί όπου έπεσε κλινικά νεκρός δεν είναι η Σάμος με το στρατόπεδο προσφύγων, ούτε η Λέρος, ούτε καν η Λέσβος, αλλά η Μύκονος, αν είναι δυνατόν. Φαίνεται ότι ο αλλοδαπός αυτός ήταν τουρίστας, που είχε πάει σε νυχτερινό κέντρο στη Μύκονο, κι απλώς δεν άρεσε η φάτσα του στους μπράβους. Τον λιάνισαν οι σεκιουριτάδες τον μικρό, αστυνομικοί ιδιωτικοί λέγονται επίσης και σχεδιάζεται να οπλοφορούν, διότι καμιά φορά δεν χτυπάνε αρκετά δυνατά με τα ρόπαλα. Τι να σου κάνουν και τα ρόπαλα όταν ανεβοκατεβαίνουν σε στιβαρά κεφάλια εικοσάχρονων; Κινδυνεύουν και να σπάσουν. Πάντως φαίνεται ότι εκεί στην Αυστραλία δεν τους ταΐζουν καλά, διότι το συγκεκριμένο εικοσαετές κεφάλι έσπασε- κλινικά πάντα- και ο θάνατος επήλθε. Τον πέρασαν, λέει, οι μπράβοι για κλέφτη, και μπορεί ο νόμος να λέει ότι για την κλοπή δεν ισχύει ποινή θανάτου, αλλά πού να το ξέρουν οι σεκιουριτάδες; Νομική τελείωσαν; Αυτοί να χειρίζονται όπλα ξέρουν, για τα υπόλοιπα ας βγάλει άκρη το διπλωματικό σώμα με την πρεσβεία της Αυστραλίας. Κρίμα πάντως να μην κάνουν οι άλλοι αλλοδαποί, αυτοί που πρέπει να τρώνε τις ροπαλιές, τουρισμό στη Μύκονο, και να μπλέκεται κανείς έτσι.

Της Άννας Δαμιανίδη

Ανατυπωση απο τα ΝΕΑ

Σκούπα εσείς, σκούπα κι εμείς!

Πάνω από είκοσι μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με σακούλες απορριμμάτων, γάντια, φτυάρια και σκούπες καθάρισαν την παραλία

Επιχειρηση σκουπα πραγματοποίησαν, όχι οι αστυνομικοί, αλλά οι μετανάστες χθες το πρωί στην κεντρική παραλία της Νέας Χώρας στα Χανιά! Αλλάζοντας για λίγο ρόλους, πάνω από είκοσι μέλη του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με σακούλες απορριμμάτων, γάντια, φτυάρια και σκούπες καθάρισαν την πολυσύχναστη παραλία περνώντας το μήνυμα για «μια περισσότερο καθαρή και ανθρώπινη πόλη», αφού όπως δηλώνουν νιώθουν πολίτες των Χανίων.

Η πρωτοβουλία του Φόρουμ Μεταναστών προκάλεσε αρχικά την έκπληξη, τόσο των Ελλήνων, όσο και των ξένων τουριστών. «Αυτό ήταν μόνο η αρχή, γιατί θα προχωρήσουμε και σε άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες για μια πιο ανθρώπινη πόλη» ανάφερε ο Αμπντούλ Χατζή από την Τυνησία. Παράλληλα, στον χώρο της παραλίας οι μετανάστες μετέφεραν και το χαριστικό παζάρι που λειτουργούν στον χώρο του Φόρουμ, από το οποίο όποιος θέλει μπορεί να πάρει είδη ρουχισμού, διακόσμησης και άλλα ή να αφήσει τα δικά του, αυτά που δεν χρειάζεται στο σπίτι του.

Το χαριστικό παζάρι λειτουργεί κάθε μέρα στο Στέκι του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, στα Χανιά. «Κάναμε αυτήν την προσπάθεια γιατί και εμείς θέλουμε να ζήσουμε σε μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη. Ένας άνθρωπος γιατί αγαπάει τον τόπο του; Γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Αν αγαπάς εκεί που ζεις, αυτό το μέρος είναι το ωραιότερο του κόσμου. Αν δεν αγαπάς εκεί που ζεις, αυτό το μέρος δεν είναι ωραίο και όμορφο. Οι μετανάστες αγαπάμε τα Χανιά και όπως και όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να ζούμε σε ένα μέρος καθαρό και ανθρώπινο. Κάναμε και θα κάνουμε προσπάθεια για μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη, γιατί και εμείς είμαστε πολίτες αυτής της πόλης» υπογράμμισε ο Σαλή Φατίχ Άρουφ, μετανάστης από το Κουρδιστάν.
Γιώργος Κώνστας, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

Φιλάκια... για το περιβάλλον!

Οι σύγχρονοι ηγέτες πλέον προσφέρονται σαν φασουλήδες για το μιντιακό υπερθέαμα μάλλον παρά ως πολιτικοί με σκέψη και ικανότητες να βρουν λύσεις. Μεγαλύτερο μέλημά τους να πετύχουν θεαματικές πιρουέτες στη βαλτώδη πολιτική σκηνή χάριν της κάμερας. Και οι Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί αποδεικνύονται βιρτουόζοι. Και οι δυο τους πολιτικοί του συντηρητικού χώρου και ως εκ τούτου υπέρμαχοι των μεθόδων ανάπτυξης και λειτουργίας του οικονομικού συστήματος που κατ΄ εξοχήν ευθύνονται για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Τι άλλο να κάνουν, λοιπόν; Στέλνουν φιλάκια για να κάνουν ατμόσφαιρα, που λέει και το ανέκδοτο.

Τους είδαμε να στέλνουν φιλιά σαν ροκ σταρ σε μαθητριούλες, αλλά δεν ακούσαμε τι συζήτησαν για την προστασία του περιβάλλοντος Τους ξανάδαμε σε άλλα πλάνα να φυτεύουν όλοι μαζί ταυτοχρόνως δεντράκια σε συμμετρικά τετραγωνισμένους χώρους, σαν να εκτελούν συγχρονισμένα φιγούρα χορευτικής παρωδίας.

Οι ηγέτες των 8 οικονομικά εύρωστων χωρών του κόσμου με τα σινιέ κοστούμια τους και τα βιαστικά βήματά τους μπροστά στους τηλεοπτικούς φακούς έστειλαν το μήνυμα της... αδιαφορίας τους για το περιβάλλον.

Αν και συναντήθηκαν ακριβώς γι΄ αυτό. Να συζητήσουν μέτρα προστασίας του. Εν τω μεταξύ, ο Μπερλουσκόνι έστειλε στις παγκόσμιες οθόνες τα λιγωμένα χαρακτηριστικά του καθώς έστελνε φιλάκια σε κάτι μαθητριούλες που έτυχε να βρεθούν στο κτίριο όπου συναντήθηκαν οι 8 ηγέτες.

Έτσι κι αλλιώς, η συνάντηση των 8 «ισχυρών του κόσμου» δεν ήταν παρά μια προγραμματισμένη παράσταση δήθεν εγρήγορσης υπέρ της προστασίας του πλανήτη, η οποία πάντως δεν έγινε εμφανής, παρά μόνο στις αντιδράσεις του Ιταλού πρωθυπουργού στη θέα των κοριτσιών με τις σχολικές ποδιές. Είναι βέβαιο πως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έχει το κέφι και τον χρόνο να σαλιαρίζει. Και αυτό ακριβώς «πουλάει» στα διεθνή μίντια, όπως ο Σαρκοζί τον γάμο του με τη μοντέλα- τραγουδίστρια Κάρλα Μπρούνι.

Αυτά τα πολύ προσωπικά τους χαρακτηριστικά σχολιάζονται μονίμως από τα διεθνή μέσα, συγκεντρώνουν την προσοχή, γίνονται το επίκεντρο διαφόρων σαχλαμαριζουσών αναλύσεων από δημοσιογράφους που άλλοτε θα κατακεραύνωναν με πικρόχολα σχόλια την αποτυχημένη πολιτική των εν λόγω ηγετών. Κι όμως, το πλούσιο αυτό ταλέντο δημοσιογραφικής διεισδυτικότητας έχει πλέον διοχετευθεί στην κουτσομπολίστικη προσέγγιση της πολιτικής σκηνής, όχι μόνο της εσωτερικής των κρατών αλλά της παγκόσμιας.

Ως εκ τούτου οι 8 ισχυροί δεν έχουν πλέον κανένα πρόβλημα να επιδείξουν την καλοζωισμένη ελαφρότητά τους και χωρίς να ορρωδούν μπροστά στο βλέμμα του παγκόσμιου κοινού, να σαχλαμαρίζουν σαν κομψευάμενοι δανδήδες των σαλονιών. Αλλά γνωρίζουν καλύτερα απ΄ όλους τη λειτουργία των μίντια. Γνωρίζουν άριστα το τελετουργικό της ενημέρωσης, που επικεντρώνεται και αναδεικνύει τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες ιδιωτικών συμπεριφορών εις βάρος της πολιτικής ουσίας. Γνωρίζει πολύ καλά ο Μπερλουσκόνι ότι αυτό που παθιάζει τις κάμερες είναι το προφίλ του ακαταπόνητου ερωτύλου, το οποίο διαρκώς επιδεικνύει στη θέση της πολιτικής βαρύτητας, που δεν διαθέτει. Επιδίδεται ανέτως στις ανάλογες χειρονομίες, όπως αυτή που έστελνε φιλάκια στις μαθητριούλες, προσφέροντας εικόνα γερομπισμπίκη με το καρβουνί γλάσο στο μαλλί και λεύκανση στη μασέλα. Σκασίλα του. Τράβαγε από το μανίκι τον Σαρκοζί να στείλουν μαζί φιλάκια, θεωρώντας προφανώς ότι ο Γάλλος πρόεδρος είναι πιο οικείος από τους υπόλοιπους ως πιο «παιχνιδιάρης» στις ερωτικές του επιλογές. Μάλιστα!

Μάθαμε τι ακριβώς είπαν οι 8 για τη σωτηρία του πλανήτη; Είπαν στ΄ αλήθεια κάτι που να έχει νόημα σε αυτές τις κρίσιμες ώρες; Μα τα παγκόσμια μίντια είχαν άλλες φούριες. Ο δημοσιογράφος της ιταλικής τηλεόρασης έδινε ρεπορτάζ για τη μελαγχολία του Γάλλου προέδρου καθώς συλλογιζόταν την Κάρλα που του έλειπε (που το ΄ξερε άραγε; Του το εξομολογήθηκε ο Νικολά προσωπικώς;): «Μπήκε στο αυτοκίνητο, έγειρε το κεφάλι σκεπτικός και έμεινε έτσι σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, καθώς σκεφτόταν την ωραία Κάρλα», έλεγε ο Ιταλός δημοσιογράφος, σαχλαμαρίζοντας και αυτός για να πουλήσει.
Να που έχει αποτελέσματα η φροντίδα των σύγχρονων ηγετών για την decoration της εξουσίας προκειμένου να τραβήξουν το βλέμμα του φιλοθεάμονος κοινού από τα πραγματικά κρίσιμα προβλήματα. Έτσι κι αλλιώς δυσεπίλυτα είναι, τουλάχιστον ας διασκεδάσει το πλήθος. Αυτή είναι η σύγχρονη μέθοδος διαχείρισης των μεγάλων κρίσεων. Η αφασία.

Πόπη Διαμαντάκου, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

«Πέρασα υπέροχα στην Ελλάδα!»

Αυτο δήλωσε η Μέριλ Στριπ και η αλήθεια είναι πως λίγο- πολύ νιώσαμε όλοι ικανοποίηση και υπερηφάνεια. Κάπου εδώ, όμως, μου τελείωσε το αίσθημα της εθνικής ανάτασης.

Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά και με όλη μου την ειλικρίνεια ομολογώ πως δεν μου αρέσει πια τόσο πολύ αυτό που αντικρύζω γύρω μου. Τα επιχειρήματα καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο! Κάποιοι λένε πως η Ελλάδα είναι η «πατρίδα» των διακοπών. Μόνον που φέτος δεν θα πάω διακοπές- για να είμαι απολύτως ειλικρινής, η πολυπόθητη απόδρασή μου από την Αθήνα θα διαρκέσει μόνο μερικές ημέρες.
Ο λόγος είναι πια κοινό μυστικό: δεν μου περισσεύουν 1.000 ευρώ για μόλις 6 ημέρες πλασματικής ηρεμίας- επειδή θα τις περάσω σε ένα μέτριο δωμάτιο που όμως θα κοστίζει στη καλύτερη περίπτωση 80 ευρώ, με μέτριο σέρβις. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν πως η Ελλάδα περικλείει την απόλυτη διασκέδαση. Ε, δεν θα το έλεγα, όταν στήνομαι μια ώρα στους δρόμους- με πρώτη- δευτέρα, πρώτη- δευτέρα- έως ότου φτάσω στον προορισμό μου.

Και τώρα ας πάμε στα πιο σοβαρά ζητήματα. Κάποιοι άλλοι λένε πως στην Ελλάδα γεννήθηκε η ιατρική. Το επιχείρημα αυτό ακολουθείται μάλιστα από την υπενθύμιση πως όλοι οι γιατροί του κόσμου δίνουν τον όρκο του Ιπποκράτη.
Δεν αντιλέγω πως είναι μεγάλη υπόθεση, αλλά τι να το κάνω όταν κάθε φορά που ακούω για αρρώστιες χτυπάω ξύλο... Τι με τρομάζει; Ότι δεν θα βρίσκω κρεβάτι ΜΕΘ για τον συγγενή μου, ότι θα χρειαστεί κάποιος γνωστός μου να περιμένει 4 μήνες για ακτινοθεραπεία, ότι θα αργήσει το ασθενοφόρο και ένα αγαπημένο μου πρόσωπο θα πληρώσει ακριβά αυτή την καθυστέρηση.

Επίσης, δεν πετάω από χαρά όταν πρέπει να αντιμετωπίσω τη γραφειοκρατία στην Εφορία, όταν χρειάζεται να χαμογελάσω στον αναιδέστατο τραπεζικό υπάλληλο μπας και τελειώσω μια ώρα νωρίτερα, όταν αντιλαμβάνομαι πως το ταξίμετρο με κλέβει αλλά κάνω τα στραβά μάτια γιατί δεν θέλω μπελάδες, όταν πέφτω να κοιμηθώ και ακούω κόρνες, όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ και πληρώνω τα «μαλλιοκέφαλά» μου για τα απαραίτητα.
Της Μάρθας Καϊτανίδη, ανατυπωση απο ΤΑ ΝΕΑ

Στα κινέζικα να τα πούμε;

Από Συμέλα

Σε καμιά “βαδίζω και παραμιλώ” θα έπεσα σκέφτηκα πρωί-πρωί προχθές, στην βόλτα μου με το σκυλάκι μιας φίλης που αυτές τις μέρες φροντίζω, βλέποντας μια κυρία να μιλά δυνατά - σε κινητό δεν μιλούσε αφού καλόδια δεν είδα πάνω της!

Βάδιζε και προς εμένα, μόλις με είδε, κι εγώ αναρωτιόμουν τι να ήθελε και σαν με πλησίασε αντιλήφθηκα ότι είχα να κάνω με μια που εκτός από την γλώσσα της, τα κινέζικα υποψιαζόμουν, αλλη δεν μιλούσε…

“μμ… νν… ου ου…” κάπως έτσι μου μήλαγε και αφότου με πλησίασε δεν την έκοψα πλέον για καμιά “βαδίζω και παραμιλώ!”

Κάτι προσπαθούσε να μου πει και στην παλάμη με το δάχτυλό της έγραψε τα νούμερα 26 - 20 μα τι να σου πουν τώρα τα εικοσιέξι και τα είκοσι… σε μια ολόκληρη Στοκχόλμη

Κι έδειξε να ήθελε να τηλεφωνήσει κι έβγαλα το κινητό μου! Ευτυχώς που θυμόταν το νούμερο απ’ έξω και το σχημάτισε η ίδια… “μια μια” την άκουγα να λεει, πριν ακόμα μιλήσω, και φαντάστηκα ότι θα μιλήσω με κάποια που λέγεται Mia - ένα συνηθισμένο γυναικείο όνομα!
Κι όντως άκουσα μια γυναίκα στο ακουστικό και χάρηκα κι άρχισα να λέω ότι βρήκα μια κυρία… “μαμα - μαμα” εξηγούσε η κυρία δίπλα μου και κατάλαβα ότι στην κόρη της είχαμε τηλεφωνήσει και χάρηκα ακόμα πιό πολύ! Λύθηκε το πρόβλημα, σκέφτηκα!
Μα να πάω την κυρία στην διεύθηνση που μου ‘λεγε η κόρη στο ακουστικό μου φάνηκε πολύ!
“Να έρθεις να την πάρης”, της είπα… μη μου ζητάς να τρέχω να ψάχνω και διευθήνσεις…!

Δώσαμε ένα ραντεβού και καθόμουν με την χαμένη κυρία και περιμέναμε την κόρη να έρθει να την παραλάβει…δίχως να μιλάμε! Τι να πούμε; Στα κινέζικα;

Τέλος καλό όλα καλά και η κόρη μου εξήγησε ότι η μάνα μόλις τώρα έχει έρθει από την Κίνα αλλά με την διαφορά ώρας ξύπνησε λιγάκι νωρίς κι επειδή οι υπόλοιποι στο σπίτι κοιμόντουσαν πήρε αυτή την κατηφόρα για μια βολτίτσα, υπολόγισε, αλλά δίχως να το αντιληφθεί απομακρύνθηκε από το σπίτι και χάθηκε… δύσκολο είναι μήπως να χαθείς;

(Στην φωτογραφία η μάννα και η κόρη)

ΥΓ: Καλό καλοκαίρι σε όλο τον κόσμο - εγώ θα είμαι λίγο στη Νίσιρο και λίγο στην Αθήνα...

Οσοι πιστοι...

Φίλε blogger,

Σου αποστέλλουμε ξανά το ερωτηματολόγιο της έρευνας που πραγματοποιούν το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό Monthly Review και η εταιρία ερευνών VPRC προκειμένου να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας.

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα δημοσιευθούν σε ένα από τα προσεχή τεύχη του περιοδικού, καθώς και στην ηλεκτρονική του έκδοση (www.monthlyreview.gr).

Η επιλογή των blogs έγινε βάσει ποιοτικών χαρακτηριστικών, τα οποία θα βοηθήσουν στην ασφαλέστερη και αντιπροσωπευτικότερη εξαγωγή συμπερασμάτων.

Σε περίπτωση όπου οι διαχειριστές του blog σας είναι περισσότεροι του ενός, δικαίωμα συμμετοχής στην έρευνα έχουν όλοι τους ανεξαιρέτως.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη συμμετοχή, το ενδιαφέρον και το χρόνο σας.

Παραμένω στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση, απορία ή πρόβλημα.

Με εκτίμηση,

Σταμάτης Νικηταράς

Τ 210 3214488

Φ 210 3213578

Κ 697 32 88 026

stamatis@monthlyreview.gr

ΥΓ. Οποιος απο εσας θελει ας μου στειλει ενα email να του αποστειλω το ερωτηματολογιο...εγω προσωπικα δεν εχω απαντησει ακομη και δεν ξερω και αν...

O ανώτερος πολιτισμός διδάσκει τρόπους!!

Αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται εδώ, συχνά για μία μόνο φορά στη ζωή τους, να δουν την Ακρόπολη επειδή θεωρείται κάτι τόσο σημαντικό στον κόσμο, καθόλου δεν τους συμπαθούμε. Καθόλου δεν εκτιμάμε το γεγονός ότι μάζεψαν λεφτά και τα έδωσαν για το ταξίδι αυτό, των λίγων ημερών, το οποίο είναι γι΄ αυτούς πολύτιμο. Το ότι παίρνουν την απόφαση να έρθουν εδώ μέσα στο κατακαλόκαιρο κι ας υποφέρουν πάρα πολύ με τη ζέστη. Το ότι ανεβαίνουν στον γυμνό βράχο μέσα στο λιοπύρι, επισκέπτονται ένα σωρό μνημεία με δύσκολες συνθήκες.

Είναι τώρα μια εβδομάδα που έχει έρθει μια φίλη μου από την Αμερική, 63 χρόνων, ενδυματολόγος στο σινεμά και το θέατρο, μόνη της, αλωνίζει όλη μέρα την Αθήνα και συχνά μου λέει πράγματα που με κάνουν να ντρέπομαι. Πήγε στην Αρχαία Αγορά, πλήρωσε το εισιτήριο κανονικά. Την άλλη μέρα στην Ακρόπολη την έβαλαν να πληρώσει ένα εισιτήριο για όλους τους αρχαιολογικούς χώρους, υποχρεωτικά, κι ας μην ήθελε να πάει σε κανέναν άλλον. Της έδωσαν ένα εισιτήριο που έγραφε πάνω 12 ευρώ, αλλά της ζήτησαν 24! Είσαι σίγουρη; τη ρωτάω. Πήραν 24 ευρώ από όλους όσους ήταν μαζί της εκείνη τη στιγμή, επέμενε, και δεν τους έδωσαν ούτε ένα κατατοπιστικό χαρτάκι, επειδή τους είχαν, λέει, τελειώσει.

Κοιτάζω στον ιστότοπο, δεν υπάρχει άλλο εισιτήριο για την Ακρόπολη, είναι υποχρεωτικό το πακέτο! Λες και πρέπει οι άνθρωποι να τιμωρούνται που είχαν την ιδέα να επισκεφθούν την Ελλάδα. Θα κλείνουν τώρα τα μουσεία για μισή μέρα, άντε και πάλι χάρη τους κάνουμε, εμείς οι ανώτεροι πολιτιστικά, έτσι δεν είναι; Να ταλαιπωρούνται περισσότερο, να μάθουν να σέβονται! Μια τέτοια αντίληψη υποβόσκει..... (Άννα Δαμιανίδη)

Συνεχίζουν να κλείνουν νωρίς τα μουσεία

Σε «διακοπές» βρίσκονται ακόμη δεκάδες μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι ανά την Ελλάδα αφήνοντας απ΄ έξω χιλιάδες τουρίστες και διασύροντας τη χώρα. O Ιούνιος φεύγει, το μεσημεριανό λουκέτο στα μουσεία όμως παραμένει. Χιλιάδες τουρίστες βρίσκουν τις πόρτες κλειστές σε πολλά μουσεία ανά τη χώρα μετά τις τρεις το μεσημέρι. Και δεν είναι μόνο κεντρικά μουσεία που κλειδώνουν τις πόρτες τους- όπως το Νομισματικό της Αθήνας και το Αρχαιολογικό Θεσσαλονίκης- λόγω έλλειψης προσωπικού, αλλά και σχεδόν όλα τα αρχαιολογικά μουσεία των Κυκλάδων, αφήνοντας στους επισκέπτες την εντύπωση πως Ελλάδα σημαίνει μόνο ήλιος, παραλίες και μπαράκια.

Μπορεί στα τουριστικά σποτάκια η Θήρα να μοιάζει ο «απόλυτος προορισμός», όσοι όμως την επιλέξουν για να ανακαλύψουν πέρα από το μαγευτικό της ηλιοβασίλεμα μια γεύση από το πλούσιο παρελθόν της, έχουν χάσει. Διότι δεν φτάνει που το Ακρωτήρι θα μείνει για τρίτο καλοκαίρι κλειστό μετά την κατάρρευση του βιοκλιματικού στεγάστρου (την κατάσταση επιχειρεί να σώσει το προϊστορικό μουσείο που μένει ώς τις 19.00 ανοιχτό), αλλά και το αρχαιολογικό μουσείο του νησιού κλείνει τις πόρτες του στις 15.00.

Την ίδια ώρα κλείνει τόσο το αρχαιολογικό μουσείο της Δήλου- ένας από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς- όσο και και εκείνο της Μυκόνου θέτοντας το δίλημμα στους επισκέπτες: ύπνο μετά το ξενύχτι και παραλία ή πρωινό ξύπνημα και ένα μπάνιο λιγότερο για χάρη της πολιτιστικής ενημέρωσης;

Η εικόνα ίδια σε όλα τα νησιά (Άνδρος, Μήλος, Νάξος, Πάρος, Τήνος, Σύρος, Κέα), αλλά στη Σάμο και το Ρέθυμνο οι τελευταίοι επισκέπτες κόβουν εισιτήριο στις 14.30 καθώς «δεν υπάρχει προσωπικό για επιπλέον βάρδιες», όπως απάντησαν στα «ΝΕΑ» από τα περισσότερα μουσεία. «Κλείναμε στις επτά πέρυσι, αλλά φέτος δεν μας έχουν ενημερώσει». Υπάρχουν βεβαίως και τα χειρότερα καθώς το Αρχαιολογικό Μουσείο Ίου παραμένει κλειστό λόγω έλλειψης προσωπικού και αναμένεται να ανοίξει από τις αρχές Ιουλίου!(Μαίρη Αδαμοπούλου)

«Ας κλείσουν όλοι οι χώροι μόνιμα κι ας τα θάψουν ξανά στο έδαφος. Έτσι θα γίνουν οριστικά απρόσιτα. Αυτή η πολιτική ίσως να αντιπροσωπεύει μια από τις πλέον προηγμένες μεθόδους απώθησης τουρισμού», επισημαίνει ένας από τους δυσαρεστημένους επισκέπτες στον βρετανικό «Guardian» που φιλοξενεί εκτενές άρθρο υπό τον τίτλο «Η κατάρρευση των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων ντροπιάζει τους Έλληνες». «Η Ελλάδα, πατρίδα ορισμένων εκ των σημαντικότερων μνημείων του δυτικού κόσμου, απασχολεί λιγότερους από 100.000 ανθρώπους στον πολιτιστικό τομέα, το ένα όγδοο αυτών της Μεγάλης Βρετανίας. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Αθήνα έχει αφεθεί, χάνοντας την αίγλη που είχε καταφέρει με μόχθο να χαρίσει στην πόλη της το 2004, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, υπογραμμίζοντας τα γκράφιτι που ρυπαίνουν την ιστορική συνοικία της Πλάκας και τους γεμάτους σκουπίδια δρόμους που περιβάλλουν το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο», επισημαίνει το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας. (Αναδημοσιευση και των δυο αρθρων απο ΤΑ ΝΕΑ)

Θανασης Παπακωνσταντινου 'Παλια Πληγη'

Oι μιζες και εμεις!

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ! Ας το γράφουν οι εφημερίδες, ας το λένε τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις. Εγώ δεν το πιστεύω ότι Έλληνες πολιτικοί χρηματίζονται, παίρνουν μίζες, βάζουν το δάχτυλο στο μέλι. Ποτέ και κανένας υπουργός, υφυπουργός, γενικός γραμματέας, σύμβουλος, διοικητής ταμείου ή δημόσιου οργανισμού και επιχείρησης, δήμαρχος ή νομάρχης δεν άγγιξε το δημόσιο χρήμα. Όχι. Γιατί όλοι το θεωρούν ιερό και το φυλάνε, σαν τα μάτια τους.

Εξάλλου, κανένα κόμμα στην Ελλάδα που πέρασε από την κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν είχε υπουργούς κρυφούς ταμίες που διαχειρίζονται το μαύρο χρήμα που παίρνουν από εφοπλιστές, βιομηχάνους, εμπόρους, ελληνικές και ξένες εταιρείες.

Οι προεκλογικές εκστρατείες γίνονται με τα χρήματα που τους δίνει το Δημόσιο και τη συνδρομή των μελών τους. Αλλά χάρη στην καλή διαχείριση και την προσωπική εργασία καταφέρνουν και κάνουν δουλειά εκατομμυρίων με λίγα ευρώ. Ούτε Έλληνες υπουργοί μέσα σε λίγα χρόνια κάνουν βίλες χιλίων τετραγωνικών. Κι αν κανείς το καταφέρει στην Εκάλη, σκάβει ο ίδιος τα θεμέλια, με τα χέρια του ρίχνει τα μπετά και χτίζει αίθρια και σαλόνια.

Οι Έλληνες υπουργοί είναι ένα είδος κοσμοκαλόγερων. Φοράνε τριμμένα κοστούμια, κάλτσες με χαλασμένα λάστιχα και μόνη φιλοδοξία έχουν να μας υπηρετούν. Σε τέτοια ευτυχισμένη χώρα ζούμε. Αλλά, δεν το ξέρουμε!

(Θάνος Παπαδόπουλος, ανατυπωση απο TA NEA)