Tuesday, March 25

Η πατρίδα μου είναι μια σημαία κρεμασμένη στο μπαλκόνι...



Οι πρόγονοί μας πολέμησαν για να μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα στα ελληνικά. Να μπορούμε να μιλάμε, να μπορούμε να σκεφτόμαστε αλλά κυρίως για να μπορούμε να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας. Μπορεί οι αποφάσεις μας να είναι όλες λάθος, αλλά είναι δικές μας.
«μας»… Έθνος, το [αρχ. έθνος], σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινή καταγωγή, κοινές παραδόσεις, κοινά ήθη και έθιμα, είναι ομόγλωσσοι και ζουν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Όρος για μένα αυθαίρετος. Γιατί περισσότερο σημασία έχει η θέληση να ανήκεις σε μια ομάδα παρά τα εξωτερικά γνωρίσματα που έχεις.
Αν οι αγωνιστές του 1821 πολεμούσαν σήμερα για την ελευθερία, θα ήταν ακτιβιστές τρομοκράτες. Θα χρειάζονταν έγκριση του ΝΑΤΟ και ο ΟΗΕ θα αποφάσιζε αν ο αγώνας ήταν δίκαιος. Η Φιλική εταιρεία θα ήταν μια οργάνωση υπό διωγμό και τα μέλη της επικηρυγμένα.


Και για μας; Τι αξία έχουν όλα αυτά; Αγώνες απελευθερωτικοί που έχουν καταντήσει να συμβολίζονται με μια νοικιασμένη στολή τσολιά ή Αμαλίας. Με μια σχολική γιορτή που το παιδί θα βάλει τα κλάματα γιατί ξέχασε τα λόγια. Που γιορτάζονται με πολύβουες παρελάσεις φαντάρων με επιβράβευση μια τιμητική άδεια. Μια ευκαιρία να επιδειχθούν τα εκατομμύρια που έχουν ξοδευτεί για τον πολεμικό εξοπλισμό της χώρας. Να κάνουν οι επίσημοι το κομμάτι τους αφήνοντας δάφνες στον άγνωστο στρατιώτη, φουσκώνοντας από ματαιότητα που μπόρεσαν να εκλεγούν.
Μια σημαία που κυματίζει στο μπαλκόνι δύο φορές το χρόνο ενώ οι ζωές μας είναι ρημαγμένες από μια προσπάθεια να βρούμε τη χώρα των ονείρων μας.

Saturday, March 22

Την ίδια πλάκα;

από Συμέλα

άρε ζηλιάρη κίτρινε... που ζητάς κι εσύ respect με τον ίδιο τρόπο με μένα, που βάζεις τον ίδιο αριθμό όρων με μένα...
ας έβαζες τέσσερις όρους ή δυο, γιατί δηλαδή κι εσύ τρεις;

ξέρετε, παιδιά, μου έχει διαφύγει τελείως με ποια γενεά έχω να κάνω!
και ζητώ συγνώμη γι αυτό!
ξέχασα ότι δεν έχετε καμιά σχέση με την δική μου γενεά που έχει μεγαλώσει όχι μόνο με υπεύθυνες αλλά και με ψυχαναγκαστικές εργασίες - ναι, όπως το αναφέρεις κίτρινε όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται!
και όταν αναλαμβάνουμε κάτι το τηρούμε σαν να το υποσχεθήκαμε στον ίδιο τον Θεό!
ή σαν να μας το έχει αναθέσει ο ίδιος ο Θεός!

"Οποίος επιζητεί την πρωτιά του κειμένου του, παρακαλώ να την ασκεί στο δικό του μπλόγκ"
αυτό ακριβώς ήθελα να αποφύγω με τις προτάσεις μου, όπως πολύ καλά το έχει καταλάβει η "Γιωργία που έρχεται στην πόλη"

ναι, εμένα με απογοητεύει όταν βλέπω το ίδιο κείμενο επί μέρες!!!

εσάς όχι;

όσον αναφορά την διαφήμιση των μπλογκ όντας μέλος στον Μετανάστη, που άκουσα μερικοί να αναφέρουν... για ποια διαφήμιση εννοείται βρε παιδιά;

πόσοι αναγνώστες έχουν την διάθεση να μπαίνουν σε μπλογκ που για ολόκληρη εβδομάδα έχει αναρτημένο το ίδιο κείμενο;

(ήταν μεγάλο το σχόλιο γι αυτό το έκανα ποστ... για να αλλάζει και η πρώτη σελίδα - πάνω από 2-3 μέρες το ίδιο κείμενο εμένα μου γίνεται βαρετό!)

Wednesday, March 19

...Και εγώ, πλάκα κάνω!


Μπορώ να έχω την προσοχή σας δύο λεπτά; Κλείστε παρακαλώ το κινητό σας, γιατί ως Yellow Kid τυχάινει να είμαι ο αρχαιότερος ήρωας κόμικς (100+ χρόνια) αρά εγώ και αν απαιτώ respect! Στην τελική πιστεύω πως είμαι περισσότερο κίτρινος και από τους 31 σας! Πόσα άλλα λογικά επιχειρήματα να σας θέσω πια;

Σοβαρά τώρα, επειδή τα μπλόγκ δεν θα πρέπει να γίνουν μια ψυχαναγκαστική εργασία, να έχουν deadlines και συγκεκριμένη ώρα παράδοσης, αλλά να εξυπηρετούν την αυθορμητικότητα και την έκφραση μας, προσβάλω το παρακάτω πόστ- μανιφέστο (όχι εσάς κυρία μου) ότι μας περιορίζει μια ελευθερία που βρήκαμε βασική για να γραφτούμε μέλη στον «Μετανάστη». Μεταξύ αστείου και σοβαρού, ή τυριού και αχλαδιού θέτω και εγώ τους εξής κανονισμούς:

  1. Όταν μας έρθει το κέφι ή αισθανθούμε την ανάγκη να ανεβάσουμε ένα πόστ , το κάνουμε δίχως δεύτερη σκέψη. Να σταματήσουμε να φοβόμαστε ότι δεν θα διαβαστεί γιατί δεν είναι πάνω πάνω. Οποίος επιζητεί την πρωτιά του κειμένου του, παρακαλώ να την ασκεί στο δικό του μπλόγκ.
  2. Ένα πόστ δεν χαρακτηρίζεται καλό η κακό ανάλογα σε πια θέση βρίσκεται, αλλά λόγω του περιεχομένου του. Η Εφεύρεση του Τροχού δεν υπήρξε τυχαίο γεγονός για την Ανθρωπότητα . Εξυπηρετεί να έχουμε όλοι σήμερα πάνω στο ποντίκι μας μια ροδέλα με την οποία μπορούμε να αναζητήσουμε παλιότερες αναρτήσεις..
  3. Για να καλαμπουρίσουμε τώρα, οι χρήστες του «Μετανάστη», καλά θα κάνουν να πλένουν και αποστειρώνουν τα χέρια τους πριν ακουμπήσουν το πληκτρολόγιο γιατί γεμίζει μικρόβια! Επίσης να ασκούν αυστηρώς ξηροφαγία και 100 γονυπετήσεις ημερησίως!!!

Αν δεν τηρηθούν οι παραπάνω κανόνες, τότε ούτε εγώ καταλαβαίνω γιατί να ασχολούμαι με το μπλόγγινκ και να μην εκδίδω στην τελική μία κυριακάτικη εφημερίδα με DVD όπως κάνει ο κόσμος , ή να μην πιάσω μια δουλεία γραφείου.

Saturday, March 15

ΠΡΟΤΑΣΗ!!!

΄

Από Συμέλα

Επειδή πιστεύω ότι είμαι η μεγαλύτερη από την ομάδα των 31 contributors αυτού του blog λαμβάνω την πρωτοβουλία να ζητήσω respect :-) και να καταθέσω κάποιες προτάσεις με σκοπό να λειτουργήσει το blog κατά έναν πιο καθώς πρέπει τρόπο.

1 – η ανάρτηση νέου ποστ να γίνεται το πολύ ανά 4 ημέρες.
2 – ο κάθε contributor να γράφει ένα κείμενο το πολύ ανά 2 μήνες (θα το παρακολουθώ - όσο γίνεται βέβαια)
3 – η ανάρτηση ενός κειμένου δεν χρειάζεται πάντα να απαιτεί πολύ δουλειά και χρόνο από τον contributor – έρευνα, μελέτη κοκ.

Σε περίπτωση που δεν συμμορφωθούν οι «συνάδελφοί» μου δεν βρίσκω τον λόγο της ύπαρξης αυτού του ιστολογίου.

Παρακαλώ τους "συναδέλφους" να πάρουν θέση

Tuesday, March 11

Τέσσερις μέρες στο Σίδνεϋ

Δεν είναι σκηνή από την Κίνα. Είναι η Dixon Street και η είσοδος στην Chinatown του Σίδνεϋ


Οι μέρες πέρασαν γρήγορα στην Αυστραλία. Ένα ταξίδι τεσσάρων ημερών μας έφερε από τη Μελβούρνη στην πρωτεύουσα της Νέας Νότιας Ουαλίας (έτσι λέγεται η επαρχία του Σίδνεϋ) για σημαντικές παρουσιάσεις σε δημοσιογράφους και συναντήσεις με πελάτες. Ήταν η πρώτη φορά που έμενα τόσες μέρες στην πόλη αυτή, την "πρωτεύουσα" της οικονομίας, της μόδας και των gay της Αυστραλίας - και όχι μόνο της Αυστραλίας.

Δεν είναι απλά μια υπέροχη πόλη, ευλογημένη από την τοποθεσία της δίπλα σε ποτάμι και θάλασσα, και με γωνιές πραγματικά ονειρικές. Είναι μια οργανωμένη, φιλική και καθαρή πόλη που - αντίθετα με την Αθήνα - ελάχιστα πράγματα χρειάστηκε να κάνει για να αναλάβει τους Ολυμπιακούς του 2000. Αφήνω τις φωτογραφίες να κάνουν τις συστάσεις με το Σίδνεϋ. Όσο για μένα, επιστρέφω απόψε στην Αθήνα με πιο βαριές αποσκευές απ΄ό,τι άλλοτε...

Οι παρουσιάσεις μας - τέσσερις τον αριθμό - έγιναν στο κέντρο του Σίδνεϋ, σε ένα στούντιο φωτογραφίας. Το ισόγειο του παλιού και κάπως ρομαντικού κτιρίου είχε "ντυθεί" ειδικά για την περίσταση.

Η όπερα του Σίδνεϋ, κλασσική τουριστική περατζάδα, με εστιατόρια και καφετέριες τριγύρω.


Το σήμα της Coca-Cola στο King's Cross, την (άλλοτε) κακόφημη περιοχή της πόλης, που ακόμα στεγάζει ουκ ολίγα στριπτηζάδικα και μπαρ. Είναι τόσο μεγάλο που θεωρείται από μόνο του αξιοθέατο.


Το Σίδνεϋ, εκτός από την Όπερα και το σήμα της Coca Cola, φημίζεται - μεταξύ των Αυστραλών, τουλάχιστον - και για τα μποτιλιαρίσματά του.


Woolongong, Wooloomooloo (!) είναι μόνο μερικά από τα τοπωνύμια που διασώθηκαν από τους ιθαγενείς...

Το λιμανάκι Rose Bay, ένας παράδεισος με γαλάζιο και πράσινο - όπως λέμε "Βουλιαγμένη". Στο Σίδνεϋ υπάρχουν πολλά τέτοια λιμανάκια...

...και όπως και όλη η Αυστραλία είναι απόλυτα πειθαρχημένα: Στο συγκεκριμένο σημείο, το παρκάρισμα είναι με πληρωμή (από μηχανάκια που σου δίνουν απόδειξη και τη βάζεις στο παρμπρίζ), επιτρέπεται για μάξιμουμ 4 ώρες από τις 8 π.μ. ως τις 6 μ.μ., και τις υπόλοιπες ώρες είναι ελεύθερο - και δωρεάν.


Το Bondi (προφέρεται Μπόνταϊ) Beach είναι το πιο ονομαστό της πόλης. Τεράστια παραλία, καθαρή - αλλά χωρίς ομπρέλες! Η ομπρέλα για την παραλία είναι πρακτικά άγνωστη εδώ...

...κάτι που δεν ισχύει για το αλκοόλ. Γι' αυτό και απαγορεύεται στο Bondi!


Λίγο πιο μακριά από την παραλία του Bondi ένα σπίτι μου τράβηξε την προσοχή. Ολόγυρα γυαλί και κουρτίνες - πραγματικά διαφορετικό από τα Βικτωριανά, παλιά σπίτια και τα μοντέρνα μινιμαλιστικά που είναι ο κανόνας στην Αυστραλία. Μπροστά στο σπίτι, μια αλάνα...
...και εκπληκτική θέα του Rose Bay και της πόλης στο βάθος, ενώ δυο δρόμους πιο πάνω, τα σπίτια τελειώνουν και ξαφνικά... τίποτα! Υπάρχει μόνο ο γκρεμός και η θάλασσα του Ειρηνικού...

Friday, March 7

Πρώτο μπάνιο

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα... (η θάλασσα είναι πίσω από τους λόφους)

"Δεν θα μιλήσουμε για δουλειά σήμερα, έτσι;"
Η πρόταση του συνεργάτη μου ακουγόταν περισσότερο ως απειλή παρά ως υπόδειξη. Ήταν Κυριακή μεσημέρι και η θερμοκρασία φλέρταρε με τους 30 βαθμούς όταν ξεκινούσαμε για τα προάστεια - ή μάλλον τις εξοχές - της Μελβούρνης. Θα επισκεπτόμασταν δύο οινοποιεία στη χερσόνησο του Mornington, κάπου 70 χιλιόμετρα από την πόλη και θα τρώγαμε εκεί.


Πρέπει να ήμουν ένας από τους ελάχιστους με μακρύ παντελόνι, μια και οι Αυστραλοί δε χρειάζονται και πάρα πολύ ήλιο για να βάλουν βερμούδες και σαγιονάρες. Ευτυχώς φορούσα T-shirt και αυτό, πίνοντας Pinot Noir και τρώγοντας κάτω από τον καυτό ήλιο, τουλάχιστον με γλίτωσε από τη θερμοπληξία... Στο πρώτο οινοποιείο, το Τ-Gallant, φάγαμε τρομερές πίτσες (στην Αυστραλία είναι σχεδόν πάντα τετράγωνες) και antipasti...

... ενώ στο δεύτερο, το Montalto, η κρασοκατάνυξη συνδυάζεται με έκθεση γλυπτών, φυσικά στο υπαίθρο.


Εκεί, καινούρια κρασιά, ένα Dry Riesling και τυριά για να μην βαρύνουμε (λέμε τώρα).


Κατεβαίνοντας από τους λόφους και τα οινοποιεία, γύρω στις 4 το απόγευμα, αντικρύσαμε μια θέα που έκοβε την ανάσα - τα ανοιχτόχρωμα νερά είναι ο κόλπος της Μελβούρνης και τα σκουρόχρωμα στο βάθος ο Νότιος Ειρηνικός...


"Μήπως να κάναμε καμιά βουτιά;" έριξε την ιδέα ο Φραγκίσκος. Δεν ήθελα και πολύ: "Φύγαμε!", είπα, χωρίς να σκεφτώ ότι δεν είχαμε καν μαγιό και πετσέτες. Λίγο μετά προβάραμε τα πιο κακόγουστα μαγιό - μέχρι το γόνατο - σε ένα σούπερ-μάρκετ της παραλίας. Εγώ διάλεξα το φούξια... Μαζί με δυο πετσέτες, ήμασταν έτοιμοι - οι κοπέλες της συντροφιάς είχαν αποφασίσει να μη βουτήξουν.


Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να κάνεις απρογραμμάτιστα αυτό που σε ευχαριστεί... κι εμένα η θάλασσα είναι το καλύτερό μου. Δε φαίνεται;


Τα νερά επιπέδου Κυκλάδων, πεντακάθαρα! Η παραλία λέγεται "Safety Beach" από μια μαρίνα που προσφέρει την προστασία της στα ιστιοπλοϊκά της περιοχής. Την επόμενη μέρα μάθαμε ότι παλιά λεγόταν Sharks' Beach γιατί ήταν η μόνη παραλία της Μελβούρνης που είχε καρχαρίες - όχι πια όμως, λένε. Τώρα ήταν απέραντη και έρημη, μια και το καλοκαίρι (υποτίθεται ότι) έχει τελειώσει εδώ. Και, το κυριότερο, χωρίς καρχαρίες...


Επιστρέφοντας, η ώρα ήταν πια έξι το απόγευμα και σταθήκαμε για μια τελευταία φωτογραφία λίγο πριν το Brighton, στο ίδιο σημείο που είχα πάει και πέρυσι τον Απρίλη, εκεί απ΄όπου μπορείς να δεις τη θάλασσα με φόντο την πόλη στο βάθος... Melbourne, we love you!


Sunday, February 24

Τέσσερις νεκροί και η κατάκτηση των Ινδιών

Κι ενώ το Κόσοβο δέχτηκε να γίνει ένα προτεκτοράτο ανεξάρτητο από τη Σερβία με αντάλλαγμα τα ενεργειακά της αποθέματα σε λιγνίτη (40% του ευρωπαϊκού λιγνίτη), σε μια άλλη χώρα ένας λαός προσπαθεί να αποκρούσει για πολλοστή φορά τον Πιζάρο από τα εδάφη της.

Για σένα ανιστόρητε αναγνώστη ο Πιζάρο ήταν ένας Ισπανός κονκισταδόρ που με περίπου 200 άντρες κατάφερε να παγιδεύσει τον βασιλιά των Ίνκας με δόλιο τρόπο και στη συνέχεια να τον εκτελέσει και να υποδουλώσει τις πλούσιες σε χρυσό και ασήμι περιοχές ανατολικά των Άνδεων.

(φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις στο Cusco)

Για άλλη μια φορά όμως οι αγρότες-απόγονοι των Ίνκας καλούνται να αντιμετωπίσουν τον μοντέρνο απόγονο του Ισπανού κονκισταδόρ.Αυτή τη φορά ο στόχος του "πολιτισμένου" και τεχνολογικά ανώτερου κονκισταδόρ δεν είναι τα πλούσια αυτοκρατορικά ανάκτορα και ο τεράστιος αριθμός δούλων κι ούτε τα όπλα του η πυρίτιδα και το ιππικό. Δεν φοράει ασημένια πανοπλία όπως ο Κορτέζ και ο Πιζάρο κι ούτε χρησιμοποιεί σαν αιχμή του δόρατος την χριστιανική πίστη που θα σώσει τις ψυχές των παγανιστών αυτόχθονων.

Στο σημερινό Περού ο κατακτητής φοράει ακριβό κοστούμι και το πεδίο των μαχών του είναι τα διάφορα λόμπυ και τα γραφεία μεγάλων πολυεθνικών χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από το "βασίλειο" των Ίνκας. Όπλο του είναι το μπλάκμπερυ και το λάπτοπ και έχει αντικαταστήσει τις επεκτατικές ιεραποστολές στη χώρα των "βαρβάρων" με τους όρους ελεύθερη αγορά και οικονομική μεταρρύθμιση για το "καλό" όλων και το υπέρογκο κέρδος ορισμένων.
Πλέον ο άπληστος και πεινασμένος απόγονος του Πιζάρο δεν κυνηγάει χρυσάφι και ασήμι, για να στείλει πίσω στην Ισπανία αλλά πετρέλαιο,καταναλωτές, γη και τουρισμό.

(από τις ταραχές στο Ayacucho)

Τα γεγονότα έχουν ως εξής.Τις τελευταίες 10 μέρες στο Περού του κατά κεφαλήν εισοδήματος των $7600 (συγκριτικά με το αντίστοιχο $30500 της Ελλάδας) και των εξαγωγών ύψους 27,14 δισ. δολαρίων (το αντίστοιχο ποσό στην Ελλάδα ήταν 25,76 δισ. δολάρια για το έτος 2007) η χώρα βρίσκεται σε αναβρασμό με 4 νεκρούς και πάνω από 200 έως 700 συλληφθέντες, ενώ σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έχουν κυρηχθεί πολλές περιοχές με το στρατό να έχει αναλάβει δράση.

(Ayacucho)

Oι αναταρραχές ξεκίνησαν με την αντίδραση των αγροτών απέναντι σε μια σειρά μέτρων όπως η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Περού και ΗΠΑ (με ευνοϊκούς όρους για τις ΗΠΑ) και έναν νέο νόμο που αφορά τη χρήση νερού. Οι αγρότες βλέποντας να απειλείται η ανεξαρτησία τους με την αύξηση της τιμής των λιπασμάτων, την ενίσχυση της εισαγωγής φτηνότερων αμερικάνικων αγροτικών προϊόντων και την έλλειψη προστασίας τους από τις περουβιανές τράπεζες, επέλεξαν να αποκλείσουν δρόμους και να συγκρουστούν με την αστυνομία.Ως αποτέλεσμα διακόπηκε η τροφοδοσία πολλών περιοχών, χιλιάδες οδηγοί αποκλείστηκαν σε δρόμους που διασχίζουν τις ερήμους των Άνδεων πέφτοντας θύματα ληστών και οι διαδηλωτές αποτέλεσαν εύκολο στόχο για το στρατό με τις δολοφονίες των διαδηλωτών.


(Ayacucho)

Μακροπρόθεσμα τα παραπάνω μέτρα θα οδηγήσουν απελπισμένους αγρότες στο να μεταναστεύσουν, θα εξαφανιστούν περιβαλλοντικά φιλικές μέθοδοι χρήσης της γης και οι οικογενειακές αγροτικές επιχειρήσεις θα αντικατασταθούν με "Made in the USA" βιομηχανικού τύπου φάρμες.
Σε μια ιστορία που βλέπουμε ολοένα και να επαναλαμβάνεται στον κόσμο, περισσότεροι αγρότες θα αναγκαστούν να καλλιεργούν κόκα για το παγκόσμιο δίκτυο διακίνησης κοκαϊνης και θα δημιουργηθεί μια νέα εργατική δύναμη αγροτών-σκλάβων στα χέρια πολυεθνικών.

Αυτά που γράφω τα είχα πει σε έναν φίλο τις προάλλες, ο οποίος αντέδρασε, όπως θα αντιδρούσαν πολλοί από εμάς..."Χέστηκα τί γίνεται στο Περού, εδώ έχει φτάσει ο καφές 5 ευρώ!"
Το Περού είναι από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς οργανικού καφέ παγκοσμίως.

ΥΓ:Ευχαριστώ τον έλληνα φίλο από το Περού, που ήταν μάρτυρας των γεγονότων και βοήθησε στο να δω τί συνέβαινε και τον ευχαριστώ και για τις φωτογραφίες που έστειλε από τις ταραχές.
Σημειώνω ότι οι περισσότερες πληροφορίες για το Περού και τις ταραχές βγαίνουν προς τα έξω με το σταγονόμετρο και αναφέρονται περισσότερο σε διαμαρτυρίες ενάντια στο χτίσιμο μεγάλων τουριστικών εγκαταστάσεων γύρω από τα ερείπια του Μάτσου Πίτσου.

*παράλληλη ανάρτηση με το καφές και τσιγάρο*

Thursday, February 21

Τα ρεμπέτικα της ξενιτειάς...


Αυτόν τον καιρό μας έχει πιάσει στο σπίτι το μαστορικό μας- από ανάγκη πάντα όχι από επιλογή: μας έδωσε ένα ποσό η ασφαλιστική για να επισκευάσουμε το ταβάνι που είχε καταστραφεί από τις βροχές το καλοκαίρι, και μας είπε ο σοβατζής, αν λέει, το ξηλώσετε όλο μόνοι σας, θα σας σοβαντίσω και τους τοίχους. Καλό! Και τώρα δουλεύω σαν την τρελή κάθε μεσημέρι, λίγο λίγο να καθαρίσω τους τοίχους από το σαγρέ και το ταβάνι από την ταπετσαρία.

Και βέβαια, βάζω και το κασετόφωνο για παρέα και το χαίρομαι- πού καιρός για μουσική τελευταία με τα μωρά, είναι και ο άντρας μου άγγλος και mod και κάπως μας περιορίζει. Τώρα όμως, μόνη και μερακλωμένη, κατέβασα τα cd και κάτι παλιές κασσέτες, και νά και “τα μαλιά σου τα πλεμένα”, νά και η “Γιωργίτσα”, και περνάει η ώρα χωρίς να το πάρω χαμπάρι.

Και μαθαίνω και τον Αρούλη πώς να κουνάει τη μεσούλα του αν λάχει κανένα τσιφτετέλι, και τραγουδάμε και παρέα τα ρεφραίν και έτσι που το πάμε, μαζί με το “Twinkle twinkle little star” δε θα μου φανεί περίεργο αν τον ακούσω κανένα απόγεμα από πάνω να τραγουδάει και “μπάτσοι και χωροφυλάκοι” ο μικρός!

Μόνο που όταν φτάσει στο “αναθεμά σε ξενητιά και συ και το καλό σου, μου πήρες το παιδάκι μου και το’κανες δικό σου” με πιάνει και μένα το παράπονο και με πνίγει ο κόμπος στο λαιμό: τί σου είναι τα τραγούδια! Ενα cd είναι και μέχρι να τελείωσει μας πάει από την φωτιά στη θάλασσα και πάλι πίσω.

Θέλω πάντως και τα παιδιά λίγο λίγο να μάθουν και τα ρεμπέτικα, και να μπορούν να εκτιμίσουν και τη βυζαντινή μουσική, να μάθουν λίγο από Ελλάδα. Βέβαια είναι και αυτές οι ανατολικές οι κλίμακες που δεν είναι και εύκολα ακούσματα.

Ενα από αυτά τα απογέματα λοιπόν, μετά τα μαστορέματα, με έχει πιάσει τέτοιο μεράκι, που κατέβασα κάτω το κασσετόφωνο και το έχω στην κουζίνα οπου καθαρίζω τις πατάτες για το bangers and mash, και είναι και τα παιδιά κάτω και περιμένουμε και τον μπαμπά τους να έρθει από τη δουλειά, και τραγουδάω και γω με το κασσετόφωνο “πίνω και μεθώ”.

Αλλά με φωνάζει η Αρετή από μέσα “mummy, I don’t like that noise” και μου το χαλάει, και το κλείνω…

Tuesday, February 12

ICEHOTEL... ICEBAR... ΣΤΟΝ ΒΟΡΕΙΟ ΠΟΛΟ!

από Συμέλα

Κάπου γύρω στην Νορβηγία θα σας πάω κι εγώ...
Είμαι σίγουρη ότι έχετε ακούσει για το Ιcehotel, στο Jukkasjärvi, στα Kiruna – κάπου ψηλά στην Σουηδία και κοντά στην Νορβηγία και Φιλανδία.
Μιλάμε για πολύ κοντά στον βόρειο πόλο και λυπάμαι που ακόμα δεν έχει φτάσει η χάρη μου εκεί.
Το θέλω όμως και με την πρώτη ευκαιρία θα παω...

Η χάρη μου, ωστόσο, έχει φτάσει στο icebar... αφού είναι εδώ, δίπλα μου, στην Στοκχόλμη ;-)

Την ημέρα των γενεθλίων μου, παρά το στρες της προετοιμασίας, ήθελα να παω και σε μια ξενάγηση που οργάνωσαν από το ξενοδοχείο Nordic Light Hotel.
Εκεί είναι και αυτό το μπαρ το κατασκευασμένο από πάγο και το οποίο συνεργάζεται με το icehotel του Jukkasjärvi!
Αλλά και με την Absolut vodka αφού ότι πίνεις εκεί μέσα είναι ανακατεμένο με βότκα - ούτε νεράκι είχαν να με δώσουν όταν μπήκαμε εκεί!

Πριν μπεις μέσα στο μπαρ σε ντύνουν και με αυτό το «πάπλωμα με κουκούλα», που βλέπετε στην φωτογραφία, αλλά ότι και να σε κάνουν πάνω από μισή ώρα δεν αντέχεις...
Ίσα – ίσα να βγάλεις κάποιες φωτογραφίες, έτσι σαν απόδειξη ότι πήγες κι εσύ εκεί, και να πιεις ένα ποτό!
Άσε που ανά 45 λεπτά μπαίνει νέα φουρνιά μέσα...


Όσο για το ίδιο το ξενοδοχείο είναι μέσα – έξω όπως όλα τα άλλα ξενοδοχεία αλλά μ’ εντυπωσίασε ο φωτισμός του.
Ένας από τους στόχους του concept είναι να γίνεται ένα είδος θεραπείας φωτός!
Ανάλογα με την ψυχολογική σου κατάσταση επιλέγεις τον φωτισμό στο δωμάτιό σου...
Στο δε lobby του ξενοδοχείου ο ελαφρός φωτισμός αλλάζει τα χρώματά του τόσο αργά και μαλακά που αν και δεν αισθάνεσαι την αλλαγή του φωτισμού αισθάνεσαι την αλλαγή της ψυχολογίας σου...

Πολλές επενδύσεις, βλέπετε, για την ψυχολογία του ανθρώπου!

Και το design ήταν αξιόλογο και μου φάνηκε σαν να θέλανε να δώσουν σε νέους καλλιτέχνες την ευκαιρία εκθέτοντας τα έργα τους να αναδειχτούν και αυτοί.
Και, προφανώς, να γίνει και η δουλειά πιο φτηνά - και οι δυο πλευρές βολεύονται έτσι...

Φωτογραφία 1: με το ποτό μου μέσα σε ποτήρι από πάγο - τα πάντα εκεί μέσα είναι από πάγο!

Φωτογραφία 2: με την Emelie, αυτή που μας ξενάγησε στο ξενοδοχείο, μέσα στο lobby και σ’ ένα φτιαχτό δασάκι από έλατα – το παγκάκι είναι από το γνωστό ξύλο της Σουηδίας furu αλλά είναι fake και μαλακό, το ίδιο και το πάτωμα!
(αυτό που φαίνεται δεν είναι πάντα αυτό που βλέπουμε, είναι το σύνθημα αυτής της έκθεσης στο lobby...)

Sunday, February 10

Σταβάνγκερ Νορβηγίας






Μετανάστης και γω τα τελευταία 3 χρόνια, ζω στη Νορβηγία -ναι καλά διάβασες- και συγκεκριμένα στη πόλη Σταβάγκερ, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της χώρας. Το Σταβάγκερ είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας με πληθυσμό γύρω στις 150 000 κατοίκους. Με δυό κουβέντες το Σταβάγκερ είναι η πρωτεύουσα του πετρελαίου για την Νορβηγία. Περίπου το 10% του πληθυσμού είναι μετανάστες απο άλλες χώρες που εργάζονται σε πετρελαικές επιχειρήσεις. Αυτό δίνει στην πόλη έναν διεθνή και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα.




Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια απ όταν το Σταβάγκερ ήταν ενα μικρό ψαροχώρι. Μόλις την δεκαετία του 70 ανακαλύφθηκαν τα πετρέλαια στη περιοχή και η πόλη άρχισε να αναπτύσεται με ραγδαίους ρυθμούς. Αυτή τη στιγμή θεωρείται ένας απο τους πλουσιότερους δήμους της Ευρώπης και το βιοτικό επίπεδο είναι απο τα υψηλότερα στο κόσμο. Αυτό βέβαια για έναν Ελληνα δεν είναι και ό,τι καλύτερο μια και το κόστος ζωής είναι εγκληματικά υψηλό.


Χτισμένο στην νοτιοδυτική ακτή της Νορβηγίας, το Σταβάγκερ περιβάλεται απο πανέμορφα fiords (σε ένα απο αυτά μένω και γω), και μπορεί να προσφέρει στον επισκέπτη εκδρομές και κρουαζιέρες σε τοπία απίστευτου κάλλους. Ολα αυτά υπο την προυπόθεση οτι θα βρεις και κατάλληλο καιρό για να το απολαύσεις (πράγμα σπάνιο).



Το ομορφότερο μέρος της πόλης είναι το παραδοσιακό της κέντρο που βρίσκεται στο λιμάνι. Τα όμορφα ξύλινα σπιτάκια τα πλακόστρωτα σοκάκια της, ο επιβλητικός καθεδρικός ναός, και τα ζωντανά μπαράκια στη παραλία συνδυαζόμενα με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, δίνουν στη πόλη μια ξεχωριστή γοητεία.

Αν όμως κάποιος απο εσάς βρεθεί ποτέ εδώ, ας φροντίσει να έχει οπωσδήποτε μαζί του ομπρέλα, χοντρά ρούχα, και πολλά λεφτά.....