ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΜΑΝΝΑ ΕΛΛΑΣ

Από Συμέλα Μελετλίδου

Λεω, τουλάχιστον για σήμερα, να αφήσω τα τρένα και την μετανάστευσή μου, για τα οποία έγραφα νωρίτερα, και να σας πω για την πρόσφατη επίσκεψή μου στην ΜΑΝΝΑ ΕΛΛΑΔΑ - πόσο με συγκινούσαν αυτές οι λέξεις κάποτε, μάλλον αναισθητοποιήθηκα τώρα και πλέον δεν ανατριχιάζω μ’ αυτές...

Για πρώτη φορά, στα τελευταία δέκα χρόνια, ήμουν στην Ελλάδα χαλαρή.
Και πολύ χαλαρή!
Δεν έτρεχα από ραντεβού σε ραντεβού για διάφορες δουλειές.
Δεν συνάντησα εκδότες για να εκδώσω κάποιο βιβλίο μου, όπως έκανα το 2001 για το βιβλίο μου «Τελικά τον νίκησα».
Δεν τηλεφωνούσα να κλείσω ραντεβού με αρχισυντάκτες εφημερίδων για πιθανή συνεργασία ώστε να ανταποκρίνομαι από την Σκανδιναβία, έτσι όπως έκανα με την Metro για τρία χρόνια και για ένα μικρό διάστημα και με την «Πρώτο Θέμα».

Ούτε και ταξίδευα από την μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη για να γνωρίσω τους αμπελώνες και τους οινοποιούς της χώρας μας με σκοπό να προωθήσω τα προϊόντα τους, τα εκλεκτά ελληνικά κρασιά, στην αγορά της Σουηδίας, έτσι όπως με δική μου πρωτοβουλία έκανα επί τριετίας! Για την Ελλάδα μας ρε γαμώτο... που λεμε!

Τώρα ήμουν χαλαρή και ίσως γι αυτό δεν πέρασα και τόσο καλά - μάλλον πρέπει να βρίσκομαι σε ένταση, εγώ, για να καλοπερνώ.

Εν πάση περιπτώσει για το τσιγάρο και το κάπνισμα των Ελλήνων ήθελα να πω λίγα λόγια. Γι αυτό που πολύ μ’ ενοχλεί ειδικά τέτοιο καιρό που οι Έλληνες κλείνουν τις πόρτες και τα παράθυρα παρά τους 20 βαθμούς έξω!
Βέβαια, το λάθος ήταν δικό μου.
Δεν έπρεπε να κατέβω τέτοιο καιρό μα δεν μπόρεσα νωρίτερα!

Και αναρωτιέμαι, δεν θα μάθουν αυτοί οι Έλληνες να βγαίνουν έξω, στο μπαλκόνι, για να καπνίσουν;
Δεν θα μάθουν να μην κάνουν τα σπίτια τους τεκέδες αδιαφορώντας αν μέσα εκεί υπάρχουν μικρά παιδιά ή ασθενείς ή αδιάθετοι ή αλλεργικοί;

Πώς είναι οι συνήθεις των καπνιστών στις χώρες που ζείτε εσείς, παιδιά, διότι εδώ, στην Σουηδία, το κάπνισμα απαγορεύεται ακόμα και στα μπαρ, στα εστιατόρια κλπ.

Ωστόσο, να λεμε και του στραβού το δίκαιο, αυτή την φορά είδα και κάποιες διαφορές στην Ελλάδα.
Στον σταθμό, πχ. της Θεσσαλονίκης ακόμα και security σε απαγορεύουν να καπνίσεις... ΜΠΡΑΒΟ! Σε ανώτερα εύχομαι!

Η ζωή σε στιγμές

Μου έγραφε μια φίλη τις προάλλες, πως στην Αγγλία είναι ωραία να ζεις, και στην Ελλάδα είναι καλά για διακοπές! Και εγώ βέβαια συμφώνησα αμέσως, γιατί είναι όντως ωραία εδώ! Ακόμα και ο καιρός, για τον οποίο παραπονιούνται πολλοί, έχει και τα καλά του. Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα στο Birmingham, που κατέβηκα για βόλτα στο Edgbaston, μέσα στην ομίχλη και το νοτισμένο χώμα- ήταν ένα τοπίο μαγικό.

Η ζωή είναι ωραία εδώ, μόνο που όταν είσαι μακρυά, αναγκαστικά χάνεις πολλά από τη ζωή στην Ελλάδα. Και δε μιλάω μόνο για την επικαιρότητα, που κατεβαίνω τα καλοκαίρια και δεν ξέρω τους υπουργούς, και τους διάσημους, αλλά για τις ζωές των φίλων και συγγενών. Ολα είναι πια σαν να βλέπεις μια ταινία που κολάει στο βίντεο, και τη βλέπεις καρέ καρέ, και μεταξύ τους ένα χάσμα. Κάποιος παντρεύτηκε, έκανε και παιδί, θα πάω το καλοκαίρι το παιδί θα είναι οχτώ μηνών! Δεν είναι πια ζωή αυτό στο οποίο πέρνεις μέρος, είναι μόνο στιγμές.

Αρώστησε η θεία μου πριν από χρόνια. Για μια στιγμή μόνο, όταν το έμαθα. Πέρασαν τα χρόνια και τα καλοκαίρια, και η αρώστια προχωρούσε, είπαμε και αντίο για μια στιγμή το καλοκαίρι. Μετά λέει, δεν ήταν καλά, άλλη μια στιγμή μόνο για μένα- ποιος ξέρει πώς θα ήταν όλη η σκηνή αν ήμουν εκεί και μπορούσα να την παρακολουθήσω…

Μέσα σε μια στιγμή ήτανε πια στο κρεβάτι λέει, και μετά μου είπαν πέθανε.
Και ξέρω ότι αυτά είναι μέσα στη ζωή, αλλά είναι που είμαι μακρυά που με πειράζει πιο πολύ. Πόσα ακόμα δε θα ζήσω με τους ανθρώπους που αγαπώ γιατί είμαι μακρυά?

Πάλι καλά βέβαια που την σήμερον οι αποστάσεις δεν είναι πια και τόσο μεγάλες- απόδειξη οτί τα λέμε και δικτυακά, και τέλος πάντων, σε μια μέρα μέσα μπορείς πια να φτάσεις μέχρι την άκρη του κόσμου.

Αλλά είναι μια στιγμή που θέλεις να είσαι κοντά τους, να τους αγκαλιάσεις και να τους φιλήσεις και εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς, και μετά πάει εκείνη η στιγμή, και χάθηκε για πάντα.


Η φωτό είναι από δω:
http://www.flickr.com/photos/sabinche/sets/53385/

"Φωνη" Διαμαρτυριας

Ελαβα πριν 2 μερες το παρακατω email απο την φιλη MariaPin:

Αγαπητέ Φανούρη,

Είναι καιρός που ήθελα να σου γράψω αυτό το σημείωμα αλλά είχα δουλειές. Ήθελα να σου πω οτι είμαι λίγο απογοητευμένη με τα pop-ups και τις διαφημήσεις στο "Μετανάστη", και αν κρίνω από την συμμετοχή ίσως είναι και άλλοι που νοιώθουν το ίδιο.

Ολοι εμείς που ζούμε μακρυά νοιώθουμε νομίζω την ανάγκη να "τα λέμε", και όσο και αν δε σε αδικώ που θέλεις να βγάλεις και κανένα ψιλό, νομίζω πώς ίσως αυτό να τορπιλίζει μια καλή προσπάθεια σαν το "Μετανάστη".

Μήπως πρέπει να το ξανασκευτείς?

Ελπίζω ειλικρινά να το κάνεις!

Δική σου,

Μαρία

Και εδω ειναι η απαντηση μου για ολους οσοι πιστευετε το ιδιο πραγμα:

Αγαπητή Μαρία,
Όσο απογοητευμένη είσαι εσύ άλλο τόσο είμαι και εγώ. Δεν έχω καμία σχέση με τα pop-ups σε διαβεβαιώ. Και εγώ προσπαθώ να καταλάβω από που προέρχονται. Δεν μου επιτρέπει το ήθος μου να κάνω κάτι σαν το "Μετανάστη" για να τα οικονομάω από την συμμετοχή ανθρώπων που ζουν μακρυά σαν και μένα.
Ο "Μετανάστης" δημιουργήθηκε μεν από εμένα αλλά ανήκει σε όλα τα members του. Και όπως έχω πει και στο πρώτο post είναι καθαρά τόπος συνάντησης. Ντρέπομαι και λυπάμαι που φαίνεται αλλιώς...
Πιστεύω ότι κάποιο από τα features όπως το counter και το world map πρέπει να την κάνει την δουλεία γιατί μου το κάνει και στο άλλο μου blog στο οποίο χρησιμοποιώ τα ίδια. Προσπαθώ να βρω κάποιον που γνωρίζει πως να τα ξεφορτωθώ χωρίς να χάσω τα counters αλλιώς αν δεν γίνεται θα τα διαγράψω. Αν γνωρίζεις, you are more than welcome to help...

Και πάλι sorry Μαρια παρόλο που δεν φταίω ;)

Οποιος μπορει να βοηθησει ειναι more than welcome.

Mail Order Bride (Του Mark Kalesniko)

Ψάχνοντας κάτι σχετικό με την μετανάστευση ή τους μετανάστες, θυμήθηκα πως έχω στην βιβλιοθήκη μου ένα από τα ωραιότερα (κατά προσωπική μου άποψη) graphic novel που έχουνε γραφτεί γύρω από το θέμα μετανάστευση, ανταλλαγή πληθυσμών και φυλετικών στερεοτύπων.
Το Mail Order Bride του Mark Kalesniko ( Fantagraphics Books, 2001), που δυστυχώς από μερικά καρέ του εδώ δεν μπορώ να σας μεταδώσω το ύφος του, έχει για ήρωα έναν μοναχικό 39χρονο καναδό που βρίσκει μέσω e-mail, μια κορεάτισα για νύφη. Για να καταλάβετε λίγο τους λόγους που τον οδήγησαν τον ήρωα εκεί, πρέπει να δούμε λίγο το ψυχολογικό του background:

Α. Είναι ακόμα παρθένος.
Β. Είναι δειλός. Δεν γνωρίζει καμία γυναίκα πέραν της μητέρας του.
Γ. Κλεισμένος σε ένα σπίτι στολισμένο με χιλιάδες παιχνίδια και κουκλάκια, διατηρεί παρόμοιο μαγαζί με κόμικς.
Δ. Αυτόικανοποιειται από το ίντερνετ και από σαίτ ειδικευμένα σε ασιάτισσες.
Ε. Το όνειρο του είναι να παντρευτεί μια εξωτική νύφη.

Μην γνωρίζοντας τίποτα για τον άνθρωπο που πρόκειται να παντρευτεί (π.χ., θέλει να πιστεύει ότι είναι κινέζα, ακόμα και όταν αυτή του λέει ότι είναι κορεάτισα ) διαπιστώνει σιγά σιγά πώς όλα τα στερεότυπα που είχε σχηματίσει από τα τσοντο-σάιτ γκρεμίζονται, καθώς η ίδια αντίθετα με αυτά είναι ψηλή, δεν έχει σπαστή προφορά, δεν της αρέσουν τα κιμονό και δεν του είναι αφοσιωμένη! Κυρίως, κρύβει το επίμονα το παρελθόν της και τους λόγους που την οδήγησαν να φύγει από την χώρα της και να έρθει να παντρευτεί στον Καναδά.

(Κάντε Κλίκ στη εικόνα για να διαβάσετε τα συννεφάκια!)

Ο Kalesniko, με γρήγορο ασπρόμαυρο σχέδιο σε επαναλαμβανόμενα καρέ και κοφτούς διάλογους, χρησιμοποιεί το χιούμορ για να γελάσει με στερεότυπα που ως ένα βαθμό έχουνε περάσει σε όλους μας. Από τα φυλετικά, θα περάσει στα φεμινιστικά και τη γυναικεία χειραφέτηση (που «διδάσκει» στην κορεάτισα ηρωίδα μία φωτογράφος) ,στερεότυπα που επίσης ο Kalesniko θα ανατρέψει, ώστε για να κορυφωθούν όλα σε έναν άγριο καυγά του ζευγαριού μετά ξύλου που θα αποκαλύψει ότι τελικά πίσω από όλα αυτά κρύβεται και στους δύο ή δειλία.

Kάποτε στην Αμερική, τον Χασσάν τον έλεγαν Γιώργο

Χαιρετώ όλους τους συμπλογκίτες :)
Το παρακάτω αρθράκι το είχα ανεβάσει παλιά στο JUNGLE-Report όταν το πρωτοάνοιξα και νομίζω πως πάει κουτί εδώ...
============================





Ξενοφοβία, ρατσισμός, προκατάληψη κατά μεταναστών .

Συνήθη φαινόμενα στην Ελλάδα του 2007.

Συνήθη φαινόμενα για τα οποία ευθύνεται -ω ποία ειρωνεία- ένας κατεξοχήν μεταναστευτικός λαός.

Ότι παθαίνει ο Χασσάν στην Ελλάδα, τα ίδια και χειρότερα πάθαινε και ο Γιώργος στην Αμερική και στη Γερμανία.

Τον έδειχναν τον Γιώργο με το δάχτυλο, τον χλεύαζαν για το παρουσιαστικό του, για τα ρούχα του που βρωμούσαν λόγω της ανέχειας, για τα χαλασμένα δόντια του, για το σημαδεμένο από τις κακουχίες πρόσωπό του.

Τον απέκλειαν κοινωνικά διότι δεν τους έμοιαζε, φαινόταν "κατώτερος" άνθρωπος.

Σε περίπτωση που ομοεθνείς του Γιώργου υπέπεφταν σε εγκλήματα, καθόταν αυτομάτως και ο Γιώργος στα εκτός δικαστικής αιθούσης εδώλια του κατηγορουμένου. Στην χειρότερη περίπτωση τον κυνηγούσαν, τον ξυλοκοπούσαν, του έκαιγαν το σπίτι και το μαγαζί.

Απ' ότι φαίνεται όμως, ο Γιώργος δεν τα δίδαξε τα παιδιά του. Εντάχθηκε στις κοινωνίες, απέκτησε αναγνώριση, έγινε αφέντης, χόρτασε και ξέχασε να πει στα παιδιά του τι θα πει να είσαι δακτυλοδεικτούμενος.




Απολαύστε τη σύγκριση μεταξύ Γιώργου και Χασσάν σε αυτό το μικρό απόσπασμα από ανάλογο του θέματος ρεπορτάζ.

Απολαύστε επίσης άκρως φασιστικές ενέργειες κατά μεταναστών από κάποιον εκλεγμένο πρόεδρο κάποιας κοινότητας, όπως και τα γεμάτα "ανθρωπιά" λεγόμενα διάφορων άλλων φυλετικά ανωτέρων, εντός και εκτός καφενείων.

Ο υπέροχα διεστραμμένος κόσμος του Mark Ryden

Τι κοινό μπορεί να έχουν η Χιονάτη, ο Αβραάμ Λίνκολ, η Bjork ,τα Τελετάμπις, παιδιά της ναζιστικής νεολαίας του Χίτλερ, ζωάκια του Ντίσνεϊ, ο Χριστός, κιτς αρκουδάκια και ωμές φέτες φιλέτων; Την συνεύρεση τους σε πίνακες του Mark Ryden! Και να η απόδειξη.

Στους πίνακες του ο Ryden δεν κάνει τίποτα παραπάνω από αυτό που συμβαίνει και σε μας όταν κάθε βράδυ κλείσουμε τα μάτια και αφεθούμε να ταξιδέψουμε στην Ονειροχώρα. Παίρνει τα ισχυρά σύμβολά της εποχής μας (ή αυτά που αποτυπώθηκαν βαθιά στο ασυνείδητο του) και τα στέλνει σε πικνίκ!

Έτσι το ένα σύμβολο για πρώτη φορά, συνευρίσκεται ειρηνικά με το διπλανό του δίχως να χρειάζεται να επιβληθεί. Και όλα δείχνουν μελαγχολικά, μαγικά, απόμακρα αλλά και με ένα περίεργο τρόπο τρομερά γνώριμα.

Περισσότερη γνωριμία με την δουλειά του Mark Ryden, κάντε μια γύρα στο Google ή κλικάρετε εδώ.

Συνηθισμένα πράγματα

Κατ'αρχάς να ευχαριστήσω τους διαχειριστές του "Μετανάστη" για την πρόσκληση! Αφού λοιπόν έκαναν το λάθος (Χα!) να με προσκαλέσουν ήρθε η ώρα και για το πρώτο μου post.

Λείπω από την Ελλάδα σχεδόν διψήφιο αριθμό χρόνων τώρα. Αυτό δεν το αναφέρω για να δώσω ιδιαίτερη βαρύτητα και αυθεντία στα γραφόμενα. Απλά ως χρονική τοποθέτηση για όσα θα γράψω, τα οποία υπόσχομαι να μην είναι πολλά μιας και είναι και Σαββατόβραδο και σίγουρα έχουμε όλοι μας και δουλειές.

Κάποιες οδηγίες προς ναυτιλομένους για το Εδιμβούργο, την πόλη στην οποία ζω τα τελευταία χρόνια, μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να βρει στο πρωτεύον blog που συνεισφέρω (τι, περιμένατε να μου δοθεί η ευκαιρία για διαφήμιση του παρά έξι και να μην το κάνω;). Σε αυτό εδώ το post λοιπόν, θα προσπαθήσω να ανέβω ένα αφαιρετικό επίπεδο και να δώσω μερικές (λίγο άτακτες, είναι η αλήθεια) σκέψεις για όσα μου έχει δώσει αυτή η απουσία μου από την πατρίδα και η παρουσία μου σε άλλες χώρες, αλλά και πώς μπορεί αυτή η μετάβαση να γίνει καλύτερη. Αλλά μιας και δε γράφουμε μυθιστόρημα, το ζουμί είναι πως όλα είναι θέμα συνήθειας.

Το πιο βασικό όταν φεύγεις από το μέρος σου είναι να ξέρεις γιατί φεύγεις. Όλοι έχουμε τους λόγους μας να φύγουμε -- συνήθως περισσότεροι είναι πια εκπαιδευτικοί παρά οικονομικοί. (Προσωπικά κι εγώ έφυγα πρώτη φορά για σπουδές.) Αλλά το να φύγεις απλά για να φύγεις, όσο ρομαντικό και τολμηρό κι αν ακούγεται μερικές φορές, μπορεί να είναι και σίγουρη επιταγή για τη δυστυχία. Το συγκεκριμένο ταξίδι πρέπει να έχει έναν αρχικό προορισμό. Έναν αρχικό στόχο για να μπορέσεις να ασχοληθείς με κάτι και γρήγορα (π.χ., να μπεις στο κλίμα του νέου σου Πανεπιστημίου για να προσαρμοστείς). Στη συνέχεια μπορείς να θολώσεις λίγο τον προορισμό, ή και να τον αλλάξεις, αλλά όχι στην αρχή. Πρέπει να μάθεις να περπατάς πριν να αρχίσεις να τρέχεις.

Το επόμενο βασικό βήμα, είναι να κρατήσεις και να συνεχίσεις τις ατομικές συνήθειές σου. Αν, για παράδειγμα, έβγαινες Κυριακή πρωΐ για να πας να πάρεις εφημερίδα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, προσπάθησε να κάνεις το αντίστοιχο στο νέο σου μέρος. Σίγουρα δε θα μπορέσεις να αναπαράγεις ακριβώς την εμπειρία, αλλά μπορείς να την προσεγγίσεις στο μέγιστο βαθμό.

Μετά, βρες νέες συνήθειες που έχουν να κάνουν μόνο με το νέο σου σπίτι, ή, πιο σωστά, τη ζωή σου στο νέο σου σπίτι. Πρέπει να έχεις να συνδυάσει κάτι μόνο με το μέρος που ζεις. Πρέπει να μπορείς να πεις όταν φτάσεις στον επόμενο προορισμό σου "Α, άσε, αυτό το έκανα πρώτη φορά στο ΧΥΖ όταν είχα πάει να σπουδάσω και κόλλησα."

Τώρα λοιπόν, έχεις τα δύο βασικά άκρα. Την καλύτερη δυνατή προσέγγιση του πραγματικού παρελθόντος σου, αλλά και το μελλοντικό σου παρελθόν. Το λένε παρόν. Συνήθισε στην ιδέα ότι πρέπει να το κάνεις όσο καλύτερο γίνεται. Κι αυτή η προσπάθεια πρέπει να είναι η μεγαλύτερή σου συνήθεια. Βλέπεις, η ζωή εκτός δεν είναι τόσο διαφορετική. Δε λέω κάτι καινούργιο ή μη προφανές. Απλά την προσωπική μου άποψη για τα λίγα πρώτα βήματα όπως τα έχω βιώσει ότι πρέπει να γίνουν.

Αν έχω κάτι μάθει όλον αυτόν τον καιρό είναι ότι τα πράγματα μόνα τους και με μαγικό τρόπο δεν αλλάζουν. Αλλάζουν επειδή τα αλλάζεις εσύ. Το να φύγεις και να ζήσεις αλλού είναι από τις μεγαλύτερες αλλαγές που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Δε σημαίνει ότι πρέπει να είναι καταστροφική για την προηγούμενη ζωή σου όμως. Και είναι μία αλλαγή που πρέπει να φρόντισεις να την απολαύσεις. Με τη φροντίδα αυτής της αλλαγής φροντίζεις και τον εαυτό σου.

Είπαμε, απλά και συνηθισμένα πράγματα.

Οι μετανάστες είναι άνθρωποι

«There was an iciness, a sinking, a sickening of the heart – an unredeemed dreariness of thought which no goading of the imagination could torture into aught of the sublime.» Edgar Allan Poe: “The Fall of the House Usher”

—————————

από το αντίστοιχο ποστ στου "Ροΐδη"

«Eλλαντάναμο» είναι μια λέξη που πρωτοείδα αυτές τις μέρες στην «Ελευθεροτυπία» και δεν μου άρεσε καθόλου. Ξέρω ότι η χώρα μας έχει στη διάθεσή της λίγα σχετικά μέσα σε σχέση με μεγαλύτερες πληθυσμιακά χώρες να αντιμετωπίσει την συνεχή παράνομη μεταναστευτική ροή, ξέρω ότι οι υποδομές και οι δυνατότητές μας είναι δυσανάλογα μικρές σε σχέση με τις ανάγκες ενός τεράστιου παγκόσμιου πια φαινομένου-προβλήματος. Ξέρω επίσης ότι η χώρα μας και σαν χώρος-αγορά είναι δύσκολο να απορροφήσει όλο το ξένο ανθρώπινο δυναμικό που «εισβάλει». Από την άλλη όμως όλοι ξέρουμε ότι εδώ μιλάμε για ανθρώπους, όχι αντικείμενα. Πρόκειται για ψυχές που ψάχνουν να ζήσουν, να αναπνεύσουν με αξιοπρέπεια, δεν ψάχνουν για κάποιο νέο Ελ Ντοράντο όπως θέλουν μερικοί να πιστεύουμε, ούτε τη Γη της Επαγγελίας στη πραγματικότητα αναζητούν. Αναζητούν τροφή για το σώμα, τη ψυχή τους, μια ελάχιστη εκπαίδευση, ένα αξιοπρεπές μερίδιο ζωής για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Έχουμε τόσα υπουργεία, τόσες αρχές και θεσμούς. Έχουμε σύνταγμα που μας καθορίζει –υποτίθεται – σαν κράτος δικαίου. Ας φτιάξουμε μία ακόμη Αρχή ή Υπουργείο, κάτι τέλος πάντων που να βλέπει συνολικά το «πρόβλημα», γιατί δεν πρόκειται μόνο για πρόβλημα αλλά για μια παγκόσμια πραγματικότητα. Η χώρα μας γεωπολιτικά βρίσκεται εδώ που βρίσκεται και δεν πρόκειται να μετακινηθεί ποτέ από την περιοχή της. Δεν μπορούμε να μεταφέρουμε την Ελλάδα κύριοι, στο μέσο του Ειρηνικού Ωκεανού προκειμένου να αποφύγουμε τις ευθύνες που σαν κράτος μας αναλογούν.

Δεν είναι υποχρεωτικό οι μετανάστες που τελικά φτάνουν ως εδώ (πολλοί καταλήγουν στους υγρούς τάφους των θαλασσών μας), να βασανίζονται και να αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια από αμόρφωτους κι απαίδευτους λιμενικούς ή άλλους των αρχών μας, αφού το μυστικό είναι ένοχο και κοινό περί της βίας που χρησιμοποιείται εις βάρος κάθε διεθνούς δικαίου περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι πράξεις ακραίας περιφρόνησης προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή είναι μία υποτιμητική ύβρης σε μια χώρα –«λίκνο» πολιτισμού.

Κύριοι Αρμόδιοι τα γνωρίζεται, και αυτό είναι χειρότερο, γιατί με τη σιωπή και την απραξία σας σιωπηρά ανέχεστε τις παρανομίες των κρατικών σας αρχών. Τα όργανά σας χρειάζονται επιμόρφωση, εκπαίδευση, εξοπλισμό, υποδομή και ολίγη ανθρώπινη καλλιέργεια. Το μεταναστευτικό θέμα δεν είναι ζήτημα προσωρινό, οι ορδές των πεινασμένων και των κατατρεγμένων δεν θα σταματήσουν να πιέζουν από το νότο και τα ανατολικά κυρίως της Ευρώπης.

Τραγούδια και θούριους τύπου «Μακεδονία ξακουστή» με πλαστικές γαλανόλευκες και άλλοι μετρητές εθνικών συνειδήσεων δεν έχουν θέση εδώ. Δεν χρειάζονται οι ξένοι στη χώρα μας να «σωφρονιστούν», να ζήσουν θέλουν, όπως έκαναν εκατομμύρια Έλληνες μετανάστες στις παλιές «καλές» δεκαετίες που πέρασαν, ελπίζουμε ανεπιστρεπτί. Κάντε κάτι, τουλάχιστον στη Μνήμη τους.

Γκρεκάνοι, Grecia Salentina, Magna Grecia!... με μια μουσική ματιά.

Γυρίζοντας προχθές το βράδυ στο σπίτι άκουγα δεύτερο πρόγραμμα, το οποίο το βράδυ όπως και το ραδιόφωνο της ΝΕΤ μπορεί να γίνουν μεγάλη έκπληξη, ακούω λοιπόν ένα τραγούδι ιταλικό, και λίαν ξεσηκωτικό το οποίο δυστυχώς δεν πρόλαβα να ακούσω την παρουσίαση του αλλά για καλή μου τύχη στην συνέχεια η εκφωνήτρια ανάφερε ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα εργατικό τραγούδι και η εκτέλεση του ήταν από ένα συγκρότημα που συλλέγει τραγούδια κυρίως από τον Ιταλικό νότο και με επίκεντρο τις ελληνόφωνες περιοχές.
Με το που φτάνω στο σπίτι αρχίζω την ανασκαφή στα cd μου και πολύ εύκολα βρίσκω ένα cd των Γειτονία ή Ghetonia από το Σαλέντο, χωρίς πολύ σκέψη βάζω το 5, το kalinifta, και παράλληλα ανοίγω το computer και αρχίζω να ψάχνω, πολύ γρήγορα βρίσκω τον τίτλο του τραγουδιού που άκουσα στο ραδιόφωνο και έγινε η αφορμή γι αυτή την ανάρτηση.
Επρόκειτο για το Sciur Padrun ένα εργατικό τραγούδι από την Βόρεια Ιταλία που το τραγουδούσαν οι εργάτριες στους ορυζώνες.
H παρακάτω εκτέλεση είναι από την Αnna Identici

έτσι λοιπόν το συγκεκριμένο τραγούδι με πήγε από τον βορά στον νότο να θυμηθώ τραγούδια που είχα να ακούσω χρόνια και επίσης να με κάνει να επιθυμώ διακαώς ένα ταξίδι από την Νάπολη μέχρι την Σικελία, και με επίκεντρο το Salento και την Calabria, να μείνω στα χωριά όπου οι Γκρεκάνοι αντιστέκονται σε όλες τις μελέτες περί αφανισμού της διαλέκτου τους και μιλούν ακόμα Griko - Γκρεκάνικα και φυσικά εξαιτίας ενός, δύο ή μερικών δεκάδων ανθρώπων γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια διάσωσης της πολιτιστικής τους ταυτότητας.

KΑΛΥΝΗΦΤΑ
Τι έν΄γλυτσέα τούση νύφτα τι εν΄ώρια
τσ εβώ ε πλώνω πενσέοντα σ εσένα
τσ' ετού μπει στη φενέστρα σου αγάπη μου
της καρδίας μου σου 'νοίφτω τη πένα.

Εβώ πάντα σ' εσένα πενσέω
γιατί σένα φσυχή μου 'γαπώ
τσαι που πάω που σύρνω που στέω
στη καρδιά μου πάντα σένα βαστώ

Καληνύφτα σε 'φήνω τσαι πάω
πλάια σου 'τι 'βω πίρτα πρικό
τσαι που πάω που σύρνω που στέω
στη καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.


Ακούστε και το Is oriamu, ένα τραγούδι που με αγγίζει στην καρδιά...



από το φεστιβάλ "Οι Έλληνες συναντούν τους Έλληνες" (Φεβρουάριος 2007)
με τον Roberto Licci και τους Εncardia.
Απλά να σημειώσω ότι η μικρή έρευνα που έκανα, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Roberto Licci είναι ένας από αυτούς που κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια στην διάσωση των γκρεκάνικων, έλληνας από το Salento που σχεδόν του απαγορευόταν να μιλά γκρεκάνικα διότι μόνο με τα ιταλικά θα μπορούσε να προοδεύσει στην ζωή του...

E mmu sirni e kardia na su miliso
Fse ci-ppu 'vo kratenno 'sti fsichi
Ma su kanoscio fissa mes ta-ammaddia-mmu
Ce olo to pansieri-mmu tori

Eleune t’ ammaddia-mmu ka se recina
Sto petto-mmu grammeni ‘se vasto
Ce passio nifta to mussai-ssu t’ orio
Ess’ ipuno, jelonta, to toro

Ce ‘mpizzikata a fiddha tis kardia
Ce ternasi sto jema-mu vasto
Mia sikka ca mu fei tin amilia
Ste mu skuriazi ammaddia, on e toro

Ce l termasi ce sikka ce l lumera
Mu sizi ghiani esu manexo
Ce quai momento fse-su pao rotonta
Sa ‘mbakkao fiuru pu jurei nero

και η μετάφραση αυτού:

Δεν θέλει η καρδιά να σου μιλήσει
για κείνο που κρατάει μεσ' την ψυχή
μα σαν κοιτάς εσύ μέσα στα μάτια
την σκέψη μου διαβάζεις στην στιγμή.

Λένε λοιπόν τα μάτια μου σε σένα
βασίλισσα στο στήθος πως βαστώ
και κάθε νύχτα την γλυκειά μορφή σου
σε όνειρο χαρούμενο θωρώ.

Και τρέμουνε τα φύλλα της καρδιάς μου
και πυρετός στο αίμα μου κυλά
σκοτείνιασαν τα μάτια και δεν βλέπω
κι η ανάσα σου μου κόβει την μιλιά.

Τον πυρετό, την φλόγα, το σκοτάδι
μπορείς να διώξεις φως μου μόνο εσύ
σ 'αναζητώ και ψάχνω την δροσιά σου
σα διψασμένο μόνο γιασεμί.

συνεχίζεται με τους GHETONIA, ENCARDIA, CANZONIERE GRECANICO SALENTINO κ.α. ....
καλή ακρόαση !

αυτό το ποστ το έχω ανεβάσει και στο προσωπικό μου blog: Natassastravels

Aloo Gobi

Το να ζεις σε άλλους τόπους, πλουτίζει την ψυχή. Σιγά σιγά, ο τόπος κάτι σταλάζει μέσα σου, κάτι απ’αυτόν, ή ακόμα ακόμα, κάτι από άλλους τόπους, έτσι όπως αρμόζει και στην εποχή που ζούμε, όπου τα πάντα είναι ρευστά.

Εδώ στην Αγγλία λοιπόν, άλλαξε και ο τρόπος που μαγειρεύω. Ετσι κάνουμε στο σπίτι ελληνικά φαγητά, κάνουμε και αγγλικά ( bangers and mash, fish and chips κτλ), αλλά κάνουμε και ινδικά, απαραιτήτως, μια φορά την εβδομάδα.

Θυμάμαι το πρώτο μου curry σε εστιατόριο στο Birmingham, να μην ξέρω τί να παραγγείλω, να μη ξέρω τί είναι το κάθετί. Εξι χρόνια μετά, και πλέον μπορώ να πω οτί ξέρω τί τρώω, και ξέρω και πώς γίνεται. Στην κουζίνα μου έχω πάνω από σαράντα διαφορετικά μπαχαρικά, πηγαίνω πότε πότε και από τους ινδούς μανάβηδες για περίεργα λαχανικά, και ξέρω και την ορολογία σε άπταιστα Punjabi!

Εχω προχωρήσει και σε τεχνική κατάρτηση, κάθομαι με τις ώρες και μερακλώνω, καβουρντίζω τα μπαχαρικά, τα χτυπάω στο γουδί, φτιάχνω curry paste με καρύδα, φτιάχνω μαρινάδες και αρωματικά λάδια για το τελείωμα, ζυμώνω ψωμί- τα πάντα.

Αφού έχω δοκιμάσει και να κάνω fusion με την ελληνική κουζίνα, με φοβερά αποτελέσματα: αν ας πούμε, στη φακή που κάνετε, όπως την κάνουμε, βάλετε στο τέλος φρέσκο κορίανδρο ψιλοκομένο και αντί για φρέσκο λαδάκι περιχύσετε με λάδι στο οποίο θα έχετε τηγανήσει μια καφτερή πιπεριά, θα γλύφετε τα δάχτυλά σας!!

Και έχω και μια συνταγή για αρχάριους που είναι και vegetarian, και εύκολη και κλασσική. Είναι το Aloo Gobi δηλαδή πατάτες με κουνουπίδι. Δεν θέλει πολλά περίεργα, αλλά μην παραλείψετε το τζίντζερ και το φρέσκο κορίανδρο- δεν λέει, και ξέρω καλά οτί τα έχει και ο Μαρινόπουλος!!

Ζεσταίνω λοιπόν πέντε κουταλιές ηλιέλαιο, και ρίχνω για 20 δευτερόλεπτα μια κουταλιά σπόρους κυμίνου και τρία ξερά πιπεράκια καυτερά. Αμέσως μετά ρίχνω ψιλοκομένο σκόρδο (3 σκελίδες) και ψιλοκομένο τζίντερ ( καμιά 3 εκατοστά), για άλλα 30 δευτερόλεπτα. Μετά ρίχνω δυό πατάτες κομένες κοματάκια και τηγανίζω για 3 λεπτά, και μετά ένα μικρό κουνουπίδι κομένο σε φουντίτσες για άλλα 2 λεπτά. Χαμηλώνω τη φωτιά και προσθέτω δυο ντομάτες κομένες στα τέσσερα, ένα καφτερό κόκκινο πιπεράκι ψιλοκομένο, ένα κουτάλι της σούπας χυμό λεμόνι, μια χούφτα ψιλοκομένο φρέσκο κορίανδρο και μια κουταλιά αλάτι. Σκεπάζω την κατσαρόλα και αφήνω να ψηθεί το φαγητό σε σιγανή φωτιά, ανακατεύοντας πότε πότε μην κολήσει. Θέλει κανένα τέταρτο με 20 λεπτά ακόμη, και σερβίρω με ρύζι μπασμάτι.

Συμπερασματικά, πιστεύω οτί το Ινδικό φαγητό ταιριάζει στους Ελληνες. Δοκιμάστε το, και πείτε μου αν κάνω λάθος!!